Tibetan
ར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པའི་རྣམ་འགྱུར་དམིགས་པ་སྟེ་རྣམ་འགྱུར་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་དགོས་པ་དམིགས་པར་དགོངས་ནས། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །བདག་པོ་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་ཅེས་ཀྱང་ངོ༌། །འདིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་དྲན་པ་སྟེ་དེ་འདིའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་བ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བ་སྟེ་དངོས་པོ་ལ་འགག་པའི་ཞི་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་ལྟར་རང་བཞིན་དགོས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གསལ་པོར་འགྱུར་བ་བསྟེན་པ་སྒོམ་པའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་སོ། །འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་མེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ནའང་དམིགས་སུ་མེད་པའོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཉིས་མེད་དགག་གོ །རབ་འབྱོར་གཉིས་ནི་དངོས་པོའོ། །གཉིས་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དབུ་མར་གསུངས་པ། གང་རྣམས་རང་དངོས་གཞན་དངོས་དང༌། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་རྣམས་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ལ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་པ་དང༌། དངོས་དང་དངོས་མེད་མཆོག་འཛིན་པ། །ཟད་པ་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དོན་དམ་པར་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དང་ དམིགས་པའི་སྤྲོས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཟབ་མོར་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཀྱང་གསུངས་པ། བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ། །ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས། །ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང། །སྐུར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །འཕགས་པ་ཞི་བ་ལྷས་ཀྱང་གསུངས་པ། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པ་ལས། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་བར་བྱེད། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པ་ལས། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེས་ཀྱང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཅི་དམིགས་ཤེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུའོ། །འོ་ན་དམིགས་པར་བྱ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་གསོད་པ་པོ་བསད་ན་ལྷས་བྱིན་སླར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཅི་ལྟར་དམིགས་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཚོགས་རྣམས་སྟོང་པ་ཁོ་ན་སྟེ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཁྱད་པར། ཁྱད་པར་གཞན་གསལ་བས་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་ཞེས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་ཚོགས་སྟོང་པར་སྒོམ་པ་ཞེས་པ་ཁོ་ནའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་པར་འགྱུར་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་དམིགས་པའོ་ཞེས་པ་དེ་ཉེས་པའོ། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཉིད་དང་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་ཐ་དད་པ་བཞིན་རེ་ཞིག་སྣང་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཉེས་པ་དེ་ལས་མི་གྲོལ་ཏེ་མ་འབྲེལ་པར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམ་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དངོས་པོ་སྐྱེས་པ་འདི་རང་བཞིན་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཁོ་ན་སྒོམ་པ་ལས་དེ་ཅི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང༌། ཡོངས་སུ་སྤོང་ན་ཡང་ཆོས་གཞན་སྒོམ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་ཆོས་ཉིད་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཆོས་སྤྱིར་འཕངས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཙམ་ལ་ཆེད་དུ་ གཏད་ནས་གནས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་གསལ་བར་གྱུར་པས་འཁོར་བའི་ངན་འགྲོ་འབྱིན་པས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ལྡན་མ་ལུས་མཆོག་ཏུ་བསྒོམས་པས་མངོན་དུ་བྱས་ན་འདོད་ཆགས་ཟུམ་པར་འགྱུར་བའམ་དགྲ་བོའི་ལུས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་འཛུམས་པའམ་གཉིས་ཀར་སེམས་པ་མེད་པས་གཏི་མུག་འབྲི་བ་མེད་དེ་འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཁོ་ནར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཆེད་དུ་གཏད་པས་དེ་ཁོ་ན་གསལ་བ་ཉིད་སྨན་དུ་འགྱུར་གྱི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལ་ཆེད་དུ་གཏད་ན་འང་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་གསལ་བར་འགྱུར་གྱི་ཆོས་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་འཐད་པ་ཅི་སྟེ། བསྒོམས་པས་གཉིས་ཀ་ཡང་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆོས་ལ་མ་རེག་པར་ཆོས་ཉིད་ཙམ་གསལ་བར
Chinese
应当修学那不是染污的自性。如是说。与自性相关的显现是所缘，意思是不仅仅是显现。因此，考虑到需要自性为主，世尊（rab 'byor）说，一切相智的所缘是无实。此处的所缘是无实，认为主人是忆念。也说是四种相。此处无实是指一切法。主人的因是忆念，因为那是此处的所依。寂静是指自性寂静，不是对实有之物的止息。如何需要自性呢？因为一切法的法性的无自性变得明显，通过亲近而与修习之义相结合。如果说无自性是指稍微没有实有，而且在无实之中也没有所缘吗？真实，说无实是指不会缘于实有，因为是这样认为的。无实是否定二元。世尊说，二元是实有，无二元是无实。那在中观中说：何者观自身实有、他身实有，实有与非实有，彼等非见如来教。以及，执着实有与非实有，说是穷尽涅槃。究竟而言，没有能缘、所缘和所缘的戏论。因此，智慧和方便的自性，无所缘本身，先前已经说过是圆满菩提的甚深道。圣者慈氏菩萨也说：修习之道甚深，甚深空性等，甚深即是解脱有无二边。圣者寂天菩萨也说：串习空性力，能断实有习，若复修习无所有，后亦能断彼。何时实有与非实有，不立于心前，尔时无他顾，无所缘寂灭。圣者无著
English
