Tibetan
་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པོ་རྣམས་དང་དེའི་ཁྱད་པར་འདུན་པ་ནས་བརྩམས་པའི་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཞིའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། རྟོགས་པ་ཡི་ནི་ཆོས་དྲུག་དང༌། །གཉེན་པོ་དང་ནི་སྤོང་བ་དང༌། །དེ་དག་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་དང༌། །ཤེས་རབ་སྙིང་བརྩེར་བཅས་པ་དང༌། །སློབ་མ་ཐུན་མོང་མིན་ཉིད་དང༌། །གཞན་གྱི་དོན་གྱི་གོ་རིམས་དང༌། །ཡེ་ཤེས་རྩོལ་བ་མི་མངའ་བར། །འཇུག་པའི་རྟེན་ལ་རིགས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་དག་གིས་དང་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པའི་གཞུང་རྣམ་པར་བཤད་པ་འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེའི་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། གང་གི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་ལ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་ལ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་དེ་དང་དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བརྗོད་པར་བགྱི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉེན་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །སྤོང་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉེན་པོ་དང་སྤོང་བ་དག་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བ་སྟེ་གཉེན་པོ་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ན་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཟད་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། །སེང་གེ་བཟང་པོས་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་ནི་དེ་དག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པའོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་འདི་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་འོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའོ། །འདི་ནི་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གོམས་པས་ ཐོབ་པའོ། །འདི་ནི་དུས་རེ་ཞིག་ངེས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སོ། །འདི་ནི་རྟག་ཏུ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སོ། །འདི་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་མ་ངེས་པ་སྟེ་རྐྱེན་གྱིས་འཕྲོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རིགས་ཐ་དད་མི་རིགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་པ། འཇམ་དཔལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཅིག་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་གཅིག་པོ་དེ་ཇི་ལྟར་སྣོད་དང་སྣོད་མ་ཡིན་པར་གདགས་ཞེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་བདེན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བརྟེན་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཐ་དད་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་སྟེ།
Chinese
是故，发起语声之因的二十二种发心及其差别，以及从希求开始的盔甲修持等之基础。如是说：“证悟之六法，对治与断除，彼等之究竟，智慧具悲悯，弟子不共性，利他之次第，无勤之智慧，入之所依名为种。”这些偈颂以及解释二万五千颂之论典，是圣解脱部之足所说。何故从发心开始，与决定之分相符的四种，以及见道和修道上，于彼处称菩萨菩萨，世尊当说等。对治是般若波罗蜜多。断除是不共之品类，即法界清净之体性。对治与断除之究竟，是行至究竟，即对治达到最极究竟，以及不共之品类灭尽之究竟。师子贤说究竟是舍弃彼等生灭之分别。若然，此乃自性安住之种姓，从无始以来，由法性而得。此乃从如实受持而生，由先前善根串习而得。此乃暂时决定之声闻和独觉之种姓。此乃恒常决定之如来种姓。此乃声闻和独觉以及如来之种姓不决定，因缘所夺故，如是种姓不同不应理。世尊亦曾说：“文殊，若法界一，如是一，真实之边际一，彼如何立为器与非器？”若问，如是此为真实，如是则依凭声闻和独觉以及圆满佛陀之法各异之故，声闻等之种姓，当立为不同之名言。
English
Therefore, the basis of the twenty-two types of bodhicitta that are the cause of uttering speech, their distinctions, and the practice of armor starting from aspiration, etc. As it is said: "The six dharmas of realization, the antidote and abandonment, the culmination of those, wisdom with compassion, the uncommonness of disciples, the order of benefiting others, wisdom without effort, the basis for entering is called lineage." These verses and the explanation of the twenty-five thousand verse treatise were spoken by the feet of the noble Vimuktisena. Why, from the beginning of generating bodhicitta, are the four aspects that accord with the part of ascertainment, and on the path of seeing and the path of meditation, there and there, bodhisattvas are called bodhisattvas, the Bhagavan should be spoken of, etc. The antidote is the Prajñāpāramitā. Abandonment is of the dissimilar aspects, which is the nature of the completely pure realm of dharma. The culmination of antidote and abandonment is going to the ultimate, that is, the antidote reaching the ultimate and the dissimilar aspects being exhausted to the ultimate. Simhabhadra said that the culmination is abandoning the conceptualizations of those with arising and ceasing. If so, this is the naturally abiding lineage, coming from beginningless time, obtained by the nature of dharma. This is born from properly taking it up, obtained by the habituation of previous virtuous roots. This is the lineage of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, which is determined for a certain time. This is the lineage of the Tathāgatas, which is always determined. This is the lineage of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Tathāgatas, which is undetermined, because it is robbed by conditions, so it is not reasonable for lineages to be different. The Bhagavan also said: "Mañjuśrī, if the realm of dharma is one, suchness is one, and the ultimate boundary of reality is one, how is it posited as a vessel and a non-vessel?" If asked, this is true, but even so, because the dharmas of dependence, the Śrāvakas, the Pratyekabuddhas, and the complete Buddhas, are different, the lineages of the Śrāvakas, etc., should be established as different designations.
