Tibetan
།དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞི་གནས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཐོག་མར་རེ་ཞིག་མདོའི་སྡེ་དང༌། དབྱངས་ཀྱིས་བསྙད་པའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་གསུང་རབ་མཐའ་དག་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཞོལ་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བབ་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འབབ་པའོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་དེ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་རྣམ་པ་ཇི་ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སེམས་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལུས་ཀྱིས། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ཀུན་དུ་མཛེས་པ་སྟེ། །དམིགས་པ་དེ་ལ་གང་གིས་སེམས་འཇུག་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་མཉམ་གཞག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་གང་ལ་འདོད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་བཞག་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་ཞིང་རྒྱུན་དུ་སེམས་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཉེ་བར་གཞག་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་པ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ། འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཕྱར་བས་རྣམ་པར་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་ནས་སེམས་བྱིང་ངམ། བྱིང་དུ་དོགས་པ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའམ། སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ནས་བྱིང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་དམུས་ལོང་ལྟ་བུའམ། མི་མུན་པར་ཞུགས་ པ་ལྟ་བུའམ་མིག་བཙུམས་པ་ལྟ་བུར་སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མི་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་བྱིང་བར་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་རྟོག་པས་རྒྱུག་པའི་ཕྱིར་རམ། གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སམ། སྔོན་མྱོང་བའི་ཡུལ་ལ་འདོད་པས་སེམས་རྒོད་པའམ་རྒོད་དུ་དོགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ནས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་གྱི་ཐག་པས་ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་ཆེ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དམིགས
Chinese
因此，瑜伽士若欲现前修成止观，首先应略将经部及歌咏部等一切经典，皆摄为趋向真如、归于真如、趣入真如，并于此安住其心。另一方面，应于以何种方式可将一切法概括之蕴等安住其心。另一方面，应于如何所见及如何所闻之佛身形像安住其心。如圣《三摩地王经》云：“金色身形如是者，世间怙主处处美，何者于彼系心者，彼菩萨即名等持。”如是等等。如是于所欲之对境安住其心后，应恒常于彼对境收摄其心并安住之。于彼安住后，应如是观察其心：是否善持对境？抑或沉没？抑或因心识外散而散乱耶？应如是观察。若因昏沉及睡眠所袭而心沉没，或见有沉没之虞时，应忆念极喜之事物，如佛身形像等，或忆念光明之想。其后，应平息沉没，务必令心识能极清晰地观见彼对境。何时如盲人、如入暗室之人、或如闭眼般，心识不能极清晰地观见对境时，应知已陷入沉没。何时因对外境之色等，由分别彼等之功德而驰散，或因忆念其他事物，或因贪恋先前所经历之境而心生掉举或见有掉举之虞时，应忆念一切有为法皆为无常、痛苦等令人厌离之事物。其后，应平息散乱，并以正念及正知之绳索，将意之大象系于彼对境之树干上。何时无有沉没与掉举，对境
English
Therefore, if a yogi wishes to accomplish calm abiding, he should first briefly gather all the scriptures, such as the Sutra Pitaka and the Section of Songs, into that which inclines towards suchness, that which falls into suchness, and that which enters into suchness, and settle his mind on this. On the other hand, one should settle one's mind on the aggregates and so forth, which encompass all phenomena in whatever way. On the other hand, one should settle one's mind on the form of the Buddha's body as seen and heard. As it is said in the Holy Samadhiraja Sutra: "With a body like the color of gold, the protector of the world is beautiful everywhere; whoever focuses his mind on that, that bodhisattva is called equanimity." So it is. Thus, having settled the mind on the object of desire, one should constantly gather the mind back to that object and abide in it. Having settled on that, one should examine the mind in this way: Is the object well held? Or is it sinking? Or is it distracted by scattering to external objects? One should observe in this way. If the mind sinks under the influence of drowsiness and sleep, or if one sees the danger of sinking, one should remember objects of great joy, such as the form of the Buddha's body, or remember the idea of light. After that, one should pacify the sinking, and in any case, the mind should be made to see the object very clearly. When the mind does not see the object very clearly, like a blind man, like a man entering a dark room, or like closing the eyes, one should know that one has fallen into sinking. When, because of running after the qualities of external forms and so forth, or because of thinking of other things, or because of desire for previously experienced objects, the mind becomes agitated or sees the danger of agitation, one should remember all conditioned things as impermanent, painful, and other things that cause aversion. After that, one should pacify the distraction, and with the rope of mindfulness and awareness, one should attach the elephant of the mind to the trunk of that object. When there is no sinking or agitation, the object
Tibetan