One should train in that which is not contaminated by nature. Thus it is said. The appearance related to nature is the object of focus, meaning it is not just an appearance. Therefore, considering that the main thing needed is nature, the Blessed One (Rabjor) said that the object of focus of the all-knowingness is the absence of reality. Here, the object of focus is the absence of reality, and it is considered that the master is mindfulness. It is also said to be the four aspects. Here, the absence of reality refers to all phenomena. The cause of the master is mindfulness, because that is the basis here. Peace is peace by nature, not the cessation of real things. How is nature needed? Because the absence of self-nature of the Dharma-nature of all phenomena becomes clear, through approaching and combining with the meaning of practice. If it is said that the absence of self-nature means that there is slightly no reality, and even in the absence of reality, there is no object of focus, is it not? It is true, saying that the absence of reality means that it will not focus on reality, because that is what is thought. The absence of reality is the negation of duality. The Blessed One said that duality is reality, and non-duality is the absence of reality. That is said in the Madhyamaka: Those who view self-reality, other-reality, reality and non-reality, they do not see the Thusness of the Buddha's teaching. And, clinging to reality and non-reality, it is said to be exhausted Nirvana. Ultimately, there is no object to be focused on, no subject to be focused on, and no elaboration of the object of focus. Therefore, the nature of wisdom and means, the absence of object of focus itself, has already been said to be the profound path of perfect Bodhi. The noble Maitreya also said: The path of meditation is profound, profound emptiness, etc., profound is the liberation from the extremes of imputation and denial. The noble Shantideva also said: By habituating the impression of emptiness, one abandons the impression of reality. If one cultivates the thought of having nothing, then one will abandon that later as well. When reality and non-reality do not stand before the mind, then there is no other concern, and the absence of object of focus is completely pacified. The noble Asanga
Chinese
若有人问，以无分别之智慧，其所缘为何？答：乃诸法之自性，即空性。若谓所缘之空性，如石女儿般本不存在，岂非一切法皆成实有？答：非也。譬如杀人者被杀，提婆达多（ལྷས་བྱིན།）亦不会复生。如是，当如何称之为所缘？答：乃世俗谛之所缘。如是，所谓空性，实乃事物之集合皆空，此乃与其他不同之特点，以其他特点显明而可言说。同样，所谓修习空性，亦唯是修习事物之集合为空。若如是，则所修习之诸法皆成所缘，而所谓无事物之所缘，则有过失。若谓虽与法性无异，然暂且显现为有异，如是，则唯应修习由过分执着而转成之法，此亦不能免除彼过失，因其安住于不相干之境，故无法修习。如是，仅修习此生起之事物无自性之相，又如何能使此修法与修习诸法之真如相合，而完全避免与法之聚合相触？若完全避免，则唯成修习他法，而非修习法性。诚然，纵然修习诸法之真如，亦会涉及一般之法，然若专注于真如本身，使唯有真如之修习显明，则能脱离轮回之恶趣。何以故？因若将所有具贪欲者皆视为殊胜之所修，则贪欲将会减弱；或以敌人之身躯使嗔恨平息；或因无二者之念而使愚痴减少，然终究唯是无自性。因此，专注于彼，唯有彼之显明方能成为良药，而非修习诸法。若专注于彼，亦唯有法性显明，而非诸法，此有何道理？因修习能使二者皆得自在，即不触及诸法，而唯有法性显明。
English
If someone asks, what is the object of focus for non-discriminating wisdom? The answer is: the nature of all phenomena, which is emptiness. If it is said that the emptiness to be focused upon is non-existent like the child of a barren woman, wouldn't all phenomena then become existent? The answer is: no. For example, if a murderer is killed, Devadatta (ལྷས་བྱིན།) will not be reborn. If so, how can it be called an object of focus? The answer is: it is the object of focus in conventional truth. Thus, the so-called emptiness is truly the emptiness of the collection of things, which is a distinction different from others, and can be expressed by clarifying other distinctions. Similarly, the so-called practice of emptiness is also solely the meaning of practicing the emptiness of the collection of things. If so, then all the phenomena to be practiced become objects of focus, and the so-called object of focus without things is a fault. If it is said that although there is no difference from the nature of phenomena, it temporarily appears as different, then only the phenomena that have been transformed by excessive attachment should be practiced. This also cannot avoid that fault, because it abides in an irrelevant state, so it is impossible to practice. Thus, how can the practice of only this aspect of the arising of things being without self-nature be combined with the practice of the suchness of all phenomena, and completely avoid touching the aggregation of phenomena? If it is completely avoided, then it will only become the practice of other phenomena, not the practice of the nature of phenomena. Indeed, even if the suchness of all phenomena is practiced, it will also involve general phenomena, but if one focuses on the suchness itself, making only the practice of suchness clear, then one can escape the evil destinies of samsara. Why? Because if all those with desire are regarded as the supreme object of practice, then desire will weaken; or hatred will be pacified by the body of the enemy; or ignorance will be reduced by the absence of the thought of both, but ultimately it is only selflessness. Therefore, focusing on that, only the clarity of that can become medicine, not the practice of all phenomena. If one focuses on that, only the nature of phenomena will become clear, not phenomena, what is the reason for this? Because practice can make both free, that is, without touching phenomena, only the nature of phenomena becomes clear.