Tibetan
མས་ནི་དེ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉེར་གནས་ན། །འདི་ལྟར་རྩོལ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དེ་རྣམས་རང་གི་རང་གིས་སོ་སོར་བདག་ཉིད་གསལ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་འགྲོ་ན་ཡང་ཇི་སྲིད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་དེ་སྲིད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་སོགས་པས་མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནའོ། །དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པ་ལས་བྱུང་བ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མས་འདིའི་སེམས་མཚན་མ་མེད་པའོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་དེའི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒོམ་པ་མི་སྲིད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་བ་རང་གི་དོན་ནམ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྒོམ་པ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་དེ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དོན་བྱས་པར་གྱུར་པས་ངལ་བ་གཞན་ལ་ཅིས་ན་འཇུག་ཅེས་པ་སྟེ། དོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་དོན་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་བཟའ་བ་དང་སྨན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པ་དང་སྨིན་པ་ཐོབ་པ་ན་བཞིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཡང་འདིར་སྨིན་པ་གཞན་མངོན་པར་མི་འདོད་པ་སྲིད་ཀྱང༌། དེ་ཙམ་ཁོ་ན་སྨིན་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མཐར་ཐུག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐབས་སུ་ཡང་ངོ་ཞེས་པས་སྐྱོན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང༌། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ལ་ནི་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་པ་ལྡན་ཡང་མི་གནོད་དེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་དུ་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སླར་ཡང་དཔྱོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཆོས་རྣམས་དམིགས་པའོ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་པ་ན་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་གནས་སོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའོ་ཞེས་ལས་སུ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་དང༌། སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་རྣམས་ལམ་ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་བར་ཏེ། གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་འཕགས་པས་གསུངས་པ། དེ་ལ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཞེས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཆོས་གང་གི་ཡང་སྐྱེ་བའམ་འགག་པ་མེད་ཅེས་པ་ནི་དྲན་གྱི་དུས་སུ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་དག་ལ་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འཁོར་བ་པ་དང་ཞུགས་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་མ་ལུས་པའི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་གསུམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང༌། །སྤངས་དང་རྟོགས་པ་གསུམ་པོ་ལ། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་རང་འབྱུང་གི །ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདི་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིའོ། །དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། མདའ་ལྟོང་སྦྱོར་བ་དང་འབེན་ལ་ཕོག་པ་དང་ཆོས་མཚུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་པ་ཐག་རིང་བ་སྟེ་དེ་ནི་འབྱུང་བ་དེའི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རིགས་དང་དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཅི་ནས་ཀྱང་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་རོ་ཞེས་སོ། །བསྟན་བཅོས་སུ་ཡང༌། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཉིད་ནི་ དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དགེ་བའི་ཆོས་འདུན་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་མོད། དེ་ཡོད་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུའོ། །ཡང་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་དེའི་སྒྲས་བཏགས་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུའོ། །ཡང་ན་སེམས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་ནི་འགྲོ་བར་འདོད་ཟེར་བ་ནི་བདག་གི་སེམས་འགྲོ་བར་ཞེས་པའོ། །དེ་བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། །མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་ལས་མི་འཁྲུལ་པ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྨོས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུའོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འདོད་པ་སྟེ་མངོན་པར་འ
Chinese
其等乃彼之行境近处，如是无需勤作，彼等各自以自性而明。如是说。是故，若使无自性之法性成为殊胜之习惯，然直至瑜伽士亲身体验之时，无自性之自性，唯是与凡夫等所见之相状相离。由错乱于有事与无事等所生之贪欲等垢染，此心无相，仅此显现而已。此后不可能颠倒修习，何以故？以先遣分别，为自利或为他利而修习，若精进，则仅此而已成为所作，何须于其他劳作而趣入？谓无义之故，及非作义之故也。譬如于食物与药物等，若显现欲求及获得成熟，亦如是，然无论如何，此处亦可能不欲求其他成熟，然仅此成熟即是殊胜究竟之名言，如是于此时亦无有任何过失。又，无害与真实义，于自性以颠倒，虽具勤奋亦无害，以心执持彼方故。如是《释量论》中所说，亦将再次进行观察。如是，于未入定之时，唯是世俗与胜义谛之自性之法等为所缘。于入定之时，则于一切分别之戏论止息时，则无有所缘等任何事物而安住。所为之事乃为成办诸事之所为之事，以是成办事业之故，断除具习气之烦恼与所知障，及二十二种发心，以成为道之故，直至一切时分通达一切法之前，即世尊母之解释中圣者所说，即从彼最初发心之时起，乃是表示而来。任何法亦无有生或灭，谓于忆念之时，前后之位
English
