Tibetan
་ཡོད་པའི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ང་དང་ངའི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང༌། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཁམས་དང་གཟུགས་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དེ། དེ་དག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་རྨི་ལམ་ན་དམིགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་གི །དོན་དམ་པར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དོ་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང༌། དེས་དེ་ལྟར་ཆོས་བརྟགས་པ་མཐའ་དག་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས་དེ་ལ་ སོ་སོར་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་གོ །དེ་འདི་ལྟར་དཔྱོད་དོ། །དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཀྱང་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་བརྫུན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་དེ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བརྫུན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་དེ་ལས་གུད་ན་མེད་པས་བརྫུན་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱང་དེ་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ནི་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའོ། །སེམས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྟ་བུ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་དཔྱོད་དོ། །དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ན་དོན་དམ་པར་སེམས་ནི་ནང་དུ་ཡང་མི་དམིགས། ཕྱི་རོལ་དུ་ཡང་མི་དམིགས། གཉིས་ཀ་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས། འདས་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་དམིགས། མ་འོ
Chinese
因为没有其他的存在形式。因此，应该这样思维：世间的“我”和“我的”这些都是错觉。对于法无我，也应该这样修习：法，总的来说就是五蕴、十二处和十八界。其中，蕴、处、界以及有色之物，从胜义谛来说，与心的显现没有区别。将它们分解成微尘，再对微尘的各个部分进行分析，就会发现无法确定其本质。因此，从无始以来，由于对非真实的色等事物执着，就像在梦中显现的色等事物一样，对于孩子们来说，心本身显现为与外境隔绝的色等事物。但实际上，色等事物与心的显现没有区别。应该这样思维。因此，他这样认为，三界只是唯心。他这样思维，所有对法的分析都只是心。认识到这一点后， 分别分析时，就是对一切法的自性进行分别分析。因此，要分别分析心的自性。他这样思考：从胜义谛来说，心也不可能是真实的。当虚假的自性，即执持色等显现的心，显现为各种各样的形式时，它怎么可能是真实的呢？就像色等事物是虚假的一样，心也与它们没有区别，因此也是虚假的。就像色等事物是各种各样的形式，不是单一也不是众多一样，心也与它们没有区别，因此也不是单一也不是众多。因此，心就像幻觉等事物的自性一样。就像心一样，一切法也就像幻觉等事物的自性一样。他这样思考。因此，如果用智慧分别分析心的自性，从胜义谛来说，心既不能在内找到，也不能在外找到，也不能在两者之间找到。过去的心也找不到，未来的
English
Because there is no other form of existence. Therefore, one should contemplate in this way: the "I" and "mine" of the world are merely illusions. As for the selflessness of phenomena, one should also practice in this way: phenomena, in short, are the five aggregates, the twelve sources, and the eighteen elements. Among these, the aggregates, sources, elements, and whatever is corporeal, from the ultimate point of view, are not separate from the appearance of the mind. If they are broken down into atoms, and each part of the atoms is analyzed, it will be found that their essence cannot be definitively grasped. Therefore, from beginningless time, due to clinging to unreal forms and so on, just as forms and so on appear in a dream, for children, the mind itself appears as forms and so on that are separate from the external world. But in reality, forms and so on are not separate from the appearance of the mind. One should contemplate in this way. Therefore, he thinks in this way, the three realms are only mind. He thinks in this way, all analysis of phenomena is only mind. Having realized this, When analyzing separately, it is analyzing the nature of all phenomena separately. Therefore, one should analyze the nature of the mind separately. He contemplates in this way: From the ultimate point of view, the mind cannot be true either. When the false nature, that is, the mind that holds the appearances of forms and so on, appears in various forms, how can it be true? Just as forms and so on are false, so too the mind is not separate from them, and therefore is also false. Just as forms and so on are various forms, not one nor many, so too the mind is not separate from them, and therefore is neither one nor many. Therefore, the mind is just like the nature of illusion and so on. Just as the mind is, so too all phenomena are just like the nature of illusion and so on. He contemplates in this way. Therefore, if one analyzes the nature of the mind separately with wisdom, from the ultimate point of view, the mind cannot be found within, nor can it be found without, nor can it be found in between. The past mind cannot be found either, nor the future
Tibetan
