Tibetan
དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། །དེ་ནི་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་འཇིག་མི་བྱེད། །དེ་ཡི་ཉོན་མོངས་ཕྱིར་ཞིང་རབ་འཁྲུག་སྟེ། །ལྷག་སྤྱོད་འདི་ནི་ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཤེས་རབ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་མདོར་བཀའ་སྩལ་ཏེ། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་བརྟེན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་བརྟག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླས་ནས་སུ། །སྣང་བ་མེད་ལས་བཟླ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །ཞི་བ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གནས། །སྨོན་ལམ་དག་གིས་རྣམ་པར་སྦྱངས། །ཡེ་ཤེས་དམ་པ་བདག་མེད་པ། །སྣང་བ་མེད་པས་མཐོང་བར་འགྱུར། །དེ་ལ་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཐོག་མར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་གཟུགས་ཅན་གང་དག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་གཞན་དག་གིས་བརྟགས་པ་དེ་དག་ལ་ཅི་འདི་དག་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཞིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནམ་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་སྟེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཀྱིས་སོ་སོར་བརྟགས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་དོན་དེ་དག་མི་མཐོང་ངོ༌། །དེས་དེ་དག་མ་མཐོང་བས་འདི་སྙམ་དུ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཙམ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །འདི་ལྟར། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་རབ་བརྟེན་ནས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་བརྟག་གོ །ཞེས་དེ་སྐད་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་གཟུགས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དམིགས་སུ་རུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བཤིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སེམས་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པར་མི་རུང་སྟེ། འཛིན་པ་ནི་གཟུང་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལས་དབེན་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་གནས་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་སེམས་ཙམ་ལ་བཟླས་ནས་གཉིས་
Chinese
如是。 禅定虽修习，然彼我执不毁坏，彼之烦恼外境极扰动，此增上行如是禅定修。如是说。复次，圣《楞伽经》中，略说修慧之次第：唯心上应善安住，不应观察外境义。如是真如之所缘，从唯心亦应遣除。从唯心遣除之后，从无相亦应遣除。住于无相之瑜伽士，彼见大乘。寂静任运成就处，以诸愿文善清净，无我胜妙之智慧，以无相见而成。此中意义是：最初瑜伽士应思维，有色法中，诸如色等外境，他人计度之彼等，此等异于识耶？抑或识即如是显现耶？如梦境一般耶？如是应观察。彼时，从识之外，分析至极微，极微亦以分位个别分析时，瑜伽士不见彼等义。因彼不见彼等，故作是念：此等一切唯是心，无有外境义。如是思惟。如云：唯心上应善安住，不应观察外境义。如是说者，是为断除于有色法之分别也。是可缘之体性，若分别观察，则不可得故。 如是分析有色法之后，应分析无色法。彼时，所谓唯心，若无所取，则不可有能取，以能取依赖于所取故。是故，应如是分别思维：心即远离能取与所取，唯是无二。从无二之体性，真如之所缘，从唯心亦应遣除。应极力遣除能取之相，应安住于无二之觉性中，此乃断除二取之语。如是于唯心遣除之后，二
English
Thus. Although meditation is practiced, it does not destroy the ego-grasping. Its afflictions and external realms are extremely disturbed. This superior conduct is like practicing meditation. So it is said. Moreover, in the Holy Laṅkāvatāra Sūtra, the stages of cultivating wisdom are briefly taught: One should rely well on the mind-only, and should not examine external objects. From the object of suchness, one should also eliminate the mind-only. After eliminating the mind-only, one should also eliminate from the signless. The yogi who dwells in the signless sees the Great Vehicle. The place of peaceful spontaneous accomplishment is well purified by prayers. The supreme wisdom of selflessness is seen through the signless. The meaning here is: Initially, the yogi should contemplate, among the form dharmas, those external objects such as form, which others have conceived, are these different from consciousness? Or is consciousness itself appearing in that way? Is it like a dream state? Thus, one should observe. At that time, apart from consciousness, analyze down to the ultimate particles. When the ultimate particles are also individually analyzed by divisions, the yogi does not see those objects. Because he does not see them, he thinks: All these are mind-only, there is no external object. Thus he thinks. As it is said: One should rely well on the mind-only, and should not examine external objects. Thus, saying this is to abandon the discrimination of form dharmas. It is the nature of being objectifiable, but if one observes and analyzes, it cannot be obtained. Having thus analyzed the form dharmas, one should analyze the formless dharmas. At that time, the so-called mind-only, if there is no object to be grasped, then there cannot be a grasper, because the grasper depends on the grasped. Therefore, one should contemplate and think: The mind is separate from the grasper and the grasped, it is only non-dual. From the nature of non-duality, from the object of suchness, one should also eliminate the mind-only. One should vigorously eliminate the aspect of the grasper, and should abide in the non-dual awareness, this is the word of eliminating the two graspers. Having thus eliminated the mind-only, two
