English
It comes from seeing the benefits of samadhi. The benefits of samadhi are also all the excellent qualities between the Tathagatas. It pacifies, even so, if one does not rejoice in samadhi, then one likes distraction, therefore it pacifies, it comes from seeing the faults of distraction. The faults of distraction are also all the sufferings of the uninterrupted hell. It completely pacifies, in order to pacify those who arise such as greed and displeasure, it possesses displeasure and self. It makes one-pointed, because it is extremely consistent with one object, so it is extremely, that is, extremely unique, doing it like that, through the seven aspects, from the effort of a mind free from faults, it only enters naturally in that way, that is the meaning. It places equally, because after entering naturally there is no tasting of flavor, so it is spontaneously accomplished, and just by entering naturally, it makes the mind hold onto the correct object. It is said in the Ornament of the Sutras: The mind is focused on the object, it should not be continuously distracted. Once distraction is quickly noticed, it should be immediately returned from it. The wise should gradually gather the mind inward. After that, by seeing the qualities, make the mind rejoice in samadhi. In order to see the faults of distraction, dislike it and pacify it. Greed and displeasure, etc., arise, and should also be pacified in the same way. After that, the one who possesses discipline and diligence, with the mind having manifest intention, obtains natural arising. Through familiarizing with it, one no longer intends. Thus it is said. Furthermore, samadhi only arises from the separation of body and mind being pure, as previously stated. Thus, when there is no manifest intention towards that object, but by natural arising, the mind enters as long as it desires, then one should know that tranquility has been perfected. Thus one should know samadhi. Thus, after generating samadhi, great compassion is manifested towards sentient beings and towards the object of Dharma, and without paying attention to things and non-things, and one's own things and other's things, etc., thereby all
Tibetan
་ཅད་ལས་ཡིད་གླན་ཏེ་ཅི་ཡང་སེམས་པ་མེད་པར་བྱའོ། །དེ་དེ་ལྟར་སེམས་པ་མེད་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང་འབྲས་བུའི་ཆ་དང་ཡང་དག་པར་བྲལ་བས་ན་རང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ནས་དེའི་མཐུས། ཀྱེ་མ་མ་ལ་གཏི་མུག་གི་ནུས་པ་གང་གིས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་རྟོགས་པས་འདི་རྣམས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་རྣམ་པར་བསམས་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ཏེ་དམིགས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་བདག་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་འདི་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཉིད་ལོག་པ་དང་བརྒྱལ་བ་དག་གི་མིག་བཞིན་དུ་གང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལངས་པ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྩ་བ་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་གྲོལ་བ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་གྱི་མངོན་པར་ ཞེན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་དོར་བ་ཙམ་ལས་སྤོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་སྤང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བ་མེད་པར་ནི་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མེ་མ་སྤངས་ན་སྲེག་པ་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ན་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ངེས་སོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱི་ས་བོན་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དག་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཞི་གནས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིང་གཞན་པ་ལྷག་མཐོང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་ལོ། །དེ་དང་བྲལ
Chinese
应当从一切事物中收摄心念，做到一无所思。从这样的无思之中，生起薄伽梵母般若波罗蜜多，因为其与量、所量、果的范畴完全分离，所以是自明的本性。以不见的方式现量证悟它之后，凭借它的力量，心想：唉，众生本性是已脱离苦难的，但因无明之力，自己未能证悟，当如何令他们证悟？如此思索后，以其本性专注于一切众生，生起无所缘的自性——大悲心，然后以其本性，观待自身和一切事物的本性以及大悲心的本性，与薄伽梵母般若波罗蜜多，为了它的本性，成为无有分别的自性，无二无别，融为一体。这种真如的见地，是凭借智慧确定地考察，一切法皆是不可见的。不像睡眠和昏厥之人的眼睛那样，不是从毫无作意中产生的。如果是那样，因为没有断除习气，就像从无想定等中起身一样，又会再次生起以对色等显现执著为根本的贪欲等烦恼，这样瑜伽士就无法解脱了。对于无始以来的显现执著，仅仅是完全舍弃作意也无法断除，因为这样一来，也会导致无想定等也能断除执著的过失。如果不舍弃对色等境的疑惑，也就无法完全舍弃对它的作意，就像不舍弃火就无法舍弃燃烧一样。因此，必须确定，只有断除了疑惑的种子，才能从对色等显现的执著中解脱。对于断除疑惑的种子，止观二者是相互顺应的。像这样，如果存在具有心一境性特征的止观之显现，那么以智慧的别名——胜观，对一切法，有实无实等的体性进行辨析，瑜伽士就能远离疑惑。远离了疑惑
English
One should withdraw the mind from all things and become devoid of any thought. From such absence of thought, the Bhagavati Prajnaparamita is generated, for it is completely separated from the categories of measure, object of measurement, and result, and is therefore of a self-illuminating nature. Having directly realized it in a manner of non-seeing, through its power, one thinks: Alas, beings are by nature liberated from suffering, but due to the power of ignorance, they have not realized it themselves. How shall I cause them to realize it? Having thus contemplated, focusing on all beings with that very nature, one generates great compassion, the nature of non-objectification, and then, with that very nature, one contemplates the nature of oneself and all things, as well as the nature of great compassion, together with the Bhagavati Prajnaparamita, for the sake of its nature, becoming an indivisible nature, non-dual, and merged into