Tibetan
མི་གཡེང་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བར་སྐབས་སུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་ཚོར་བར་བྱས་ལ་མྱུར་དུ་མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་མྱུར་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སེམས་ཕྱིར་ཞིང་འཇུག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལ་སེམས་མངོན་པར་མི་དགའ་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་དེ་ལ་མངོན་པར་ དགའ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་ལ་ཉེས་པར་མཐོང་བས་ཀྱང་མི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་ཏེ་རྒྱུ་བ་མི་གསལ་བས་སེམས་བྱིང་ངམ་བྱིང་དུ་དོགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གོང་མ་བཞིན་དུ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་མྱུར་དུ་བྱིང་བ་ཞི་བར་བྱས་ལ། ཡང་དམིགས་པ་དེ་ཁོ་ན་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དམ་པོར་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སྔོན་བདག་པ་དང༌། རྩེས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་བར་སྐབས་སུ་སེམས་འཕྱར་བའམ་རྒོད་དུ་དོགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གོང་མ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱ་ཞིང༌། དེ་ནས་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་འབད་པར་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་མཉམ་པར་ཞུགས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སེམས་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་དེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སེམས་མཉམ་པར་ཞུགས་པ་ལ་བརྩལ་བ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་ལ་བརྩལ་བར་མ་བྱས་ན་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་བྱིང་བས་ལྷག་མཐོང་མེད་དེ། སེམས་དམུས་ལོང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་ན་བརྩལ་བར་བྱའོ། །མཉམ་པར་གྱུར་ན་བརྩལ་བར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཆུང་བས་མར་མེ་རླུང་ལ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་སེམས་གཡོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ཤས་ཆེ་བར་གྱུར་ན་ཡང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། །ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་པར་གྱུར་ན་དེའི་བར་སྐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་དང༌། སྨིག་རྒྱུ་དང༌། རྨི་ལམ་དང༌། ཆུ་ཟླ་དང༌། མིག་ཡོར་ལྟ་བུར་ལྟ་ཞིང་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་ བུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་འཁོར་བ་ན་ཀུན་དུ་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་གྱིས། བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་དེ་དག་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་དུ་བྱའོ། །དེ་ནས་ངལ་བསོ་ལ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཡང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་བར་གྱུར་ན་དེ་བཞིན་དུ་ངལ་གསོ་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འཇུག་པའི་ལམ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་རིམ་པ་འདིས་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གམ། མེལ་ཚེ་ཐུན་ཕྱེད་དམ། ཐུན་གཅིག་གམ། ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ཁོ་ན་བསྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་དོན་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ཏེ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་འདོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ཏེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་མ་བཤིག་པར་འདི་སྙམ་དུ་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སེམས་ཅན་བྱིས་པའི་བློ་ཅན་འདི་དག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་འདོགས་པས་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ། ཡུན་རིང་པོར་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་ན་ཡོངས་སུ་འཁྱམས་པས་བདག་གིས་ཅི་ནས་ཀྱང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བླ་ན་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་ལ། དེ་དག་ཆོས་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། དེ་ནས་དལ་བུས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤིག་སྟེ་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ནས། འཕགས་པ་བཟང་པོ་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྨོན་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གདབ་བོ། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ སྙིང་པོ་ཅན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་
