Tibetan
་མངོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པར་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་བགྲང་ངོ༌། །དེ་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ནས་དེ་ཉིད་ ལ་སེམས་ཡང་དང་ཡང་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བར་སྐབས་སུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་ཤེས་པར་བྱས་ལ་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ཤིང་མྱུར་དུ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཕྱི་ཕྱིར་གཞུག་པར་བྱའོ། །མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་གོ་རིམས་འདིར་ཡི་གེ་མངས་ཀྱིས་དོགས་ཏེ་མ་བྲིས་སོ། །གང་གི་ཚེ་ལ་མི་དགའ་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ལྟ་བས་དེ་ལ་དགའ་བ་བསྒོམ་ཞིང་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ལ་ཉེས་པར་ལྟ་བས་མི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱའོ། །ཇི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་ཏེ། དམིགས་པ་འཛིན་པ་ལ་མི་གསལ་ཞིང་སེམས་བྱིང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་པའམ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བྱིང་བ་བསལ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དམ་དུ་བཟུང་ངོ༌། །ཇི་སྟེ་གང་གི་ཚེ་དེ་སྔོན་དགོད་པ་དང་རྩེ་བ་ལ་སོགས་པ་དྲན་ཞིང་བར་བར་དུ་སེམས་རྒོད་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཡང་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་ཏེ་མཉམ་པར་འཇུག་ཅིང་སེམས་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཀློང་དེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མཉམ་པར་འཇུག་པ་ལ་རྩོལ་བ་བྱས་ན་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཇི་སྲིད་འདོད་པའི་བར་དུ་སེམས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་རྫོགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཞི་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཞི་གནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་དམིགས་པ་ལ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་ལམ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱང་བཤད་དེ། བཀའ་སྩལ་པ། དེ་དང་དེ་ལ་སེམས་འཇོག་གོ །རྒྱུན་དུ་འཇོག་གོ །བླན་ཏེ་འཇོག་གོ །ཉེ་བར་འཇོག་གོ །འདུལ་བར་བྱེད་དོ། །ཞི་བར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་དོ། །མཉམ་ པར་འཇོག་གོ་ཞེས་ཚིག་དགུ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འདོགས་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའོ། །བླན་ཏེ་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཤེས་ནས་དེ་སྤོང་བའོ། །ཉེ་བར་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་ཕྱི་ཕྱིར་བརྟུན་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཇོག་པའོ། །འདུལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །ཞི་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་ནས་མི་དགའ་བར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ལ་སོགས་པ་ལངས་པ་རྣམས་སེལ་བའོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་འཇུག་པར་འབད་པར་བྱེད་པའོ། །མཉམ་པར་འཇོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པ་སྟེ། མཉམ་པར་འཛིན་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཚིག་འདི་རྣམས་ཀྱི་དོན་འདི་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པ་དང༌། སྔོན་གྱི་མཁན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །མདོར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་དྲུག་ཡོད་དེ། ལེ་ལོ་དང༌། དམིགས་པ་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌། མི་རྩོལ་བ་དང༌། རྩོལ་བའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྒོམ་མོ། འདི་ལྟ་སྟེ། དད་པ་དང༌། འདུན་པ་དང༌། རྩོལ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དེ་ལ་གོང་མ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་དག་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དད་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དེ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེའོ། །དེ་ནས་འདོད་པས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། དེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པས་ལེ་ལོ་ལྡོག་སྟེ། དེ་བས་ན་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེ་ལོ་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ། །དྲན་པ་ནི་དམིགས་པ་བརྗེད་པའི་གཉེན་པོའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེས་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བའི་དུས་ན་མི་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་ པོར་སེམས་པ་བསྒོམ་མོ། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་སྟེ། གང་གི་ཚེ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོར་དེའི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་མོ། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་ཁུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མདོ་སྡེ་ལས་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ཕྱི་ཕྱིར་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དང་ལྡན་ཞིང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པས་བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་ཐོབ་བོ། །འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་སེམས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འདོད་པའི་སྲེད་པ་དང༌། སྡིག་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་བྲལ་ཞིང་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་དེ་ཉིད་ལས་རྟོག་པ་ཙམ་མེད་པ་དེ་ནི་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང༌། ནང་ཡོངས་སུ་དང་བདག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཏེ་བདེ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སའི་སྲེད་པ་དང་བྲལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བསམ་གཏན་བཞི་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་དང༌། ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཡང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་ པ་དེ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པའི་སྣང་བ་བྱུང་བས་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་ས་བོན་ཤིན་ཏུ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཙམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མདོ་སྡེ་ལས་ཇི་སྐད་
Chinese
在《阿毗达磨》等中已经阐述。为了避免对事物进行增益和诽谤，通过归纳蕴含于五蕴和十二处等方式进行计数。然后，区分所有事物的类别，并反复持续地将心专注于此。 当贪欲等偶尔使心向外散乱时，应意识到散乱，通过修习不净观等来平息散乱，并迅速地将心一次又一次地拉回到专注的对象上。由于担心篇幅过长，在此省略了修习不净观等的次第。 当看到令人不悦的事物时，应观察禅定的功德，修习对禅定的欢喜，并通过观察散乱的过患来彻底平息不悦。如果昏沉和睡眠压迫，导致对所缘境的执持不清晰，心变得迟钝时，应修习光明想，或者忆念佛陀等至极可喜的事物的功德，以此消除迟钝，并牢牢抓住那个所缘境。 如果忆起之前嬉笑玩乐等，并且间或看到心变得掉举时，应忆念无常等令人厌离的事物，以此平息掉举。然后，再次努力使心无有造作地安住于那个所缘境上。 当远离沉没和掉举两种状态，平等安住，并且看到心自然生起时，就应舍弃努力，保持平静。如果努力保持平等安住，心就会变得散乱。 当心无有造作地安住于那个所缘境上，直到想要安住的时间，就应知道已经圆满了止观。因为止观的自性仅仅是心一境性，所以这是所有止观的共同特征。而它的所缘境则没有确定。 止观的道路也在《般若波罗蜜多》等经典中有所阐述。佛说：‘于此于此系心，恒常系心，重系心，近系心。’
English
It is taught in the Abhidhamma and so on. In order to avoid superimposition and defamation on things, it is counted by means of summarizing into aggregates and realms, etc. Then, after distinguishing the categories of all things, one should repeatedly and continuously apply the mind to it. When desire and so on occasionally cause the mind to be distracted outward, one should be aware of the distraction, pacify the distraction by meditating on the unattractive and so on, and quickly draw the mind back to the object again and again. The order of meditating on the unattractive and so on is omitted here for fear of too many words. When one sees something unpleasant, one should contemplate the qualities of samadhi, cultivate joy in it, and thoroughly pacify the unpleasantness by contemplating the faults of distraction. If one is oppressed by dullness and sleep, and the grasping of the object is unclear and the mind becomes dull, one should meditate on the perception of light, or eliminate the dullness by thinking of the qualities of supremely pleasing objects such as the Buddha, and hold that object firmly. If one remembers laughing and playing, etc., and sees the mind becoming agitated from time to time, one should pacify the agitation by thinking of impermanence and other things that cause aversion. Then, one should again strive to let the mind dwell on that object without any effort. When one is free from both sinking and agitation, dwells equally, and sees the mind arising naturally, one should abandon effort and remain neutral. If one makes effort to dwell equally, the mind will become distracted. When the mind dwells on that object without any effort, for as long as one wishes to dwell, one should know that shamatha is complete. Because the nature of shamatha is merely one-pointedness of mind, this is the common characteristic of all shamathas. Its object is not fixed. This path of shamatha is also explained in the Prajnaparamita and other scriptures. It was said: 'Fix the mind on this and that. Fix it constantly. Fix it repeatedly. Fix it closely.'
Chinese
调伏，寂静，极寂静，专注一境，平等安住，如是宣说了九个词。其中，安住是指将心系于所缘。恒常安住是指于彼所缘恒常安住。取已安住是指了知散乱后断除它。近安住是指断除散乱后，再再勤奋地安住于彼所缘。调伏是指生起欢喜。寂静是指见到散乱的过患后，不喜而极寂静。极寂静是指遣除昏沉和睡眠等生起。专注一境是指无有现行作意而努力趣入。平等安住是指心平等之后，行于舍，是平等持的同义词。这些词的意义是圣慈氏和昔日的堪布们所说的。总之，一切三摩地的过患有六种，即懈怠、忘失所缘、沉没、掉举、不作功用和作功用。为了对治它们，修习八种断除的作意，即信、欲、精进、轻安、正念、正知、作意和舍。其中，前四者是懈怠的对治，如此，对于三摩地的功德具有现前信赖之相的信，瑜伽士们对其生起欲。之后，由欲而发起精进。彼以精进之力使身心堪能。之后，身心转为极轻安，懈怠便退却，因此，修习信等是为了断除懈怠。正念是忘失所缘的对治。正知是沉没和掉举的对治，因此，它能如实了知沉没和掉举。在沉没和掉举尚未完全寂静之时，不作功用是过患，为了对治它，修习作意。沉没和掉举完全寂静，当心处于
English