They are near the realm of activity, and thus, without effort, they are clear in their own nature, each by itself. So it is said. Therefore, even if the nature of no-self becomes an excellent habit, as long as the yogi experiences it, the nature of no-self is only separate from the characteristics seen by ordinary people and others. From the delusion of things and non-things, etc., the defilements of attachment, etc., this mind is without characteristics, and only this appears clearly. After this, it is impossible to cultivate in reverse, why? Because if you send thoughts in advance, cultivate for your own benefit or for the benefit of others, if you strive diligently, then only this becomes what is done, why should you engage in other labors? It is said that it is because it is meaningless and because it is not doing anything. For example, when food and medicine, etc., appear to be desired and mature, it is the same, but in any case, it is possible that other maturity is not desired here, but only this maturity is the ultimate term of excellence, and there is no fault in this case. Furthermore, harmlessness and true meaning, in nature, are reversed, although diligent, there is no harm, because the mind holds that side. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, it will be examined again. Thus, when not in meditative equipoise, only the phenomena of the nature of conventional and ultimate truth are the objects of focus. When in meditative equipoise, when all the elaborations of conceptual thought cease, there is nothing to focus on, etc., and one abides. The purpose is the purpose of accomplishing all things, and because it is the accomplishment of deeds, the afflictions with habitual tendencies and the obscurations of knowledge are abandoned, and the twenty-two bodhicittas become the path, until all things are understood in every way, that is, what the Noble One said in the explanation of the Blessed Mother, that is, from the time of the first generation of mind, it comes from the expression. There is no birth or death of any dharma, that is, in the time of remembrance, the position of the former and the latter
Chinese
于诸蕴中，以坏灭与生起之方式了知等等，以及轮回者、入流者、安住于果位者等等，乃一切有情蕴之最胜心之体性，此为三者。如是，于论典中亦云：“一切有情最胜心，断与证悟此三者，三大自生之因缘，是为成办此事也。”自身将成佛之菩萨等。所缘与成办之差别者，当知如箭之装配与击中目标，与法相同。彼时，自性乃所缘，以与修持同时之故，乃为彼境之事物作分别也。成办者乃某某远方之人，彼乃生起彼之果位之状态之自性也。如是，生起具足种姓、所缘与成办之心。生起彼心之体性者，于二万五千颂中云：“菩萨无论如何亦当于无上正等觉中成佛，亦当成办他利，如是寻求其义。”于论典中亦云：“发心乃为他利故，欲求圆满之菩提。”如是，欲求圆满菩提者，乃为寻求彼义之善法欲，乃从心所生，若有彼者，则发心向菩提，如是乃于因上假立果，如是，为知晓寻求彼义之诸善法皆将增长之故。又，与寻求彼义同时行持，乃以彼名假立为发心，如是，为知晓与寻求彼义同时生起发心之故。又，心乃显现欲求，如是，欲求行者，乃谓我心欲行。生起彼者乃发心。显现欲求者，从生起不迷乱之故，说生起者，乃为完全摄取差别之义故。于圆满菩提生起欲求，乃显现欲求。
English
Among the aggregates, knowing through the manner of destruction and arising, etc., as well as those in samsara, those who have entered the stream, those who abide in the fruition, etc., is the nature of the supreme mind of all sentient beings' aggregates, these are the three. Similarly, it is said in the treatise: "The supreme mind of all sentient beings, these three, abandonment and realization, the cause of the three great self-born, is to accomplish this matter." Bodhisattvas, etc., who will themselves become Buddhas. The difference between the object of focus and the accomplishment is to be known as the arrow's assembly and hitting the target, being the same as the Dharma. At that time, self-nature is the object of focus, because it is simultaneous with practice, it is to distinguish the things of that object. The accomplishment is someone far away, it is the nature of the state of the fruit of that arising. Thus, generate a mind that possesses lineage, object of focus, and accomplishment. The nature of generating that mind is stated in the Twenty-five Thousand Verse: "Bodhisattvas must in any way become Buddhas in unsurpassed, perfect enlightenment, and also accomplish the benefit of others, thus seeking its meaning." It is also said in the treatise: "Generating the mind is for the sake of others, desiring perfect enlightenment." Thus, the desire for perfect enlightenment is the virtuous Dharma desire that seeks that meaning, it arises from the mind, if one has it, then one generates the mind towards enlightenment, thus it is the imputation of the fruit on the cause, thus, it is for knowing that all the virtuous Dharmas that seek that meaning will increase. Also, practicing simultaneously with seeking that meaning is to impute the name as generating the mind, thus, it is for knowing that generating the mind arises simultaneously with seeking that meaning. Furthermore, the mind is manifest desire, thus, the one who desires to go is said to be my mind desiring to go. Generating that is generating the mind. Manifest desire, because it is not confused from arising, saying arising is for the sake of completely grasping the meaning of difference. Generating desire for perfect enlightenment is manifest desire.