one taste. This very seeing of Suchness is that from which, having ascertained with certainty through wisdom, all dharmas are only invisible. It is not from the absence of mental engagement, like the eyes of those who are asleep or have fainted. If that were the case, since the habitual tendencies have not been abandoned, just as one arises from the samadhi of non-perception, etc., one would again generate attachment and other afflictions, which are rooted in clinging to appearances such as form, etc., and thus the yogi would certainly not be liberated. For clinging to appearances, which has existed since beginningless time, merely abandoning mental engagement is not enough to eliminate it, for that would imply that the samadhi of non-perception, etc., could also eliminate clinging. Without abandoning doubt about objects such as form, etc., one cannot completely abandon mental engagement with them, just as one cannot abandon burning without abandoning fire. Therefore, it must be determined that only by severing the seed of doubt can one be liberated from clinging to appearances such as form, etc. For severing the seed of doubt, both shamatha and vipashyana are mutually concordant. Thus, if there is an appearance of shamatha, characterized by one-pointedness of mind, then with vipashyana, another name for wisdom, by analyzing the nature of all dharmas, such as existence and non-existence, etc., the yogi becomes free from doubt. Free from doubt
Tibetan
་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་དང་བྲལ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་དང་ཤེས་རབ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། རྗོད་པའི་རིམ་པས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ལམ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཡང་གནས་སྐབས་དེར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ཉིད་དེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་དང་རྙོག་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་མཐའ་དག་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །མཚན་མ་མཐའ་དག་ལས་བཟློག་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ལོག་པའི་སྨོན་ལམ་ལས་ལྡོག་པས་སྨོན་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་བྱེད་ལས་བཟློག་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྒོ་བཞིའི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་མིག་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་ཕྱི་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཕྱི་ནང་གི་རྟེན་དུ་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཕྱི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཡང་དབང་པོས་བསྡུས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་ལྡོག་པས
Chinese
再者，对于色等显现执着等远离。与此远离，则了悟一切法无自性。此即是般若波罗蜜多。彼时，止观二者，以彼之自性故，以及以言说之次第，智慧与大悲无别之故，双运之道，乃发菩提心之自性，极度不分别之瑜伽，一切福德之自性，世俗谛与胜义谛之自性。菩提萨埵亦是彼之自性。瑜伽彼亦于彼时，智慧与方便之自性双运之智慧之体性。远离贪欲等垢染与浊垢一切，以及彼之外的殊胜智慧之因，即如明镜般智慧之自性。一切差别无有执着的体性之故，乃平等性智之自性。远离一切颠倒之体性之故，乃妙观察智之自性。成办利益一切有情之体性之故，乃成所作智之自性。远离所取与能取之相等等之故，乃法界体性极度清净智之自性。由所缘境而回遮，乃空性之自性。由一切相而回遮，乃无相之自性。 由邪愿而回遮，乃无愿之自性。由颠倒之行作而回遮，乃无作之自性，是为四种解脱门之自性。如是，彼唯由眼等所缘境而回遮，乃内空性之自性。由色等所缘境而回遮，乃外空性之自性。由内外之所依而回遮，乃内外空性之自性。诸根之所依乃由心所摄持之内外，以及外境亦非由诸根所摄持之故。由空性所缘境而回遮，乃空性之自性。由器世间之贪执而回遮，
English
Furthermore, it is free from manifest clinging to forms and so on. Being free from that, one realizes that all phenomena are without inherent existence. That itself is the Perfection of Wisdom. At that time, calm abiding and insight, because of their very nature, and because of the order of expression, wisdom and great compassion are inseparable, the path of union, the very nature of generating the mind of enlightenment, the yoga of supreme non-conceptualization, the nature of all merit, the very nature of the conventional and ultimate truths. The Bodhisattva is also of that nature. That yoga, at that time, is the very essence of wisdom, the union of the nature of wisdom and means. Being free from all defilements and impurities such as attachment, and being the cause of other special wisdoms, it is the nature of mirror-like wisdom. Because of the nature of not clinging to all differences, it is the nature of the wisdom of equality. Because of the nature of being free from all perversions, it is the nature of discriminating wisdom. Because of the nature of accomplishing benefit for all beings, it is the nature of the wisdom of accomplishing activities. Because of being free from the aspects of the apprehended and the apprehender, it is the nature of the wisdom of the extremely pure realm of phenomena. By turning away from the object of focus, it is the nature of emptiness. By turning away from all signs, it is the nature of signlessness. By turning away from wrong aspirations, it is the nature of wishlessness. By turning away from perverse formations, it is the nature of non-formation, which is the nature of the four doors of liberation. Likewise, by turning away from focusing on just that, such as the eye, it is the nature of inner emptiness. By turning away from focusing on forms and so on, it is the nature of outer emptiness. By turning away from the basis of inner and outer, it is the nature of inner-outer emptiness. The basis of the senses is the inner and outer held by the mind, and even the external is not held by the senses. By turning away from focusing on emptiness, it is the nature of emptiness. By turning away from excessive attachment to the vessel world,