Tibetan
ག་ཡོད། །བདག་ལ་བསྟོད་པ་གཞན་ཡོད་ན། །སྨོད་པས་མི་དགར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་བཤད་ལ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་རྙེད་པ་མེད་ལ་སྨོད། །རྙེད་པ་ཅན་ལ་མི་སྙན་སྨྲ། །རང་བཞིན་འགྲོགས་དཀའ་དེ་དག་གིས། །དགའ་བ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། གཞན་ཡང་འཕགས་ པ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བའི་མདོ་ལས། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཉེས་པ་རབ་ཏུ་མང་པོ་བསྟན་པས་དེ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་སློབ་མ་དང་ཡང་སློབ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་སྤང་བར་རིགས་ཤེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་རྗེ་སྨད་པ་སྟེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་མ་ཐོབ་པར་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་མི་ནུས་ཀྱི། རང་འཆིང་བར་ཟད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པ། །རྒྱལ་བས་ཀྱང་ནི་མི་མགུ་ན། །བདག་འདྲ་ངན་པས་སྨོས་ཅི་དགོས། །དེ་བས་འཇིག་རྟེན་བསམ་པ་བཏང༌། །ཞེས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་བྱས་ན། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཀུན་ནས་སྒྲིབ། །སྐྱོ་བའི་སེམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད། །ཐ་མར་མྱ་ངན་གདུང་བར་འགྱུར། །དེ་ལ་སེམས་པ་འབའ་ཞིག་གིས། །ཚེ་འདི་དོན་མེད་འདའ་བར་འགྱུར། །རྟག་པ་མེད་པའི་མཛའ་བཤེས་ཀྱིས། །རྟག་པའི་ཆོས་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་བས་ན་སློབ་མ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུས་འབྲེལ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་གཉི་ག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཁོ་ནས་མ་ཆགས་པར་དབེན་པར་གནས་པར་བྱའོ། །སྲིད་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་ཆགས་པ་ཡང་སྤང་བར་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་དཔུང་བཟངས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལས་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་སྟག་དང་སྦྲུལ་དང་མེ་འདྲ་བར། །བསམས་ནས་སྤངས་ཏེ་དབེན་ལ་དགའ་བར་བྱ། །བུད་མེད་མཚན་ཉིད་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། །སྨན་དང་གླང་ཆེན་བརྟག་པའམ་སྐར་མའི་དཔྱད། །མཚོན་ཆ་བརྟག་པའམ་རྟ་དཔྱད་རང་བཟོའམ། །བསྟན་བཅོས་ངན་པ་སློབ་ཅིང་ཀློག་པ་སྤང༌། །ཞེས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། གླང་ཆེན་རྟ་དང་བྱ་གག་བྱ་ཁྱི་དང༌། །གོང་མོ་སྲེག་པ་དུར་པ་སྐྱེས་པ་དང༌། །བུད་མེད་བུ་མོ་བྱིས་པ་ར་ལུག་སོགས། །འཐབ་མོ་འགྱེད་པ་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། །སྤྲུལ་པའི་གཏམ་དང་རང་དབང་བརྟེན་པ་དང༌། །དམག་དང་གྱད་དང་ན་ཆུང་གཏམ་ངག་དང༌། །སྒྲུང་དང་ལྡེའུ་དང་སྔོན་གྱི་ལོ་རྒྱུས་གཏམ། །འདོད་ཆགས་དང་ནི་སྨད་འཚང་གཏམ་མི་བྱ། །སྔགས་པ་གསང་སྔགས་ བཟླས་ལ་བརྩོན་པ་དང༌། །དབྱར་ཟླ་ག
Chinese
有什么呢？如果别人赞美我，那被诽谤又有什么不高兴的呢？这样说。又在其中说： 诽谤没有获得的人，对获得的人说不悦耳的话，对于那些本性难以相处的人，怎么会生起欢喜呢？这样说。 此外，在圣者策发殊胜意乐经中说： 已经显示了获得和恭敬的极多过患，因此应当从中了解。 在这里，对弟子和再传弟子等产生贪恋，难道不是慈悲的自性吗？ 怎么能舍弃呢？ 不是的，这是呵责非时机的慈悲。 在没有获得现证之前，不能使弟子完全成熟，只是束缚自己而已。 如同入菩萨行论中所说： 众生爱好各不同，诸佛尚且难悦意，我等凡夫更何能，故应舍弃世间念。 这样说。 又在其中说： 如果对众生产生贪恋，就会完全遮蔽真实，也会摧毁厌离之心，最终会变成悲伤痛苦。 仅仅依靠思念，此生就会毫无意义地度过，无常的朋友，也会摧毁常恒的法。 这样说。 因此，对于弟子等以果为联系，以及世俗名称的联系这两种，不要仅仅以慈爱而执着，应当安住在寂静处。 对于轮回，也要舍弃自性上的执着。 如同圣者善臂请问经中所说： 应当思维世间如虎、蛇、火，舍弃后欢喜住在寂静处。 妇女的相、男人的相，以及检查药物和大象，或者星相的推算，检查武器或者马的检查、自己制作，或者学习和阅读恶劣的论典，都应当舍弃。 这样说。 又在其中说： 大象、马和乌鸦、狗，以及妓女、焚烧尸体、坟墓、出生的人，妇女、女儿、孩子、山羊、绵羊等，战斗、赌博都不应当观看。 虚假的言谈和依靠自主，以及战争、巨人、年轻人的言语，故事和笑话以及以前的历史故事，贪欲和诽谤的话都不要说。 念诵者精勤念诵秘密真言（藏文：སྔགས་པ་གསང་སྔགས་，梵文天城体：mantra guhyamantra，梵文罗马拟音：mantra guhyamantra，汉语字面意思：咒语 秘密咒语），以及夏季的月
English
