Tibetan
དོད་པ་གང་གི་ཡིན་པ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཆེད་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ་ཞེས་པ་འདིའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འོ་ན་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་རྟོག་པ་སྟེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གྱུར་པའི་སེམས་ཅི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡིན་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་པོ་ཉིད་དེ་བྱེད་པ་པོའི་ཆོས་སྔོན་གྱི་སེམས་སོ་སོ་དང༌། དོན་དུ་གཉེར་བྱས་ཟིན་པ་ཉིད་དེ་ལས་ཀྱི་ཆོས་ཕྱི་མའི་སེམས་སོ་སོ་ཡང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བས་བྱས་ཟིན་པའི་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྟེ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའོ། །ཡང་ན་ཇི་ལྟར་སྔར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཀྱང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཡང་དག་རྫོགས་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཉིད། །ཅེས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་དོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་དབྱེ་ན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པ་དང་འབུམ་པར་ཡང་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བརྗོད་ལ། དབྱེ་ན་ནི། རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ལམ་ཤེས་ཉིད། །དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད། །རྣམ་ཀུན་མངོན་རྫོགས་རྟོགས་པ་དང༌། །རྩེ་མོར་ཕྱིན་དང་མཐར་གྱིས་པ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་མངོན་རྫོགས་བྱང་ཆུབ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེ་རྣམ་བརྒྱད། །ཅེས་པ་དེ་ཁོ་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ལུས་ པ་རྟོགས་པ་ལས་ལྟོས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དེར་བཤད་པའི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོགས་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་མཐའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་གཞག་པའི་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིར་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་ངོ༌། །འདིར་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་གི་མཐར་ཐུག་པར་སོན་པ་བསྒྲུབས་ནས་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་གདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་རྒྱུ་དང་བཅས་པའི་ལམ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལ་མཁས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ལམ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོ
Chinese
任何能替代的东西，其自性即是它本身。因此，为了他人的利益，立志于圆满正等菩提之心，这就是发心的定义。如果说追求是有分别的，那么与分别念相伴的心怎么会是薄伽梵的呢？确实，追求的追求者本身，即是作者的法，是先前的各个心；追求已完成者本身，即是业的法，是后来的各个心。因此，只有通过追求而完成的无分别的心才是薄伽梵的。因此，这是显现的意愿。或者，就像先前想要脱离痛苦的大悲心，虽然是有分别的自性，但如来是无分别的，同样，“想要圆满正等菩提”这句话也没有任何过失。如果细分发心，薄伽梵在《二万五千颂》和《十万颂》中也说了有二十二种。其中，共同而言，空性的智慧被称为般若波罗蜜多。如果细分，则是：一切相智，道相智，然后是一切智，一切相现证，顶位，渐次，一刹那现证菩提，法身以及那八种。这些就是那八种现观。其中，由于证悟了所有因和果，因此为了表明如来具有一切相智，为了消除在那里所说的道不会被菩萨改变的疑虑，因此安立了果位最终的发心两种，因位的发心二十种就是道相智，这是菩萨的安立。也称为证悟道的相。在此，在道相智的场合，由于精通于不显现自己已达到最终，而是为了以其他乘调伏的众生的利益，而示现具有因的道，因此菩萨们圆满了所有的道。
English
Whatever is a substitute, its own nature is that itself. Therefore, for the sake of others, the mind set on perfect and complete enlightenment is the definition of generating the mind of enlightenment. If seeking is conceptual, how can the mind associated with conceptualization be that of the Bhagavan? Indeed, the seeker of seeking itself, which is the dharma of the agent, is each previous mind; the completed seeker itself, which is the dharma of action, is each subsequent mind. Therefore, only the non-conceptual mind completed through seeking is that of the Bhagavan. Thus, this is the manifest intention. Alternatively, just as the great compassion that previously desired to be free from suffering, although being of a conceptual nature, the Tathagata is non-conceptual, similarly, there is no fault in the statement 'desiring perfect and complete enlightenment.' If the mind of enlightenment is divided, the Bhagavan also stated that there are twenty-two types in the Twenty-five Thousand Verse and the Hundred Thousand Verse. Among them, generally, the wisdom of emptiness is called Prajnaparamita. If divided, they are: All-aspects wisdom, path-wisdom, then all-knowing, all-aspects manifest realization, the peak, gradual, one-instant manifest enlightenment, the Dharmakaya, and those eight aspects. These are the eight manifest realizations themselves. Among them, because of realizing all causes and effects, in order to show that the Tathagatas have all-aspects wisdom, and to eliminate the doubt that the path spoken of there will not be changed by the Bodhisattvas, therefore, the two minds of enlightenment at the final stage of the result are established, and the twenty minds of enlightenment at the stage of the cause are path-wisdom, which is the establishment of the Bodhisattvas. It is also called the realization of the aspects of the path. Here, in the context of path-wisdom, because of being skilled in not manifesting that one has reached the ultimate, but for the benefit of sentient beings to be tamed by other vehicles, showing the path with causes, therefore, the Bodhisattvas perfect all the paths.
