Tibetan
་འགྱུར་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱོན་འདི་མེད་དེ། ཆོས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་མ་རེག་པར་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཙམ་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཉེ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གསལ་བ་དང་གསལ་བྱེད་ཅེས་མི་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་གོ །གསལ་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་དེའི་ཡུལ་འདུས་པ་ན་རྩོལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡུད་ཙམ་གྱིས་དེའི་ཤེས་པ་ལ་དེའི་རྣམ་པ་གསལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ཉེ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཉམས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནིམ་པའི་རོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བ་ཉིད་དུ་གོམས་པ་ནི་གསལ་བར་གྱུར་པ་མཐོང་སྟེ། ནིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དེ་ཆོས་སོ་ཞེས་དེ་བསྒོམས་པས། ནིམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་ན་གནས་པའམ་ལྕེའི་རྩེ་མོར་སོན་པ་ལ་ཡང་ཇི་སྲིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་སྦྱོར་བ་ཕུལ་བྱུང་མེད་པའི་བར་དུ་གསལ་ཞིང་གསལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་གྱུར་པའི་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱང་ནིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འབྲེལ་མེད་དུ་གནས་པ་ན་མི་དམིགས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གང་དང་གང་གི་ཚེ་ནིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེའི་ཚེ་ཡུད་ཀྱིས་དགའ་བ་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་སྔར་བཞིན་དུ་ཡིད་འབྱུང་བའམ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་མེད་ནའོ་ཞེས་པ་འདི་ཁོ་ན་ཆོས་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་པའི་དོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་བཟང་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གསལ་བར་གྱུར་ན་ཡང་དེའི་ཆོས་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀ་ཕན་ཚུན་མི་འཁྲུལ་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཆོས་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེས་པས་སྐྱོན་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡོད། ཇི་ལྟར་ཡང་དགའ་ བ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་བདེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ཡུལ་གང་ལ་གང་དགའ་བ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ་དེའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བསྒོམས་པས་འདུས་བྱས་པ་རྒྱུར་བྱས་ནས་ཡུལ་དེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བདེ་བ་གོམས་པ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་གདོན་ནོ་ཞེས་ཕ་རོལ་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གདོན་པར་བསྒོམས་པ་ལས་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཡུལ་དང་ཉེ་བ་ན་ཡུད་ཙམ་གྱིས་དེའི་ཤེས་པ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཁོ་ན་དང་ངམ་ཉེ་བར་ཅིག་ཤོས་དང་ལྷན་ཅིག་གསལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གྲུབ་པར་གསུངས་པ། བརྩེ་བ་ལ་སོགས་རྟོགས་པ་ཕུལ་བྱུང་ཐོབ་པ་རྣ
Chinese
那么，会有什么样的转变呢？没有这个过失。因为即使不接触到法显现，也能看到仅仅是法性显现。不依赖于法的接近，仅仅是不变的显现和显现者。即使显现了，当它与它的境相遇时，不用费力，刹那间它的知识中它的相貌就显现了，但是依赖于法的接近并没有消失，因为仅仅是法性的自性，就像喜悦等一样。就像那样，习惯于苦楝等的味道而感到喜悦，这被看作是显现了。通过修习苦楝等有法的事物，认为“这是法”，即使苦楝等生长在自己的地方，或者到达舌尖，只要没有卓越地致力于颠倒的修习，就不会有显现和更加显现。即使是显现了的喜悦，如果不依赖于体验苦楝等，而是无关联地存在，也无法觉察到。然而，无论何时体验苦楝等，那时刹那间，体验喜悦的境，就像以前一样令人厌恶，或者两者都不是，这才是法性显现的意义。就像即使善良等法显现了，它的法性也不会显现一样，即使两者互不混淆，仅仅修习它本身，法也不会显现，这样有什么过失呢？无论如何，喜悦本身就是带来快乐。对于它，无论在哪个境上修习喜悦，通过修习那个心续，以有为法为因，与那个境一起产生快乐的习惯，同样也应该应用于慈悲等从意念中产生的法。通过修习“驱除痛苦者”，观想他人驱除痛苦，从而显现。当接近那个境时，刹那间，那个知识与它相符，是极度增长证悟的因，仅仅是具有关联，或者接近于另一方，一起显现并不是这样的。正如一切智者成就所说的那样，获得慈爱等卓越证悟的
English
So, what kind of transformation would there be? There is no such fault. Because even without touching the manifestation of Dharma, one can see that only the nature of Dharma manifests. Without relying on the proximity of Dharma, it is merely the unchanging manifestation and manifester. Even if it manifests, when it encounters its object, without effort, in an instant its appearance manifests in its knowledge, but the reliance on the proximity of Dharma has not disappeared, because it is merely the self-nature of Dharma, just like joy and so on. Just like that, being accustomed to the taste of neem etc. and feeling joy, this is seen as having manifested. By practicing on the things that possess Dharma, such as neem etc., thinking "this is Dharma," even if neem etc. grow in their own place, or reach the tip of the tongue, as long as there is no excellent dedication to inverted practice, there will be no manifestation and further manifestation. Even the joy that has manifested, if it does not rely on experiencing neem etc., but exists unrelatedly, it cannot be perceived. However, whenever one experiences neem etc., at that moment, in an instant, the object of experiencing joy, just like before, becomes repulsive, or neither, this is the meaning of the manifestation of the nature of Dharma. Just as even if the Dharma of goodness etc. manifests, its nature of Dharma will not manifest, even if the two are not confused with each other, merely practicing on it itself, the Dharma will not manifest, what fault is there in this? In any case, joy itself is that which brings happiness. For it, on whatever object one practices joy, by practicing that mind-stream, with conditioned phenomena as the cause, the habit of happiness arising together with that object, similarly, it should also be applied to compassion etc. that arise from the mind. By practicing "driving away the suffering one," visualizing others driving away suffering, thereby it manifests. When approaching that object, in an instant, that knowledge conforms to it, it is the cause of greatly increasing realization, it is merely having a connection, or being close to the other party, manifesting together is not like that. As it is said that the omniscient one is accomplished, those who have obtained excellent realization of love etc.