Tibetan
་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་བཀོད་པ་ནི་གཟུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་དོན་ནི་ཀུན་བརྟགས་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི་བསྒོམ་པ་དམ་པའོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེས་ཀྱང་བདེན་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པར་བྱ་དགོས་པས་ན་ཡང་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་མ་འདའ་ཞེས་དང་རིག་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་སྐུར་པ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་གནས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མ་ཞེ་ན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བརྟགས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཚན་ཉིད་དང་སྐྱེ་བ་དང་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ་རྒྱལ་བ་བྱམས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་གྱི། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །དགོངས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་དེ་ཀུན་བརྟགས་ལ་སོགས་དབེན་པས་ན། རྒྱལ་བ་བྱམས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་འབྱུང་ལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སུམ་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང༌། གྲུབ་ནི་དེ་དང་སྔ་མའོ། །རྟག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་དེ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ལ་དེ་བཞིན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །ཤེས་རབ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པའི་དུས་སུ་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་ན་བོར་བ་དང་ཞི་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དོར་བ་དང་བླང་བ་མེད་པའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དགག་པ་དང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མེད་པ་སྟེ། འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཤེས་རབ་ནི་དོན་དམ་པ་ལ་དམིགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཐབས་ལ་མཁས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་འགའ་ཞིག་རྩོད་པར་རྩོམ་པ་ནི། ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དམིགས་པ་དང༌། ལམ་དང༌། འབྲས་བུ་དང༌། ཐབས་ དང། འབྲས་བུའི་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ་སྤང་བར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་དང༌། བླང་བར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་སྤང་བ་སྟེ། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྔར་བཅོས་མ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མེད་ན་རྟག་པ་ལྟ་ག་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པས་མེད་པ་ཡིན་ན་འཁྲུལ་པའི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་མི་འཐད་པར་བརྩད་པ་ནི། ཅི་ཙམ་གྱིས་ན་དམིགས་པ་ལགས། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཐོ་ཡོར་མེད་ན་གང་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་མེ
Chinese
是关于“彼”等，论证的结构是关于“色”等。它的意思是，观修遍计所执等自性等无自性，是殊胜的观修。因此，也必须使二谛双运，所以说“又”，意思是“不超越”，认为连一点觉知都没有是诽谤。 “不要安住”的意思是，不要执著于所取和能取。这样说的理由是，一切法都是遍计所执、依他起和圆成实。无自性空性是自性、生和胜义无自性，胜者慈氏（弥勒菩萨）曾说：“自性有三种，于三种自性，考虑到一切法，显示为无自性。”无事物是法性，因为远离了遍计所执等，胜者慈氏（弥勒菩萨）在《现观庄严论》第三品中也说：“成就即是彼与前，恒常变为无有彼。”还说，因为如是和如是二者都不存在，所以才这样说。智慧是无二的智慧，智慧是在等持时缘法性，因此从舍弃和寂灭的角度来说，没有舍弃和取舍。从杂染和清净的角度来说，没有要否定的和要生起的。圣者慈氏（弥勒菩萨）曾说，智慧是缘于胜义谛的。这样显示了善巧方便之后，现在有些人开始争论甚深之义，即关于“多少”等。这是对所缘、道、果、方便和果的差别等的理解。其中，所缘有两种，即要断除的所缘和要获得的所缘，断除对所缘的错误理解。从第一种情况来说，之前已经显示是虚假的，既然色本身都不存在，哪里会有常，这样显示了如果不存在，就没有错乱的基础。对此提出质疑：“多少是所缘？”意思是，如果没有错乱，哪里会有错乱的境
English