Tibetan
གས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལྔ་པའི་བར་རོ། །དེ་ལྟར་ནི། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་དང༌། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་པ། །ཞེས་པས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བཅས་པར་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། མཚན་མ་མེད་པར་དམིགས་པ་ཆགས་པ་མི་འཇུག་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །ཆགས་པ་སྤོང་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ནང་དུ་འདུས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་སུ་དམིགས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཁོ་ནའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུའོ། །དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་རྟག་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་འདི་རྣམས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གང་གི་ཚེ་འདི་རྣམས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་རོ་ཞེས་པའོ། །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའོ། །གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བར་མར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བས་བལྟས་ནས་འདའ་པར་འདོད་པ་དང་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འདོད་པ་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་ཤེས་པ་ནི་གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ས་དང་པོ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐོང་
Chinese
因此，为了断除这些过失，一切智智直至第五个发心。如是说：以智慧不住于有，以慈悲不住于寂。这是不住于轮回和寂灭。以有相的方式缘取色等蕴和布施等，是不顺品；以无相的方式缘取，不生执着，善巧方便是顺品。断除执着，是因为诸法皆是无自性，以同一自性，通达能知与所知平等一味。平等性是无所缘一切戏论。因此，自性难以证悟，是不可思议的。以念住等为自性的解脱分和决择分，以及见道，也通过随顺通达法无我的方式，融入菩萨的解脱分和决择分以及见道之中。如是，声闻众缘取色等的不常等行相，而菩萨众则缘取唯以不常等所区分的色等为空性。其中，当了知色等 无常之时，则安立这些是与声闻等的决择分等相应的证悟。何时生起于这些已如是生起者无有耽著等，则说证悟了与自己的决择分等相应之法。声闻和独觉的一切智智，是以远离法无我的方式，安住于轮回和寂灭等的体性。世尊所说的中等一切智智，是菩萨以智慧和见地观察后，欲求超越，以及欲求圆满道智，以及欲求获得一切相智而了知的。其中，智慧是指菩萨的现观，包含于初地的见道中，即菩萨的见
English
Therefore, in order to eliminate these faults, the omniscient wisdom extends up to the fifth generation of aspiration. Thus it is said: With wisdom, one does not abide in existence; with compassion, one does not abide in peace. This is not abiding in samsara and nirvana. To focus on the aggregates such as form and generosity etc. with characteristics is the unfavorable side; to focus without characteristics, not generating attachment, skillful means is the favorable side. Abandoning attachment is because all phenomena are without self-nature, and with the same self-nature, one fully understands that the knower and the known are equal and of one taste. Equality is not focusing on all elaborations. Therefore, the self-nature is difficult to realize, and is inconceivable. The nature of mindfulness and so forth, the parts of liberation and the parts of ascertainment, and also the path of seeing, through following and understanding the absence of self of phenomena, are included within the parts of liberation and the parts of ascertainment and the path of seeing of the Bodhisattvas. Thus, the Shravakas focus on the aspects of impermanence etc. of form etc., while the Bodhisattvas focus on the emptiness of form etc. that are distinguished only by impermanence etc. Among them, when one realizes that form etc. are impermanent, then it is established that these are the realizations corresponding to the parts of ascertainment etc. of the Shravakas etc. When these, having arisen in this way, generate non-attachment etc., then it is said that one realizes the dharma corresponding to one's own parts of ascertainment etc. The omniscient wisdom of the Shravakas and Pratyekabuddhas is the nature of abiding in samsara and nirvana etc. through the means of being separated from the absence of self of phenomena. The intermediate omniscient wisdom spoken by the Blessed One is known by the Bodhisattva who, having observed with wisdom and vision, desires to transcend, and desires to perfect the path wisdom, and desires to attain all-aspect wisdom. Among them, wisdom refers to the Bodhisattva's Abhisamaya, included in the path of seeing on the first ground, which is the Bodhisattva's seeing.