Tibetan
དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང༌། ལམ་ཐ་དད་པ་ལ་ཆག་པའི་ལམ་དང་བྱའི་ལམ་དང་ཉི་མའི་ལམ་ཞེས་པ་བཞིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པ་སྔོན་མ་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་དེ་རྣམས་རེ་ཞིག་པའི་དུས་ཅན་དུ་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ། །དང་པོ་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་རྟོགས་ནས་རིམ་གྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྟེན་པ་རྣམས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཅན་ནོ་ཞེས་ཐ་སྙད་ལས་རིགས་ཐ་དད་པ་མི་འགལ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་གསུངས་པ། གང་དུ་འདུ་བྱེད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ་དེ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་སུ་མཚུངས་ལ་རིགས་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་མེད་པའོ། །རིགས་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་སྟེ། རིགས་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ངེས་པའི་ཚིག་ནི་འདི་ལས་ཡོན་ཏན་རྣམས་གོང་དུ་སྒྲོལ་བར་བྱེད་ཀུན་ནས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པས་རིགས་སོ། །ཡང་ན་འགྲོ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གོའོ། །དེ་རྣམས་སྐྱོབ་པས་རིགས་སོ། །ཡང་ན་འདིར་ག་མི་ནི་གནས་པ་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་བའོ་ཞེས་པ་བཞིན་ཏེ། འགྲོའོ་གནས་སོ་ཞེས་པ་གོ་སྟེ། རྟེན་པའི་ཆོས་སོ། །དེ་སྐྱོབ་པར་བྱེད་མི་གཡོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཞེས་པ་སྟེ་རྟེན་ནོ། །འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཅི་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ཞེ་ན། དཔེར་ན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་འོད་རྣམས་ཀྱི་དང་མུན་པ་སེལ་བའི་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དང་བླང་བར་ བྱ་བ་ཉིད་དག་གིས་དམིགས་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ལོ། །ཅི་ཞེ་ན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ལ་མི་དགེ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལུས་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བླང་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ་རྣམ་འགྱུར་གཙོ་བོ་དམིགས་པ་སྟེ་གཉི་གར་ཡང་གཉི་ག་མ་བགག་གོ་ཞེས་པས་རྟེན་དང་དམིགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་དམིགས་པ་དག་པར་འགྲོ་བ་ཡང་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆགས་པ་ཉིད་དང་ཡོད་པ
Chinese
譬如虚空虽无差别，但在不同的道路上，有鸟道、车道、日道等。因为声闻等菩提证悟在先，大菩提证悟在后，这些被示现为暂时性的，所以被示现为声闻等种姓。最初从极喜地等地的证悟开始，逐渐修习无上菩提的那些，被称为大乘种姓，从名言上说，种姓不同并不矛盾，但就实相而言则不然。如是所说：哪里没有丝毫的造作，那就是非造作，那与圣者们的种姓相同，那个种姓与虚空平等，没有差别。那个种姓，以诸法一味性而恒常。那个种姓，在一切时都是法性，所以是智慧等。决定义是，从此功德向上增长，完全生起，所以是种姓。或者因为行，所以众生是“去”。救护他们，所以是种姓。或者在这里，“嘎”表示居住，例如说虚空周遍一切处。理解为“去”或“住”，是所依之法。它救护，以不动的状态执持，所以称为种姓，即所依。那么，无自性的法界如何成为发心者的所依呢？譬如无自性的虚空，是月亮和太阳的光芒，以及消除黑暗的样子。所缘是，以应断之性和应取之性来缘取，所以是成就的境域。什么呢？一切诸法。其中，不善的杀生等，以及无记的身业等，是应断的。世间和出世间的善，布施等，是应取的。这样一来，自性是主要的，而变异主要的是所缘，两者都不遮止两者，这样一来，所依和所缘的体性差别，以及所缘清净，也是合理的。因此而说：善现，菩萨以一切法执著和存在
English
For example, although space has no differences, there are different paths such as bird paths, cart paths, and sun paths. Because the realization of Bodhi by Śrāvakas and others comes before the realization of great Bodhi, these are shown as temporary, so they are shown as belonging to the Śrāvaka lineage. Those who, from the beginning, realize the bhūmis such as the Extremely Joyful One and gradually cultivate the unsurpassed Bodhi are called the Mahāyāna lineage. From the perspective of terminology, different lineages are not contradictory, but in reality, it is not so. As it is said: Where there is not even a little bit of fabrication, that is the unconditioned, and that is the same as the lineage of the noble ones, and that lineage is equal to space, without any difference. That lineage is constant because all dharmas are of one taste. That lineage is the nature of dharma at all times, so it is wisdom and so on. The definitive word is that from this, qualities increase upwards and are completely generated, so it is lineage. Or because of going, beings are "go." Because it protects them, it is lineage. Or here, "ga" means to abide, for example, it is said that space pervades everywhere. Understanding it as "going" or "abiding" is the dharma of dependence. It protects, holding in an unwavering state, so it is called lineage, that is, the support. Then, how can the dharmadhātu, which is without self-nature, be the support for those who generate bodhicitta? For example, the space without self-nature is like the light of the moon and sun, and the appearance of dispelling darkness. The object is to be aimed at by what should be abandoned and what should be taken, so it is the realm of accomplishment. What is it? All dharmas. Among them, non-virtuous actions such as killing, and unspecified bodily actions, are to be abandoned. Worldly and transmundane virtues, such as generosity, are to be taken. In this way, self-nature is primary, and the primary transformation is the object, and neither prevents both, so the difference in the nature of the support and the object, and the purification of the object, also become reasonable. Therefore, it is said: Subhūti, the Bodhisattva, with all dharmas, attachment and existence