Tibetan
་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་མཐའ་རྣམ་པར་སྤངས་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐབས་མེད་པར་རྒོལ་བ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་འཁོར་བ་དང་ཞི་བ་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདུས་བྱས་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་འཁོར་བའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །མི་གནས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རམ་རོ་གཅིག་པར་རྟོགས་པས་སམ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པས་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྲུབ་ན་ནི་མེད་པར་རྒྱུ་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་ན་ནི་འགལ་བ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པས་དངོས་པོར་འགྲུབ་ན་ནི་མེད་པ་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་དངོས་པོར་འགྲུབ་ན་ནི་དུས་མཉམ་པ་ཞིག་གམ་ཐ་དད་པ་ཞིག །དུས་མཉམ་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཐ་དད་པ་ནི་བྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཐོབ་པ་དང་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་ཅེ་ན་ཞེས་འབྲས་བུ་ལ་བརྩད་པ་ནི་འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལན་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་རྟག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་སྤྲོས་པ་ལ་དེར་མི་འཇོག་པ་ནི་གང་ལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཟད་པའོ། །མ་སྤྲོས་པ་ནི་ཟད་པའི་ ཁྱད་པར་ཏེ་ཆོས་ཉིད་འབའ་ཞིག་པའོ། །སྤྲོས་པ་ཟད་པ་ནི་ཁྱད་པར་གཉིས་པ་རྟོགས་པའི་དག་པའོ། །འོ་ན་མཐའ་གཉིས་གང་ཞེ་ན། གཟུགས་རྟག་ཅིས་བྱ་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ད་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐབས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྩད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ་གནས་ན། ཐེག་པ་འོག་མར་ལྷུང་ངོ་ཞེས་ལན་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོམས་ཤིང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་ལས་ནི་འབྲས་བུའི་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་ཅི་ལྟར་རིགས་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་འཐད་པ་ནི་གཟུང་དུ་མ་མཆིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ལ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་འཕགས་པའི་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་འགོག་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་མོའི་བསྒོམ་པའི་ཐབས་ཞར་ལ་བྱུང་བ་དང་བཅས་པ་བསྟན་ནས། ད
Chinese
说是“诺”，意为彻底断绝边见。那么，要如何才能成佛呢？这是毫无办法的反驳，意为“那么”。回答是，认识到轮回与寂静的滋味是一样的，而不是不同的，这是为了说明这一点，所以说“那也是”。有为法是世俗谛，即轮回。无为法是胜义谛，即涅槃。不住留是因为分别念已经穷尽，或者因为认识到滋味是一样，或者因为智慧和慈悲得到灌顶。为了说明其中的理由，所以说了“因为没有事物”等等。如果没有原因，结果就无法成立，那么没有就成了原因和结果。如果事物通过没有事物而成立，那么就会产生矛盾，因为有和没有两者是互相排斥的。如果通过没有事物而成立事物，那么没有就成了原因。如果事物通过事物而成立，那么是同时还是不同时呢？如果是同时，那么原因和结果就不合理，如果是不同时，那么就没有关联。那么，获得和证悟是什么呢？这是对结果的诘难，意为“那么”。回答是，远离戏论的边际，常恒就是结果，因此不将戏论安立在那里，所以说“对于什么”。没有戏论就是戏论穷尽。没有造作就是穷尽的差别，仅仅是法性。戏论穷尽就是第二个差别，证悟的清净。那么，两种边见是什么呢？就是“色是常还是无常”等等。现在，认为不合理，用方法来诘难自性，如果仅仅安住于空性，就会堕入下乘，对此的回答是“比如这样”，等等，意思是说不要习惯和现前。那么，如果不现前，就没有结果的差别吗？回答是“如何合理”，这样说的。那就是说，不合理就是“无法把握”等等，对于法性来说，就是意愿本身，而在世俗谛中，则说明存在证悟，所以说“圣者的”，因为无为的灭尽涅槃是一体的缘故。这样，就讲述了甚深禅修的方法，以及随之而来的
English
It is said "No," meaning that all extremes are completely abandoned. Then, how does one become enlightened? This is a refutation without means, meaning "Then." The answer is that it is the realization that samsara and nirvana are of one taste, and not different. To show this, it is said, "That also." Conditioned phenomena are the conventional truth, which is samsara. Unconditioned phenomena are the ultimate truth, which is nirvana. Non-abiding is because conceptualization is exhausted, or because one realizes that the taste is the same, or because wisdom and compassion are empowered. To explain the reason for this, it is said, "Because there are no things," and so on. If there is no cause, then the result cannot be established, and then non-existence becomes the cause and result. If things are established through non-things, then contradiction will arise, because existence and non-existence are mutually exclusive. If things are established through non-things, then non-existence becomes the cause. If things are established through things, then is it simultaneous or different? If it is simultaneous, then cause and result are not reasonable, and if it is different, then there is no connection. Then, what is attainment and realization? This is a challenge to the result, meaning "Then." The answer is that the result is permanence, which is free from the extremes of elaboration, so not establishing elaboration there, it is said, "For what." No elaboration is the exhaustion of elaboration. Non-fabrication is the distinction of exhaustion, which is solely the nature of reality. The exhaustion of elaboration is the second distinction, the purity of realization. Then, what are the two extremes? They are "Is form permanent or impermanent," and so on. Now, thinking it is unreasonable, using the method to challenge the essence, if one abides only in emptiness, one will fall into the lower vehicle, the answer to this is "Like this," and so on, meaning do not become accustomed and manifest. Then, if one does not manifest, is there no difference in the result? The answer is "How is it reasonable," it is said. That is, unreasonableness is "cannot be grasped," and so on. For the nature of reality, it is intention itself, but in conventional truth, it is shown that there is realization, so it is said, "Of the noble ones," because the unconditioned cessation of nirvana is one. Thus, the method of profound meditation is taught, along with the accompanying