Subduing, pacifying, extremely pacifying, one-pointed, and equanimously abiding, thus nine terms are spoken. Among them, 'abiding' means attaching the mind to the object of focus. 'Constantly abiding' means constantly abiding in that very object of focus. 'Having taken, abiding' means knowing distraction and abandoning it. 'Closely abiding' means having abandoned distraction, diligently abiding again and again in that very object of focus. 'Subduing' means generating joy. 'Pacifying' means seeing the faults of distraction, not being pleased, and extremely pacifying. 'Extremely pacifying' means eliminating the arising of dullness and sleep, etc. 'One-pointed' means striving to enter without manifest effort. 'Equanimously abiding' means acting with equanimity when the mind has become equal, it is a synonym for equanimously holding. The meaning of these terms is what was said by the noble Maitreya and the former abbots. In short, all samadhis have six faults: laziness, forgetting the object of focus, sinking, excitement, non-application of effort, and application of effort. To counteract them, one cultivates eight efforts of abandonment, namely: faith, desire, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. Among them, the first four are the antidote to laziness; thus, faith, which has the characteristic of manifest trust in the qualities of samadhi, generates desire in the yogis for it. Then, from desire, diligence is initiated. By the power of that diligence, the body and mind are made capable. Then, when the body and mind have become extremely pliant, laziness recedes, therefore, cultivating faith, etc., is for the sake of abandoning laziness. Mindfulness is the antidote to forgetting the object of focus. Awareness is the antidote to sinking and excitement, therefore, it truly knows sinking and excitement. When sinking and excitement have not been completely pacified, non-application of effort is a fault; to counteract it, one cultivates attention. Sinking and excitement are completely pacified, when the mind is in a state of
Chinese
在那个时候努力是错误的。为了对治它，在那个时候修习舍。如果具备这八种断绝的作意，那么禅定就会非常稳固，它能成办神变等功德。因此，经部中说，应当修习具备八种断绝作意的神变足。这种一心，以外以外地具备堪能性，并且获得所缘等功德的差别，因此获得禅定、无色入定、解脱等的名称。如此，当具有舍的感受，并且具有寻和伺的时候，称为不退转，是初禅的加行心。当远离欲界的贪欲和罪恶之法，并且具有寻、伺、喜、乐的时候，称为初禅。从这初禅本身中，仅仅没有寻，这称为殊胜禅。当远离寻和伺，并且远离初禅之地的贪欲，具有喜、乐和内心完全的清净和自信的时候，称为二禅。当远离二禅之地的贪欲，具有乐、舍、念和正知的时候，称为三禅。当远离三禅之地的贪欲，既非痛苦也非快乐，并且具有舍和念的时候，称为四禅。同样，无色入定、解脱和胜伏处等，也应当以所缘和行相等差别来配合。这样，将心安住在所缘上之后，应当以智慧来分别观察，如此，因为生起智慧的光明，所以能够彻底断除普遍愚昧的种子。如果不是这样，就像外道一样，仅仅依靠禅定是无法断除烦恼的。经部中如是说
English
At that time, effort is wrong. To counteract it, at that time, cultivate equanimity. If one possesses these eight acts of abandonment, then samadhi will be very firm, and it will accomplish qualities such as magical powers. Therefore, it is said in the Sutra Pitaka that one should cultivate the feet of magical power that possess the eight acts of abandonment. This one-pointedness of mind, possessing fitness more and more, and having obtained the distinctions of qualities such as the object of focus, obtains the names of dhyana, formless absorption, liberation, and so on. Thus, when one possesses the feeling of equanimity and is accompanied by investigation and analysis, it is called non-regression, which is the mind of the practice of the first dhyana. When one is separated from the desire for desire and sinful dharmas, and is endowed with investigation, analysis, joy, and happiness, it is called the first dhyana. From that very first dhyana, only the absence of investigation is called the special dhyana. When one is separated from investigation and analysis, and is separated from the desire of the ground of the first dhyana, and is endowed with joy, happiness, and inner purity and self-confidence, it is called the second dhyana. When one is separated from the desire of the ground of the second dhyana, and is endowed with happiness, equanimity, mindfulness, and awareness, it is called the third dhyana. When one is separated from the desire of the ground of the third dhyana, and is neither suffering nor happiness, and is endowed with equanimity and mindfulness, it is called the fourth dhyana. Similarly, formless absorption, liberation, and the spheres of dominance, etc., should also be combined with the distinctions of object and aspect, etc. Thus, having stabilized the mind on that object, one should analyze it with wisdom. In this way, because the light of knowledge arises, the seeds of universal delusion will be completely abandoned. If it is not like that, like the non-Buddhists, one will not be able to abandon afflictions by mere samadhi. As it is said in the Sutra Pitaka