ངས་པ་ཡང་མི་དམིགས། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །སེམས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡང་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང༌། འགག་པའི་ཚེ་ཡང་གང་དུ་ཡང་མི་འགྲོ་སྟེ། སེམས་ནི་གཟུང་དུ་མེད་པ། བརྟན་དུ་མེད་པ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །བརྟན་དུ་མེད་ཅིང་གཟུང་དུ་མེད་ལ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འོད་སྲུངས་སེམས་ནི་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་དོ། །གང་མ་རྙེད་པ་དེ་མི་དམིགས་སོ། །གང་མི་དམིགས་པ་དེ་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན། མ་འོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན། ད་ལྟར་བྱང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ངོ། །དེས་དེ་ལྟར་བརྟགས་ན་སེམས་ཀྱི་དང་པོ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང༌། ཐ་མ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང༌། བར་མ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་དོ། །དེས་ དེ་ལྟར་སེམས་མཐའ་དང་དབུས་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །སེམས་གང་གི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དེ་ཡང་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་རྟོགས་པས་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྒྲུབས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ། །དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་བས་གཟུགས་རྟག་གོ་ཞེའམ། མི་རྟག་གོ་ཞེའམ། སྟོང་ངོ་ཞེའམ། མི་སྟོང་ངོ་ཞེའམ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེའམ། ཟག་པ་མེད་པའོ་ཞེའམ། བྱུང་བའོ་ཞེའམ། །མ་བྱུང་བའོ་ཞེའམ། ཡོད་པའོ་ཞེའམ། མེད་པའོ་ཞེས་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། འདུ་བྱེད་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་དེའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ལ་རྟོག་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ་དངོས་པོ་གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་དངོས་པོ་གང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ངེས་པར་མི་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་སོ། །གང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་མི་བསྒོམ་གྱི། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཙམ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནམ་ཡང
Chinese
过去也不可得，现在生起的也不可得。心生起的时候，也从任何地方不来；灭去的时候，也向任何地方不去。心是不可执持的，不可固定的，非物质的。不可固定且不可执持，又非物质的那个东西，它的自性是什么样的呢？就像圣《宝积经》里所说的那样：光护啊，心是完全寻找也找不到的。凡是找不到的，就是不可得的。凡是不可得的，就不是过去，也不是未来，也不是现在生起的。经中广说如是。因此，那样观察，心的最初也不可能真正见到，最后也不可能真正见到，中间也不可能真正见到。就像心没有边和中心一样，一切法也同样了悟为没有边和中心。因此，那样了悟心没有边和中心之后，心的自性也什么都不可得。对于心的所有分别，也了悟为空性。了悟了那个之后，由心所造作的自性，色等等的自性，也不可能真正见到。因此，那样以智慧没有真正见到一切法的自性，所以不会认为色是常还是无常，是空还是非空，是有漏还是无漏，是生起还是不生起，是有还是没有。就像不对色进行分别一样，对于受、想、行、识，也不进行分别。如果法相不存在，那么它的差别也不可能存在，因此怎么会对它进行分别呢？因此，那样以智慧进行分别，在任何事物的时候，瑜伽士对任何事物的自性，如果不是以胜义谛来确定执著，那么这个时候就进入不分别的等持。也了悟一切法的自性，就是无有自性，无有自性。凡是以智慧对事物的自性进行一一观察之后，不去修习，只是唯一修习完全舍弃作意，那么他的分别永远
English
The past is also unattainable, and the present arising is also unattainable. When the mind arises, it does not come from anywhere; when it ceases, it does not go anywhere. The mind is ungraspable, unfixed, and immaterial. What is the nature of that which is unfixed, ungraspable, and immaterial? It is as stated in the holy *Ratnakuta Sutra*: "O Light-protector, the mind cannot be found even if it is sought everywhere." That which is not found is unattainable. That which is unattainable is neither past, nor future, nor present arising. The sutra extensively explains this. Therefore, if one examines in that way, the beginning of the mind cannot be truly seen, nor can the end be truly seen, nor can the middle be truly seen. Just as the mind has no edge or center, so too are all phenomena understood to be without edge or center. Therefore, having understood in that way that the mind has no edge or center, the very nature of the mind is unattainable. All the discriminations of the mind are also understood as emptiness. Having understood that, the nature fabricated by the mind, the nature of form and so on, cannot be truly seen. Therefore, since the nature of all phenomena is not truly seen with wisdom in that way, one does not think whether form is permanent or impermanent, empty or not empty, contaminated or uncontaminated, arising or not arising, existent or nonexistent. Just as one does not discriminate about form, so too one does not discriminate about feeling, perception, mental formation, and consciousness. If the characteristic of a phenomenon does not exist, then its distinctions cannot exist either, so how could one discriminate about it? Therefore, having discriminated in that way with wisdom, at the time of any object, if the yogi does not definitively grasp the nature of any object as ultimately true, then at that time he enters into non-discriminating samadhi. He also understands that the very nature of all phenomena is without nature, without nature. Whoever, having examined the nature of objects individually with wisdom, does not meditate, but only meditates on completely abandoning mental activity, then his discrimination will never