Tibetan
ཇིག་རྟེན་པ་དང༌། དམན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལས་འདས་པའི་དོན་གྱིས་རིང་དུ་སོང་བའོ་ཞེས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང༌། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐུབ་དབང་དབྱངས་སྐྱེས་བཅས། །རྫོགས་པའི་བྱང་སེམས་དང་པོ་ལ་གནས་པས། །བསོད་ནམས་དབང་གིས་ཐུལ་ཞིང་རྣམ་པར་འཕེལ། །རིང་དུ་སོང་བར་དེ་ནི་བློས་ཀྱང་ལྷག །ཅེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ས་བཅུ་པར་གསུངས་པ་ལས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉི་དུ་ཤེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་གསལ་བར་ངེས་པར་བྱའོ། །གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་རང་གི་བློའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་ཁོ་ནར་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོར་དམིགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ལ་བདག་ མེད་པ་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་བཏགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྒྱལ་པོའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར་ཡང༌། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལས་བཞེས་སུའང༌། །ང་རུ་བྱེད་པ་ཡོད་ན་སླར། །དེ་ལས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང༌། །ཞེས་པ་ནས། བདེ་བར་མངོན་པར་ང་རྒྱལ་བ། །སྡུག་བསྔལ་སེལ་དོན་ལ་ཇི་བཞིན། །དེ་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་སྔོན་རློམ་པའང༌། །བདེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ། །བདེ་བར་ཕྲད་པའི་སྲེད་པ་ཉིད། །རང་བཞིན་མེད་པས་རབ་ཏུ་སྤོང༌། །སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བར་སྲེད་པ་ཡང༌། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་གྲོལ། །གང་གིས་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་སེམས་བརྗོད་བྱ། །སེམས་བྱུང་མེད་པའི་སེམས་མེད་དེ། །དོན་མེད་ཉིད་ཕྱིར་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་དོན་མེད་པ། །ཇི་བཞིན་རྟོགས་ནས་རྟེན་མེད་དོ། །ཉེར་ལེན་མེད་པས་མྱ་ངན་འདའ། །མེ་ཡི་ཉེར་ལེན་མེད་པ་བཞིན། །ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་མེད་ལ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཙམ་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་མ་ལུས་པར་སྒོམ་པར་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོ
Chinese
據說，世俗之人，與低劣的出世道大相徑庭。月稱論師也說：「聲聞緣覺與勝者，及住最初菩提心，福德力能伏彼等，增長尤勝以慧增。」因此，十地經中說：「應當清楚地確定，聲聞和緣覺也知道一切法無自性。」否則，他們就完全不了解事物無自性。就像那些脫離世俗貪欲的人一樣，他們也會被初發心的菩提薩埵以自己的智慧所壓倒。但他們不像外道那樣，完全捨棄在三界中活動的習氣，因為他們執著於色等事物的自性，這是顛倒的。他們也不會證悟到自身無我，因為他們執著於被視為自我的蘊。如《國王珍寶鬘》中所說：「若執持蘊之時，彼時彼中取，若復有我者，從彼生業生。」乃至於：「安樂顯現我慢者，如實為除痛苦故，如是痛苦先慢者，生起毀滅安樂事。安樂相遇之貪愛，以無自性而捨棄，離苦之貪愛亦然，是故如是見解脫。誰見解脫耶？名言中說心，無心所之心非有，無義之故不生起。如是行者無意義，如實了知無所依，無取著故即涅槃，如火無取著一般。」到此為止。即使他們知道一切法無自性，他們也沒有完全修習法無我，只有捨棄在三界中活動的煩惱的方法。他們沒有完全修習人無我，因為
English
It is said that worldly people are far removed from the path of transcendence, which is superior. The master Chandrakirti also said, "The Shravakas and Pratyekabuddhas, along with the victorious ones, and those who abide in the first Bodhicitta, are subdued by the power of merit, and increase even more with wisdom." Therefore, it is said in the Ten Bhumi Sutra, "It should be clearly determined that the Shravakas and Pratyekabuddhas also know that all dharmas are without self-nature." Otherwise, they would not fully understand that things are without self-nature. Like those who are free from worldly desires, they too will be overwhelmed by the Bodhisattva who has generated the first mind, even by their own intellectual discernment. But they, unlike the outsiders, do not completely abandon all the predispositions that operate in the three realms, because they cling to the self-nature of things like form, which is inverted. They will also not realize the selflessness of self, because they cling to the aggregates that are regarded as self. As it is said in the Garland of Precious Jewels of the King, "As long as one clings to the aggregates, at that time, one takes from them, if there is still a self, from that, karma and birth arise." Up to: "The arrogant one who manifests happiness, is as it is for the sake of removing suffering, likewise, the one who is arrogant of suffering first, gives rise to the destruction of happiness. The attachment to encountering happiness, abandon it completely with no self-nature, likewise the attachment to being free from suffering, therefore, liberation is seen in this way. Who sees liberation? In name, it is said to be mind, mind without mental factors is non-existent, because it is meaningless, it does not arise. Thus, the one who goes is meaningless, having truly realized, is without support, without clinging, there is nirvana, like fire without clinging." Up to this point. Even if they know that all dharmas are without self-nature, they do not fully practice the selflessness of dharmas, they only have the method of abandoning the afflictions that operate in the three realms. They have not fully practiced the selflessness of persons, because