Tibetan
སྣང་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བརྫུན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལས་དེ་ཡང་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བརྟགས་ལ་གཉིས་མེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དོར་བར་བྱ་སྟེ། གཉིས་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གནས་པས་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་ལ་ཞུགས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གི་ཚེ་གཉིས་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་གནས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཁོ་ན་དམ་པ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཁོ་ན་དམ་པ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གིས་བརྟགས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤར་ན་ཅི་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་སྐད་མདོ་ལས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པ་མཐོང་བ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་དེ་ལྟ་བུའི་མཐོང་བ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། མི་མཐོང་བ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་གྱི་མིག་བཙུམས་པ་དང༌། དམུས་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་དང༌། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་མི་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོར་མངོན་པར་ ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པས་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལངས་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་མ་གྲོལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་ནི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཕགས་པ་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ལས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྤོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་དགོངས་ཀྱིས། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་
Chinese
还应从无显现的智慧中进行转化，因为从自和他者产生事物是不合理的，所以能取和所取仅仅是虚假的。由于它与它们没有分离，因此也要考察它是否不是真实的，并且还要舍弃对二取智慧的实有执着。应该安住于二取智慧，仅仅安住于无显现的智慧，这是总结性的说法。这样，就是安住于证悟一切法无自性。安住于此，进入真实性的顶峰，就是进入无分别的等持。这样，当瑜伽士的二取智慧安住于无显现的智慧时，他就安住于见道，从而见到大乘。那唯一殊胜的见，就被称为大乘。那唯一殊胜的见，就是以智慧之眼考察一切法，当真实智慧的光芒升起时，什么也见不到。经中也这样说：什么是胜义谛的见？就是什么也见不到一切法。这里是指这种不见，所以说“不见”。并不是指闭上眼睛，或者像盲人等因缘不具足，或者不作意而不见。因此，由于没有舍弃对实有执着等颠倒的习气，就像从无想等持中出定一样，以实有等执着为根本的贪欲等烦恼之聚还会产生，所以瑜伽士就成了没有解脱者。圣者《二谛论》中也说：贪欲等的根本是对实有的执着。从入无分别之陀罗尼中说，不作意而舍弃色等相，那也是指以智慧考察时不显现的，在那里不作意。不仅仅是没有作意，而是像无想等持等一样，从无始以来就对色等实有执着的作意。
English
It should also be transformed from the wisdom of non-appearance, because it is unreasonable for things to arise from self and other, so the grasped and the grasper are only false. Since it is not separate from them, it should also be examined whether it is not true, and also the clinging to reality of the dualistic wisdom should be abandoned. One should abide in dualistic wisdom, only abide in the wisdom of non-appearance, this is the concluding statement. Thus, it is abiding in the realization that all dharmas are without inherent existence. Abiding in this, entering the peak of reality, is entering the samadhi of non-discrimination. Thus, when the yogi's dualistic wisdom abides in the wisdom of non-appearance, he abides in the path of seeing, thereby seeing the Great Vehicle. That only supreme seeing is called the Great Vehicle. That only supreme seeing is when all dharmas are examined with the eye of wisdom, and when the light of true wisdom arises, nothing is seen. It is also said in the sutra: What is the seeing of the ultimate truth? It is that nothing is seen of all dharmas. Here, this refers to such non-seeing, so it is said "non-seeing". It does not mean closing the eyes, or like a blind person, etc., the conditions are not complete, or not seeing due to non-attention. Therefore, since the reversed habits of clinging to reality, etc., have not been abandoned, just like arising from the samadhi of non-thought, the aggregates of afflictions such as desire, etc., which have their root in clinging to reality, etc., will still arise, so the yogi becomes a non-liberated one. It is also said in the Noble Two Truths: The root of desire, etc., is clinging to reality. From the dharani of entering non-discrimination, it is said that by not paying attention, the characteristics of form, etc., are abandoned, that also refers to not paying attention where it does not appear when examined with wisdom. It is not just the absence of attention, but like the samadhi of non-thought, etc., from beginningless time, it is the attention of clinging to reality to form, etc.