་པ་དེ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ནི་རྩོལ་བ་གློད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་ཞིང༌། དེའི་ཚེ་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་འདུག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཞི་གནས་གོམས་པར་བྱས་པ་དེའི་ལུས་ལ་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རང་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཞི་གནས་གྲུབ་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། མངོན་སུམ་མམ་བརྒྱུད་པས་དེ་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ལ་གཞོལ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཤེས་ན་སྣང་བ་བྱུང་བས་མུན་པ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་ལྟ་བའི་དྲ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་དག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་སྒྲིབ་པའི་མུན་པ་ཡང་སེལ་བར་མི་འགྱུར་གྱི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལེགས་པར་བསྒོམས་ན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར། ཤེས་རབ་ཁོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར། ཤེས་རབ་ཁོ་ནས་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་གིས་ཞི་གནས་ལ་གནས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱའི། ཞི་གནས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཆོག་པར་འཛིན་པར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གང་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་གིས་འཛིན་པ་ལགས། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་འཛིན་ཏོ་ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཞི་གནས་ལ་གནས་ཏེ་ཤེས་རབ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལས་གུད་ན་མི་དམིགས་སོ། །གང་ཟག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་མི་རྟག་པ་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་ནི་རྟག་པ་དང༌། གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་གཞན་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བའི་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མི་རུང་སྟེ། དངོས་པོ
Chinese
当见到心安住于彼时，就应放松努力，保持平静。那时，应安住于所欲之时。如此修习止，当心对身体极度调柔，并且心能如所欲地自主于所缘时，就应知晓那时已成就止。之后，在成就止之后，应修习胜观，并如此思量：世尊的一切教诲都已善说，无论是通过现量还是传承，都能清晰地显现那实相，并且专注于那实相本身。如果了解那实相，就像光明出现驱散黑暗一样，就能脱离一切见网。仅仅通过止，智慧不会变得清净，也无法驱散无明的黑暗。但是，如果通过智慧善加修习那实相，智慧就会变得完全清净。唯有通过智慧才能证悟那实相。唯有通过智慧才能彻底断除障碍。因此，我应安住于止，并通过智慧完全寻求那实相，不应仅仅满足于止。应如此思量。那实相是什么呢？即胜义谛中，一切事物皆为空性，无有人我和法我。而这，也唯有通过般若波罗蜜多才能证悟，其他则不能。如圣者《解深密经》中所说：世尊，菩萨以何般若波罗蜜多来执持诸法之无自性性？观世音自在以般若波罗蜜多来执持。如是所说。因此，应安住于止，并修习智慧。对此，瑜伽行者应如此行持：补特伽罗在蕴、界、处之外不可得。补特伽罗也不是蕴等的自性，因为蕴等是无常和多体的自性。而其他人则认为补特伽罗是常和一体的自性。不可说彼即此或异于此的补特伽罗之实有是不可能的，因为实有
English
When one sees the mind resting peacefully in that state, one should relax effort and remain equanimous. At that time, one should remain as long as desired. Having thus become accustomed to calm abiding, when the mind has become extremely pliant with the body, and when the mind becomes independent on the object as desired, one should recognize that calm abiding has been accomplished at that time. Then, after accomplishing calm abiding, one should cultivate insight, thinking thus: All the teachings of the Bhagavan are well-spoken, making that very reality clearly manifest either through direct perception or through transmission, and being devoted to that very reality itself. If one knows that very reality, just as the appearance of light dispels darkness, one will become free from all nets of views. By mere calm abiding, wisdom will not become pure, nor will it dispel the darkness of obscuration. But if one cultivates that very reality well through wisdom, wisdom will become completely pure. Only through wisdom will one realize that very reality. Only through wisdom will one completely abandon obscurations. Therefore, I should abide in calm abiding and completely seek that very reality through wisdom, and should not be content with mere calm abiding. One should think thus. What is that very reality? It is that in ultimate truth, all things are emptiness, devoid of self of persons and self of phenomena. And this can only be realized through the Perfection of Wisdom, and not by other means. As it is said in the Noble *Saṃdhinirmocana Sūtra*: "Bhagavan, with what Perfection of Wisdom does the Bodhisattva hold the non-essential nature of phenomena?" "Avalokiteśvara holds it with the Perfection of Wisdom." Thus it is said. Therefore, one should abide in calm abiding and cultivate wisdom. In this regard, the yogi should practice in this way: a person is not found apart from the aggregates, elements, and sense bases. A person is also not the nature of the aggregates and so forth, because those aggregates and so forth are of the nature of impermanence and multiplicity. And others have conceived that a person is of the nature of permanence and oneness. It is impossible for there to be a real entity of a person that cannot be spoken of as being the same as or different from them, because a real entity