Tibetan
ལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གཞན་རྣམས་ན་རེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་མང་དུ་གསལ་པོར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ས་བཅུ་པར་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཡང་འཐད་ཅིང༌། སྐད་ཅིག་ཙམ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་དང༌། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བག་ལ་ཉལ་སྤོང་བ་ནི་བདག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཁ་ཅིག་སྐད་ཅིག་མའི་བདག་མེད་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞེས་པ་སྟེ་རེ་ཞིག་གཞག་གོ །དཀྱུས་མ་རྗེས་སུ་སྦྲེལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་ དུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་འདུས་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལེགས་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་འོན་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང༌། གཟུང་བྱའི་དོན་གྱི་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་ལམ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་མ་བསྟན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་ཁོ་ནའི་དོན་ཡང་དང་ཡང་དུ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་མོ་ཞེས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་གསུངས་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།། རྣམ་པ་ཀུན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་
Chinese
在趋入彼岸等之中进行安立。其他一些人说，声闻和独觉仅仅具有了知人无我，而没有了知法无我，因为在般若波罗蜜多等中对此有诸多清晰的阐述。在十地经中所说，也可以用其他方式来解释，并且仅仅刹那间了知无我，也远远胜过世间离欲者和外道，并且断除随眠也能够通过证悟人无我来实现。在《宝鬘论》中所说，也有一些将之与刹那无我相联系，因此是声闻、独觉和菩萨等共同宣说的。他们这样说，暂时先这样安立。要将上下文连接起来，这样如果道智本身之中就包含了尽所有智，那么所说的现观是颠倒的，这又是什么意思呢？菩萨们为了圣者们通过不恒常等行相的遮遣之门，完全了知一切事物，而善妙地宣说了尽所有智。这样，与法无我相分离，安住于有寂等自性，仅仅是证悟人无我的般若波罗蜜多之自性，就是声闻们的尽所有智。同样，独觉们也是如此，然而因为断除了人无我和所取义的分别念，仅仅是证悟法无我之分，般若波罗蜜多的自性就是尽所有智，而不是菩萨所要了知的现观。正因为如此，世尊没有开示这些人的修道。菩萨们为了利益他人，如何将仅仅所见之义反复地趋入现前，这就是修道，如此这般地开示了。即使如此，世尊所宣说也是因为容易证悟的缘故。如同圆满现证一切行相的现观，一切相智一般地发心。
English
These are established in things like going to the other shore. Others say that the Shravakas and Pratyekabuddhas only have the knowledge of the absence of self of persons, but do not have the knowledge of the absence of self of phenomena, because it is clearly stated in many places in the Prajnaparamita and so on. What is said in the Ten Bhumi Sutra can also be justified in other ways, and knowing the absence of self for just a moment is also far superior to those who are free from desire in the world and to the outsiders, and abandoning latent tendencies can also be changed by realizing the absence of self of self. Some of what is said in the Ratnavali are also related to the momentary absence of self, and therefore it is said to be common to the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas. They say that, so let's establish it for now. The context should be connected, so if the path knowledge itself includes all knowledge, then what is said to be the perverted realization of the realization? Bodhisattvas say that all knowledge is well expressed for the sake of the complete knowledge of all things by the noble ones through the gate of reversing aspects such as impermanence. In this way, the nature of the Prajnaparamita, which is separated from the absence of self of phenomena and abides in existence and peace, and only realizes the absence of self of persons, is the all-knowingness of the Shravakas. Similarly, the Pratyekabuddhas also, however, because they have abandoned the absence of self of persons and the conceptualization of the object to be grasped, the nature of the Prajnaparamita, which is only the realization of the aspect of the absence of self of phenomena, is the all-knowingness, not the realization to be known by the Bodhisattva. For the same reason, the Blessed One did not show the path of meditation for these people. Bodhisattvas have shown that for the sake of others, how to repeatedly approach the manifestation of what is seen, that is the path of meditation. Even so, what the Blessed One said is because it is easy to realize. Like the realization of completely realizing all aspects, the mind is generated like the all-knowingness.