Chinese
不应散乱。当处于中间状态时，如果贪欲等使心向外散乱，那时应察觉到散乱，并通过修习不净观等方法平息散乱，然后迅速将心收回并安住于如是性中。当见到心对如是性不悦时，应通过见到禅定的功德，修习对如是性的欢喜。通过见到散乱的过患，也能极大地平息不悦。如果昏沉和睡眠压迫，因行相不清晰而见到心下沉或怀疑下沉时，那时应如前一样，通过作意极度欢喜的事物，迅速平息下沉，并且再次极其牢固地抓住那个对境。如果当回忆起先前经历和嬉戏时，见到心在中间状态中飘动或怀疑掉举时，那时应如前一样，作意无常等令人厌恶的事物，平息掉举，然后再次努力使心无有造作地安住于如是性中。如果当远离沉没和掉举，进入平等状态，心自然而然地安住于如是性中时，应放松努力，保持舍弃。如果对已进入平等状态的心加以努力，那时心会变得散乱。如果对已变得沉没的心不加以努力，那时会因过度沉没而失去胜观，心会变得像盲人一样。因此，如果心变得沉没，就应加以努力。如果已处于平等状态，就不应加以努力。当通过修习胜观，智慧变得非常强大时，那时因为止观微弱，心会像放在风中的蜡烛一样摇动，因此无法非常清晰地见到如是性。因此，那时应修习止观。如果止观变得强大，也应修习胜观。当二者同时进行时，在身体和心没有受到损害之前，应无有造作地安住。如果身体等受到损害，那时应
English
One should not be distracted. When, in the intermediate state, the mind is distracted outwards by desire and the like, at that time one should be aware of the distraction, and quickly pacify the distraction by meditating on the unattractive and so forth, and then quickly withdraw the mind and settle it in suchness. When one sees that the mind is displeased with suchness, one should cultivate delight in it by seeing the qualities of samadhi. By seeing the faults of distraction, one should also greatly pacify displeasure. If dullness and sleep oppress, and one sees that the mind is sinking or suspects that it is sinking because the mode of activity is unclear, then, as before, one should quickly pacify the sinking by attending to an object of great delight, and again grasp that very object very firmly. If, when one remembers past experiences and play, one sees that the mind is fluttering or suspects that it is agitated in the intermediate state, then, as before, one should pacify the agitation by attending to objects that will cause aversion, such as impermanence, and then again strive to settle the mind in suchness without any effort. If, when one is free from sinking and agitation and has entered into equipoise, the mind naturally settles in suchness, then one should relax effort and remain in equanimity. If one makes an effort with a mind that has entered into equipoise, then the mind will become distracted. If one does not make an effort with a mind that has become sunk, then one will lack superior seeing because of excessive sinking, and the mind will become like a blind person. Therefore, if the mind becomes sunk, one should make an effort. If one is in equipoise, one should not make an effort. When, by cultivating superior seeing, wisdom becomes very strong, then, because calm abiding is weak, the mind will waver like a lamp placed in the wind, and therefore one will not be able to see suchness very clearly. Therefore, at that time one should cultivate calm abiding. If calm abiding becomes strong, one should also cultivate superior seeing. When the two are practiced simultaneously, one should remain without effort until the body and mind are harmed. If the body and so forth are harmed, then at that time one should
Chinese
应当视一切有为法如幻术、阳焰、梦境、水月、眼花，并如此思量：这些众生未能领会如此甚深的佛法，因此在轮回中饱受烦恼。我无论如何也要让他们领会这般法性。如此思量，应生起大悲心和菩提心。然后休息。同样，应进入一切法无显现的等持。如果内心感到非常厌倦，也应同样休息。这是止观双运的道路，即以有分别和无分别的影像为对境。如此，瑜伽士应按此次第，或一小时，或半个时段，或一个时段，乃至随心所欲，如是禅修安住。这是极善分别义之三摩地，出自《圣楞伽经》。然后，如果愿意，可以从等持中起身，不解开跏趺坐，心想：即使所有这些法在胜义谛中是无自性的，但在世俗谛中却是如是安住的。如果不是这样，业和果的联系等又如何安住呢？薄伽梵也曾开示：“事物生起于世俗，胜义谛中无自性。”这些心怀幼稚的众生，由于对无自性的事物妄加有无等执着，导致心智颠倒错乱，长久在轮回之轮中漂泊。我无论如何也要圆满无上的福德和智慧资粮，然后获得一切智智的果位，让他们领会这般法性。如此思量后，缓缓解开跏趺坐，向十方安住的诸佛菩萨顶礼，对他们进行供养和赞颂，然后发起如《圣妙吉祥真实名经》等广大愿文。然后以空性和大悲为核心，行布施等福德和
English