It is about "that" etc., the structure of the argument is about "form" etc. Its meaning is that contemplating the absence of inherent existence of the imputed, etc., nature, etc., is the supreme contemplation. Therefore, it is also necessary to unite the two truths, so it is said "also," meaning "not exceeding," and considering that there is not even a bit of awareness is slander. "Do not abide" means do not cling to the apprehended and the apprehender. The reason for saying this is that all dharmas are imputed, dependent, and perfectly established. The emptiness of inherent existence is the absence of inherent existence in nature, birth, and ultimate truth. The Victorious Maitreya said: "Inherent existence has three aspects, considering all dharmas in the three aspects of inherent existence, it is shown to be without inherent existence." The absence of things is the nature of dharma, because it is separated from the imputed, etc. The Victorious Maitreya also said in the thirtieth chapter of the Abhisamayalankara: "Accomplishment is that and before, it always becomes without that." It is also said that because neither suchness nor suchness exists, it is said so. Wisdom is non-dual wisdom, wisdom is when focusing on the nature of dharma during equanimity, therefore, from the perspective of abandonment and pacification, there is no abandonment or acceptance. From the perspective of defilement and purification, there is nothing to be negated or generated. The Holy Maitreya said that wisdom is focused on the ultimate truth. After showing the skillful means in this way, now some people begin to argue about the profound meaning, that is, about "how much" etc. This is the understanding of the object, path, fruit, means, and the differences of the fruit, etc. Among them, there are two types of objects, namely the object to be abandoned and the object to be obtained, abandoning the wrong understanding of the object. From the first situation, it has been shown to be false before, since form itself does not exist, where would there be permanence, thus showing that if it does not exist, there is no basis for confusion. To this, it is questioned: "How much is the object?" It means that if there is no confusion, where would there be a realm of confusion?
Tibetan
ད་པ་དང་འདྲ་ཞེས་བསམས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ལ་ཅི་ལྟར་དམིགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་པའི་མངོན་དུ་སོང་བ་ལས་བཀག་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན་མེད་པ་ལ་ཆད་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གཞག་པ་དང་འདྲ་བར་ཆོས་ཅན་ཉིད་མེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སེམས་པ་ནི་ངལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ན་སྔ་མ་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། ལན་ནི་ཇི་ཙམ་དུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐོ་ཡོར་མེད་ན་སྐྱེས་བུར་འཁྲུལ་པའམ་སྐྲ་ཤད་འཛིངས་པ་རྟོགས་པ་ལྟ་བུར་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཞེན་པས་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསལ་བ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པས་གཞན་དུ་ན་བདེན་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་བྱས་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཇི་སྲིད་འཁྲུལ་པ་མ་སྤངས་ཀྱི་བར་དུ་གཉིས་སུ་དམིགས་པས། དེ་ལག་པ་ཡིན་ལ་དེ་སྤངས་པའི་ཚེ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་ལྡོག་པས་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་མིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དམིགས་པ་མཐའ་དག་བཀག་པས་ན་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་དམིགས་པས་ནི་ངལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་དམིགས་ན་ནི་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་ལ། གལ་ཏེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་མི་དམིགས་སོ་ཞེ་ན་ནི། སྤང་བྱ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་གཉེན་པོའང་མི་དམིགས། གཉེན་པོ་མི་དམིགས་ན། སྤང་བྱ་ཅི་ལྟར་དམིགས། དེའི་ཕྱིར་སྤང་བྱ་དངོས་པོར་གྱུར་པའམ། གཉེན་པོ་མེད་པར་ཐལ་བ་ནི་ཅི་ཞེས་རྒོལ་བའོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་ནས་སུན་ཕྱུང་བ་གོམས་པ་ལས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་པར་ ཐར་པ་ཐོབ་ཅིང༌། དེའང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་གོམས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། རབ་འབྱོར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་ནི་མི་དམིགས་པ་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་ནི་ཐར་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ལམ་ལ་བརྩད་པ་ནི་ཡང་དེར་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ནི་ལམ་དུ་འདོད་པས། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་ཐོབ་ན་ནི་མེད་པ་རྒྱུར་འགྱུར་བའམ། ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་པར་འགྱུར་བས་དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སམ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ལས་སོ་ཞེན་ནི་འཁྲུལ་པ་རྒྱུར་གྱུར་པས། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་པའམ་ཆོས་ཉིད་ལ་རག་མ་ལས་པར་གྱུར་པས། དེ་ལས་བཟློག་པས་སམ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལན་ནི་མ་ཡིན
Chinese
认为是与此相似。同样，应如何缘于不存在之自性呢？从缘的显现中遮止，若为非缘，则应如何安立于无有之断灭性，思维法性本身不存在的差别之法，仅仅是徒劳，否则前者就完全无意义了。答：如经中所说，有多少呢？如果没有木桩，就会误认为是人，或者像理解头发缠结一样，由于执着于不存在的事物，所以是缘。遣除它就是非缘，否则就会颠倒真理。因此，只要没有消除错觉，就会缘于二取。那是手，当消除它时，二取之错觉就会消失，所以说“第二”等等。解释那本身就是“眼”等等。因此，应当说非缘是完全清净的自性。那么，如果遮止一切缘，如果完全清净是非缘，那就只是徒劳而已。如果非缘于一切烦恼，那么就会毫不费力地解脱。如果说因为断除的缘故，所以非缘于烦恼，那么，由于非缘于所断，为何对治也不缘呢？如果对治不缘，那么所断又如何缘呢？因此，反驳说，所断变成了实有，或者陷入没有对治的境地，这是什么呢？那不是的。从习惯于认识到错觉是错觉并加以驳斥，在达到极致的果位时，获得不可思议的解脱，并且也表明，那也是从习惯于认识缘等等而来的。如经中所说：“善现”，所谓缘与非缘平等，是指没有缘。缘不是解脱之因。关于道的辩论，如经中所说：“又于彼”，因为二谛被认为是道。如果以胜义谛获得果，那么无有就会变成因，或者世俗谛会变成胜义谛，所以说是依靠胜义谛吗？或者，如果说是从世俗谛而来，那么错觉就变成了因，或者错觉与非错觉没有差别，或者不依赖于法性，所以说是从与此相反而来吗？回答说：不是的。
English
It is thought to be similar to this. Likewise, how should one focus on the very nature of non-existence? If non-focusing is the blocking from the manifestation of focusing, then how is it similar to establishing the very annihilation of non-existence, and thinking about the dharma of the distinction that the nature of phenomena itself does not exist is only tiring, otherwise the former is completely meaningless. The answer is, as it is said, how much? If there is no stump, it is mistaken for a person, or like understanding tangled hair, because of clinging to what does not exist, it is focusing. Eliminating it is non-focusing, otherwise it would be a perversion of the truth. Therefore, as long as delusion is not abandoned, there is focusing on duality. That is the hand, and when it is eliminated, the delusion of duality disappears, so it is said "second" and so on. Explaining that itself is "eye" and so on. Therefore, it should be said that non-focusing is the very nature of complete purification. So, if all focusing is blocked, if complete purification is non-focusing, then it is only tiring. If non-focusing on all afflictions, then there will be liberation without effort. If it is said that because of abandonment, there is non-focusing on afflictions, then, since there is non-focusing on what is to be abandoned, why is the antidote also not focused on? If the antidote is not focused on, then how is what is to be abandoned focused on? Therefore, the objection is that what is to be abandoned has become real, or it falls into the state of having no antidote, what is this? That is not so. From the habit of recognizing delusion as delusion and refuting it, at the time of the ultimate result, inconceivable liberation is attained, and it is also shown that it also comes from the habit of recognizing focusing and so on. As it is said, "Subhuti", what is called equality of focusing and non-focusing refers to the absence of focusing. Focusing is not the cause of liberation. The debate about the path, as it is said, "again there", because the two truths are considered the path. If the result is attained in the ultimate truth, then non-existence will become the cause, or the conventional truth will become the ultimate truth, so is it relying on the ultimate truth? Or, if it is said that it comes from the conventional truth, then delusion has become the cause, or there is no difference between delusion and non-delusion, or it does not depend on the nature of phenomena, so is it from the opposite of this? The answer is no.