Tibetan
སྐད་དུ་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས་གསུངས་པ། རང་གི་སེམས་ནི་བདུད་ཅེས་གསུངས། །རང་གི་སེམས་ཉིད་བགེགས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །བགེགས་ཀུན་རྣམ་པར་རྟོག་ལས་འབྱུང༌། །ཞེས་པའོ། །གཞན་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་བཟློག་པའི་ཐབས་ནི། འཕགས་པ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱིས་བྱིན་པས་ཞུས་པ་དང༌། འཕགས་པ་སེང་གེ་ལུང་བསྟན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གོ །གང་གིས་ཐོས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཤེས་རབ་མ་སྐྱེས་པ་དེས་ནི་བདུད་ཀྱི་ལས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཤིང་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་ཡང་མི་ནུས་པས་ན། དང་པོར་ཐོས་པ་ཉིད་སྔོན་དུ་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཤེས་རབ་རྒྱས་བྱེད་པ་ནི་ཐོས་པ་སྟེ། །བསམ་པ་དང་ནི་གཉིས་པོ་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་ནི་སྦྱར་བ་སྟེ། །དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ། །ཅེས་བཤད་ལ། འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་དཀོད་པ་བཅུ་བསྟན་པའི་ལེའུ་ལས་ཀྱང༌། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་བ་དེ་ནི་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཁ་ཏོན་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །མང་དུ་ཐོས་ནས་དབེན་པར་གནས་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། དོན་དེ་ལྟར་འཕགས་པ་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་དང༌། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང༌། ཐོག་མར་ཉན་འདོད་བླ་མ་བསྙེན་བཀུར་བཟོད་དང་དེས་བྱས་ཤིང༌། །རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་རབ་རྟོག་བསམ་གཏན་རྙེད་བྱེད་པ། །བདེ་གཤེགས་ཉིད་ནི་རྟོགས་འགྱུར་འགྲོ་བ་རྣམས་སྐོམ་སེམས་ཚིམ་བྱེད། །ཆོས་ཉིད་དེ་འདྲ་སྤྱོད་པ་མྱུར་དུ་བདེ་གཤེགས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། མང་དུ་ཐོས་པ་ནགས་ཀྱི་ནང་དག་ཏུ། །ལང་ཚོ་ཡོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་ བདེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་དོན་སྒྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། །འདི་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ལྟར་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པ་དགག་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་མ་ཐོབ་པར་མང་དུ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པར་རྒྱལ་བས་མ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་དགོད་པ་བཅུ་བསྟན་པའི་ལེའུ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཁ་ཏོན་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །མང་དུ་ཐོས་ནས་དབེན་པར་གནས་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པར་གྱུར
Chinese
經中《聖妙吉祥根本續》云：「自心即是魔。」自心即是障。捨棄一切分別念。一切障礙皆從分別生。如是說。又，降伏魔業之方便者，當從《聖無憂德所請問經》及《聖獅子授記經》中了知。此乃捨棄之支分。何人以聽聞之自性未生智慧，彼則不能降伏魔業，亦不能等持其心。故首先應作聽聞，如云：「聽聞能增廣智慧，若有思惟與二者，其後則應勤修習，從彼獲得無上成就。」如是說。又，《聖菩薩行十事品》中亦云：「諸佛子！初發業之菩薩，應首先勸彼誦經。多聞之後，應勸彼住於寂靜處。」如是說。如是之義，亦於《聖猛厲尊所請問經》及《聖寶炬陀羅尼經》中說。如是，《聖樹莊嚴經》中亦云：「首先欲聞親近上師，恭敬忍耐彼所作，無自性之法善思惟，禪定獲得者。善逝即能證悟，令諸有情心滿意足，如是行持速得善逝位。」如是說。如是，《聖聲聞別解脫經》中亦云：「多聞者於森林中，青春逝去者之住所安樂。」如是說。是故，聽聞之智慧乃成辦義利之前行。此乃前行之支分。如是具足聽聞之菩薩，應遮止彼入於說法，未得現證之前，僅以多聞而饒益有情，諸佛未曾宣說。是故，《聖菩薩行十事品》中云：「初發業之菩薩，應首先勸彼誦經。多聞之後，應勸彼住於寂靜處。極寂靜處。」
English
It is said in the Sutra, "Vajra Peak": "One's own mind is the demon." One's own mind is the obstacle. Abandon all discriminations. All obstacles arise from discrimination. Thus it is said. Furthermore, the means of subduing the works of demons should be known from the "Inquiry of the Noble Given by the Sorrowless" and the "Lion's Prophecy." This is the branch to be abandoned. Whoever has not generated wisdom by the nature of hearing cannot subdue the works of demons, nor can he keep his mind in equilibrium. Therefore, hearing itself