One should view all conditioned phenomena as illusions, mirages, dreams, reflections of the moon in water, and optical illusions, and think thus: These beings, not having understood such profound Dharma, are constantly tormented in samsara. I must, by all means, make them understand this nature of reality. Thinking thus, one should manifest great compassion and the mind of enlightenment. Then, rest. Again, similarly, one should enter into the samadhi of non-appearance of all dharmas. If the mind becomes very weary, one should rest in the same way. This is the path of uniting calm abiding and insight, focusing on images with and without conceptualization. Thus, the yogi should meditate and remain in this way, according to this sequence, for one hour, half a session, one session, or as long as desired. This is the samadhi of thoroughly distinguishing the meaning, taught in the "Lankavatara Sutra." Then, if desired, one can rise from samadhi without breaking the lotus position, thinking thus: Even though all these dharmas are indeed without inherent existence in the ultimate sense, they are indeed established in the conventional sense. If it were not so, how could the connection between actions and results, and so forth, be established? The Bhagavan also taught: "Things arise conventionally, but in the ultimate sense, they have no self-nature." These beings with childish minds, due to clinging to existence and non-existence, and so forth, in things that are without inherent existence, have their minds turned upside down, and wander completely in the wheel of samsara for a long time. I must, by all means, perfect the unsurpassed accumulation of merit and wisdom, and then attain the state of omniscience, and make them understand this nature of reality. After thinking thus, one should slowly break the lotus position, prostrate to all the Buddhas and Bodhisattvas abiding in the ten directions, make offerings and praises to them, and then make vast aspirations, such as the "Noble Conduct of Samantabhadra." Then, with emptiness and great compassion as the essence, perform generosity and other meritorious and
Tibetan
ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མཐའ་དག་བསྒྲུབ་པ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་བསམ་གཏན་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། དེ་བྱམས་པའི་གོ་ཆ་བགོས་ཤིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་གནས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གང་སྦྱིན་པ་དང་མ་བྲལ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མ་བྲལ་བ། བཟོད་པ་དང་མ་བྲལ་བ། བརྩོན་འགྲུས་དང་མ་བྲལ་བ། བསམ་གཏན་དང་མ་བྲལ་བ། ཤེས་རབ་དང་མ་བྲལ་བ། ཐབས་དང་མ་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་བཀའ་སྩལ་པ་ལྟ་བུའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཞིང་དང༌། ལུས་དང༌། གཡོག་འཁོར་མང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པའི་ཐབས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ངེས་པར་བསྟེན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་གང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ལ་ཡང་བསྟེན་པར་བྱའི། སྟོང་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། བྱམས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པ་འདི་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ན། དེ་ལ་མི་བླུན་པོ་དེ་དག་འདི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ལ་བསླབ་པར་བྱའི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ ཞེས་ཟེར་ཞིང༌། དེ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་སུན་འབྱིན་པར་སེམས་སོ། །མ་ཕམ་པ་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། ཀ་ཤི་ཀའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཕུག་རོན་གྱི་ཕྱིར་རང་གི་ཤ་ཁྲ་ལ་བྱིན་པ་དེ་ཤེས་རབ་འཆལ་བ་ཡིན་ནམ། བྱམས་པས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱམས་པ་ང་བྱང་ཆུབ་སེམས
Chinese
应当为了成办一切智慧之聚而精进。如果那样做了，那么那个禅定就是现前成办了具足一切行相之殊胜的空性。如圣《顶髻宝》中所说：彼披慈爱之甲，安住大悲之境，而修现前成办具足一切行相之殊胜的空性之禅定。其中，何为具足一切行相之殊胜的空性呢？即不离布施，不离戒律，不离安忍，不离精进，不离禅定，不离智慧，不离方便等，如是广为宣说。菩萨是使一切有情完全成熟，以及田地、身体、众多侍从等圆满的方便，必须依止布施等善法。如果不是那样，那么诸佛的刹土等圆满是何者的果报呢？因此，具足一切行相之殊胜的遍知智慧，是由布施等方便而得以圆满的，所以薄伽梵说遍知智慧是由方便而至究竟的。因此，菩萨也应当依止布施等方便，而不仅仅是空性。如圣《一切法甚广大略摄经》中也宣说：慈氏，菩萨们如是圆满修持六度是为了圆满菩提的缘故。其中，那些愚笨之人如是说：菩萨应当仅仅修习般若波罗蜜多，其余的波罗蜜多做什么用呢？