What is there? If others praise me, what is there to be unhappy about being slandered? Thus it is said. And again in that same text it says: They slander those who have not obtained, they speak unpleasant words to those who have obtained. How can joy arise from those who are difficult to associate with by nature? Thus it is said. Furthermore, in the Sutra of Inciting the Superior Intention of the Noble One, it says: Since the many faults of gain and respect have been shown, one should understand from that. Here, is attachment to disciples and grand-disciples, etc., not the very nature of compassion? How is it proper to abandon it? It is not, for it is a criticism of compassion that is not timely. Without having attained direct realization, one cannot fully ripen disciples, but only binds oneself. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: The inclinations of beings are various, even the Buddhas cannot please them, how much less can wretched ones like me? Therefore, abandon worldly thoughts. Thus it is. Again, in that same text it says: If one becomes attached to sentient beings, it completely obscures reality, and also destroys the mind of renunciation, and ultimately becomes grief and suffering. With mere thought, this life will pass meaninglessly, and impermanent friends will also destroy the eternal Dharma. Thus it is said. Therefore, one should not be attached to disciples and so forth through the connection of results, and to both the connections of worldly terms through mere affection, but should abide in solitude. One should also abandon the inherent attachment to existence. As it is said in the Sutra Requested by Noble Good Arms: Thinking of the world as like a tiger, a snake, and fire, abandon it and rejoice in solitude. The characteristics of women, the characteristics of men, and examining medicine and elephants, or astrological calculations, examining weapons or examining horses, self-making, or learning and reading evil treatises, should be abandoned. Thus it is. Again, in that same text it says: Elephants, horses, crows, dogs, and prostitutes, burning corpses, cemeteries, those who are born, women, daughters, children, goats, sheep, etc., fighting, gambling should not be watched. False talk and relying on autonomy, and talk of war, giants, and young people, stories and jokes, and former historical stories, talk of desire and slander should not be done. The mantra practitioner diligently recites secret mantras (藏文：སྔགས་པ་གསང་སྔགས་，梵文天城体：mantra guhyamantra，梵文罗马拟音：mantra guhyamantra，汉语字面意思：咒语 秘密咒语), and the summer month
Tibetan
སུམ་ནི་གཅིག་པུར་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ལས་ཀྱི་དབང་གྱུར་བདག་པོ་མེད་པ་དང༌། །མགོན་མེད་རྟེན་མེད་ཚེ་རབས་གཅིག་ནས་གཅིག །ལུས་ཀྱི་ཁ་བརྒྱུད་རྗེས་སུ་རབ་འགྲོ་བ། །དེ་ཡི་རྗེས་སུ་དགེ་དང་མི་དགེ་འབྲང༌། །འཚོ་དང་མཛའ་བཤེས་དང་ནི་རྣམ་པར་འབྲལ། །མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་ཅིང་འདོད་པས་གདུངས། །ངན་པ་སྐྱེ་རྒན་འཆིའི་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །ཡུལ་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སོང་ན་འང་མེད་པ་མིན། །ཤ་སྦྲང་ཚ་གྲང་བཀྲེས་དང་ངལ་ལ་སོགས། །གང་དུ་སོང་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་པས། །ཡུལ་ལ་མངོན་དགའི་སེམས་ནི་བྱུང་བ་ན། །རྣམ་རྟོག་དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་བཟློག་པར་བྱ། །འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་མི་གཙང་ཤ་ཚིལ་དང༌། །པགས་པ་ཀེང་རུས་ལྟ་བས་རྣམ་པར་བཟློག །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་ཆུས་གདབ་ཞེ་སྡང་དང༌། །གཏི་མུག་ལ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ལམ་གྱིས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་ནཱ་གཱ་རྫུ་ནས་ཀྱང༌། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཉེས་པ་དུ་མ་བསྟན་ནས། དེ་ལྟར་འདི་ཀུན་མི་རྟག་བདག་མེད་དེ། །སྐྱབས་མེད་མགོན་མེད་གནས་མེད་དེ་སླད་དུ། །འཁོར་བ་ཆུ་ཤིང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལ། །མི་མཆོག་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐུགས་ནི་འབྱུང་བར་མཛོད། །ཅེས་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། གཞོན་ནུ་བདུན་ལ་གདམས་པ་དང༌། བཤེས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་དང༌། སློབ་མ་ལ་སྤྲིང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ཏེ། སྲིད་པ་ཡ་རང་བཞིན་གྱིས་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འདིར་ཡོན་ཏན་ནི་གཉིས་ཏེ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ལུས་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། ངག་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། སེམས་བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། ཆོས་སྐྱོང་བ་རྣམས་དགའ་བ་དང༌། དེའི་མི་ལུས་ཐོབ་པ་དོན་ཡོད་པ་དང༌། སྟོན་པ་དང་ཕ་མ་དང་བླ་མའི་དྲིན་བསམས་པ་དང༌། མི་མ་ཡིན་པས་མི་ཚུགས་པ་དང༌། ནད་ཉུང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཚེ་རིང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། འཆི་བའི་ དུས་སུ་འགྱོད་པ་མེད་པ་དང༌། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་པ་དང༌། བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དང་གནས་མལ་དང་ནད་ཀྱི་རྐྱེན་རྩི་དང་གོས་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་རྙེད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་དང་པོའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ།། གང་འདོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། ངན་སོང་གསུམ་སྤངས་པ་དང༌། མི་ཁོམ
Chinese
三者当独处。如是说。又彼经中说：为业所缚无有自主，无怙无依生生世世，身之苦痛辗转相随，善与不善亦步亦趋，与生计友朋皆别离，常遇丑恶为欲所恼，复有老病死之众苦，纵使游遍诸方亦难免，饥渴寒热蚊虻等诸苦，无论何往皆是痛苦，若生贪恋诸方之心时，当以种种分别念遣除之，贪欲炽盛不净肉脂等，皮骨骸骼观之令厌离，慈悲之水浇灌嗔恚火，愚痴当以缘起道对治。如是说。圣者龙树亦云：显示世间诸多过患后，如是此等皆无常无我，无救无怙亦无处可依，轮回犹如芭蕉无实义，人中胜士于此当生厌。如是说。又当依《入菩萨行论》、《教诫七少年》、《亲友书》、《致弟子书》等论典，舍弃与生俱来之贪执。此乃生起厌离之支分。如是舍弃不顺品后，当忆念三摩地之功德，于此功德有二，即现法能感受者与彼之外者。何为二者？即身安乐住，语安乐住，心安乐住，护法诸人皆欢喜，由此获得人身具意义，思念本师父母上师之恩德，非人不能加害，疾病减少，寿命增长，临终之时无有后悔，为诸智者所赞叹，饮食住处医药衣物皆易获得，烦恼与业不能损害，此等乃第一种功德。往生所欲之佛刹，舍弃三恶趣，不生于八无暇处。
English
The three should dwell alone. Thus it is said. Again, in that very text, it says: Bound by karma, without self-mastery, without protector, without refuge, life after life, the suffering of the body follows closely, good and non-good follow in its wake. Separated from livelihood, friends, and companions, encountering the unpleasant and tormented by desire, suffering from the evils of birth, old age, and death, even if one goes to all places, it is not avoided. Flesh, flies, heat, cold, hunger, and fatigue, etc., wherever one goes, it is suffering itself. When the mind of manifest joy arises towards places, one should dispel those various thoughts. When attachment is strong, one should dispel it by contemplating the impurity of flesh and fat, skin, bones, and skeletons. One should extinguish hatred with the water of love and compassion, and one should counteract ignorance with the path of dependent origination. Thus it is said. The noble Nāgārjuna also said: After showing the many faults of the world, thus all these are impermanent and without self, without refuge, without protector, and without a place to rely on. In samsara, which is like a banana tree without essence, O best of men, may you generate aversion. Thus it is said. Furthermore, relying on texts such as the *Bodhicaryāvatāra*, the *Advice to Seven Youths*, the *Friendly Letter*, and the *Letter to a Disciple*, one should abandon the attachment that arises naturally to existence. This is a branch for generating renunciation. Having abandoned the unfavorable aspects in this way, one should remember the qualities of samādhi. Here, there are two kinds of qualities: those that can be experienced in this life and those that are other than that. What are the two? They are: the body dwells in comfort, speech dwells in comfort, the mind dwells in comfort, all those who protect the Dharma rejoice, obtaining this human body is meaningful, one contemplates the kindness of the teacher, parents, and guru, non-humans cannot harm one, diseases decrease, lifespan increases, at the time of death there is no regret, one is praised by the wise, food, drink, dwelling, medicine for sickness, and clothing are easily obtained, afflictions and actions do not harm one. These are the qualities of the first kind. One is born in the Buddha-field that one desires, one abandons the three lower realms, and one is not born in the eight unfavorable conditions.