should be done first, as it is said: "Hearing is what expands wisdom. If there are thought and the two, then one should apply oneself to meditation. From that, one obtains unsurpassed accomplishment." Thus it is said. Also, in the chapter on "The Ten Aspects of the Noble Bodhisattva," it is said: "O sons of the Victorious Ones, the Bodhisattva who is a beginner should first be encouraged to recite. After hearing much, he should be encouraged to dwell in solitude." Thus it is said. That meaning is also spoken of in the "Inquiry of the Noble Fierce One" and the "Noble Jewel Lamp." Similarly, in the "Noble Array of Trees," it is said: "First, desiring to listen, attending to the lama, honoring, being patient, and having done that, thoroughly contemplating the dharma that is without inherent existence, one who gains meditation. The Sugata himself will realize, satisfying the thirst of beings. Practicing such a dharma, one will quickly attain the state of Sugata." Thus it is said. Similarly, in the "Noble Sutra of the Individual Liberation of the Hearers," it is said: "Those who have heard much in the midst of the forest, the dwelling of those whose youth has passed, is blissful." Thus it is said. Therefore, the wisdom of hearing itself is what precedes the accomplishment of meaning. This is the branch of what precedes. Thus, that Bodhisattva who possesses hearing should be prevented from engaging in teaching the Dharma, for the Victorious Ones have not spoken of benefiting others by merely hearing much without having attained direct realization. Therefore, in the chapter on "The Ten Aspects of the Noble Bodhisattva," it is said: "The Bodhisattva who is a beginner should first be encouraged to recite. After hearing much, he should be encouraged to dwell in solitude. In extreme solitude."
Tibetan
་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་གྱུར་པར་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་སུ་གྱུར་ནས་ང་ལོ་བདེ་བ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །ང་ལོ་བདེ་བར་གྱུར་ནས་དུས་ཤེས་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །དུས་ཤེས་པར་གྱུར་ནས་མི་འཇིགས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །མི་འཇིགས་པར་གྱུར་ནས་དོན་ཤེས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །དོན་ཤེས་པར་གྱུར་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གྱུར་ནས་རྨོངས་པ་མེད་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །རྨོངས་པ་མེད་པར་གྱུར་ནས་རྣམ་པར་དགོད་པ་ལ་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བས་ཀྱང་ཤས་ཆེར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་འཇོག་པར་བྱ་བ་དང༌། གནས་གང་ཐོས་ཀྱང་དེ་ལ་བདག་ཉིད་སྦྱོར་བར་བྱ་བ་དང༌། བདག་དང་གཞན་གྱི་དྲིང་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་འདི་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་དགོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དོན་འདི་ཉིད་འཕགས་པ་དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པ་དང༌། དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐུལ་བའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། བདག་ནི་སྒྲུབ་ཉམས་ད་ནི་ཅི་བྱ་ཞེས། །བྱིས་པ་འཆི་བའི་དུས་ན་མྱ་ངན་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་ཐོས་པ་དབེན་པ་མི་བསྟེན་པར་ཆོས་སྨྲ་བ་ལས། ཉེས་པ་རྣམ་པ་རབ་ཏུ་མང་པོ་གསུངས་པས་དེར་ཞིབ་ཏུ་བལྟའོ། །དེ་ བས་ན་མང་དུ་ཐོས་པ་དེས་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོས་སྨྲ་བར་མི་བྱ་བར་དེ་ལས་ལྡོག་པར་བྱ་ཞིང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་ནས་གཟོད་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ལྡོག་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ལྟར་ཆོས་སྨྲ་བ་ལས་ལྡོག་ཅིང་སྤྲོས་པ་སྤངས་པ་དེ་འདི་སྙམ་དུ། ད་དུང་བདག་གིས་ཕུང་པོ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གཏུགས། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་གཏུགས་སོ། །དེ་དག་ལ་མཁས་པར་མ་གྱུར་པར་ནི་ཐར་པ་ཡང་མི་ཐོབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པར། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་བས་གཞན་དག་ཚར་གཅད་རྗེས་སུ་གཟུང་ཕྱིར་རམ། །རང་གིས་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱེད། །ཅེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སེམས་པ་དང༌། གཞན་ཡང་སློབ་མ་དང་ཡང་སློབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང༌། རྙེད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་དང༌། གྲགས་པ་དང་སྒྲ་དང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་བདེ་བ་ལ་འདོད་པ་བྱུང་ན་དེ་ནི་ངེས་པར་བ
Chinese
，应当完全劝请成为善知识。成为善知识后，应当劝请我安乐。安乐后，应当劝请知时。知时后，应当完全劝请不畏惧。不畏惧后，应当完全劝请知义。知义后，应当完全劝请随顺于法。随顺于法后，应当劝请无有愚昧。无有愚昧后，应当完全劝请善于分别。那是因为什么呢？因为更应着重于一切有情先行大悲心，无论听到什么处所，都应当自身与之相应，并且不应成为执着自他的因由。诸位胜者之子，这即是最初行者的菩提心之善分别，如是说。此义亦由圣者猛利请问，以及宝灯论中宣说。此外，圣增上意乐劝请经中也说：我已退失修持，如今该怎么办？犹如孩童临死时，方才生起懊恼。等等，听闻众多，不依止寂静处而说法，宣说了极多的过失，故当于彼处详察。因此，不应以多闻仅止于听闻而说法，而应从彼违背，获得现证后方可成办有情之义。此乃违背之支分。如是违背说法，断绝戏论之人，应当如是思惟：我尚未完全通达蕴，尚未完全通达界与处。若未通达彼等，则亦不得解脱。如是说：若未勤奋于五明处，纵是殊胜圣者亦不成一切智，是故为断除他人或为摄受故，或为自知一切故，于此当勤奋。如是教示之故。此外，若对师徒之结合，利养，恭敬，名声，声音以及诗歌之乐生起贪执，则彼必定是
English
, one should be completely urged to become a virtuous friend. After becoming a virtuous friend, one should be urged to be happy. After being happy, one should be urged to know the time. After knowing the time, one should be completely urged to be fearless. After being fearless, one should be completely urged to know the meaning. After knowing the meaning, one should be completely urged to follow the Dharma. After following the Dharma, one should be urged to be without ignorance. After being without ignorance, one should be completely urged to be good at distinguishing. Why is that? Because one should focus more on placing great compassion first for all sentient beings, and wherever one hears, one should apply oneself to it, and one should not become a cause for clinging to oneself and others. O sons of the conquerors, this is the good distinction of the Bodhicitta of the first practitioner, so it is said. This meaning was also asked by the noble Fierce One, and it is also stated in the Jewel Lamp Treatise. Furthermore, in the Sutra of Encouraging Higher Intentions, it also says: I have lost my practice, what should I do now? Like a child who regrets when he is about to die. And so on, having heard many things, speaking the Dharma without relying on a solitary place, many faults are spoken of, so one should examine them there in detail. Therefore, one should not speak the Dharma merely by hearing a lot, but one should turn away from it and only benefit beings after obtaining direct realization. This is the limb to be turned away from. Thus, one who turns away from speaking the Dharma and abandons elaboration should think like this: I have not yet fully mastered the aggregates, nor have I fully mastered the realms and sources. If one does not master them, one will not attain liberation. As it is said: If one does not strive in the five fields of knowledge, even the supreme noble ones will not become omniscient. Therefore, in order to subdue others or to take them in, or in order to know everything oneself, one should strive in them. Because it is taught like this. Furthermore, if one develops desire for the combination of teacher and disciple, gain, respect, fame, sound, and the pleasure of verses, then that is certainly