Tibetan
ཕོངས་པར་ལྟུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་དམིགས་ནས་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ན། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དག་འདི་བདག་ཉིད་དུ་སྒོམ་ལ་སྙིང་རྗེའི་ཅིག་ཤོས་སྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་དུ་སྒོམ་པས་ན་ལྷན་ཅིག་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པ་ནི་ལྡོག་པ་བྱས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་གསུངས་པ། རབ་འབྱོར་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་མེད་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་སྒོམ་པ་རྣམ་པར་མི་སྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་མེད་པ་དེ་འདི་ནི་བདག་དང་འདི་ལ་དང་འདི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་གང་ཀུན་རྫོབ་དེ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག་པ་ཁོ་ནའོ། །འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འདུ་ཤེས་ པ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོའོ་ཞེས་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་དངོས་པོ་དམིགས་སུ་མེད་དེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུངས་པ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དངོས་བདག་ཅན། །རང་གི་སེམས་ཀྱིས་བསླུས་གྱུར་ཏེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག །ཉེས་པ་ཉོན་མོངས་དབང་དུ་གྱུར། །དངོས་པོ་ལ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དངོས་པོ་མི་རྟག་སླུ་བའི་ཆོས། །གསོག་དང་སྟོད་པ་བདག་མེད་དང༌། །རྣམ་པར་དབེན་པ་ཞེས་པར་མཐོང༌། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ལ་གནས་པས་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་ལུས་དྲང་པོར་གཞག་ནས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །འོ་ན་སེ
Chinese
是缘于堕落之处的所有法而生起的。无缘是缘于所有法无自性而生起的。其中，在修无缘大悲的时候，方便和智慧应当观修成自己，而在修另一种大悲的时候则不是，因为那是以事物自性为缘，没有无戏论的缘故，所以没有生起智慧自性的缘故。因此，观修成自己，就只是同时观修，智慧和方便的异名是颠倒的。如薄伽梵所说：妙生，对于以事物不存在的自性之法认为是事物，就没有修般若波罗蜜多，因为是颠倒的缘故。然而，观修所有法的概念，不观修就是修般若波罗蜜多。同样，对于具有事物概念的人来说，没有修布施波罗蜜多，因为这样认为：这是我，这是我的，这是我布施的。同样，直到菩提的方面等等。直到什么是世俗谛，那才是胜义谛，因为它们在如是性中是唯一的。然而，对于将蕴认为是事物的人来说，胜义谛就是无事物，这是在世俗谛中显示的。对于将无事物认为是事物的人来说，就是事物。在胜义谛中，事物是无所缘的，无事物也是不存在的。圣者龙树菩萨也说：异生有事物我，被自己的心所欺骗，事物和非事物是颠倒的，成为罪恶烦恼的奴隶。对于精通事物的人来说，事物是无常的，是欺骗的法，积累和赞叹是无我的，并且被认为是寂静的。如此说。其中，首先，瑜伽士安住于戒律、忍辱和精进，即止观的集合，在与心相符的地方，身体正直地坐在舒适的座位上，应当生起具有一心一意特征的等持。那么，
English
It arises by focusing on all the dharmas that fall into poverty. Non-focusing arises by focusing on the fact that all dharmas are without self-nature. Among them, when meditating on compassion without focus, skillful means and wisdom should be meditated upon as oneself, but not when meditating on the other compassion, because that is focused on the nature of things, and there is no absence of non-elaboration, so there is no arising of the nature of wisdom. Therefore, meditating as oneself is only meditating together, and the different names of wisdom and skillful means are reversed. As the Blessed One said: Excellent birth, for those who perceive things as the nature of things that do not exist, there is no meditation on the perfection of wisdom, because it is reversed. However, meditating on all concepts of dharma, not meditating is meditating on the perfection of wisdom. Similarly, for those who have a concept of things, there is no meditation on the perfection of giving, because they think like this: This is me, this is mine, and this is what I give. Similarly, until the aspects of enlightenment and so on. Until what is conventional truth, that alone is ultimate truth, because they are one in suchness. However, for those who perceive the aggregates as things, the ultimate truth is non-things, which is shown in conventional truth. For those who perceive non-things as things, it is things. In ultimate truth, things are without focus, and non-things also do not exist. The noble Nagarjuna also said: Ordinary beings have a self of things, deceived by their own minds, things and non-things are reversed, becoming slaves to sinful afflictions. For those who are skilled in things, things are impermanent, are deceptive dharmas, accumulation and praise are selfless, and are seen as solitary. So it is said. Among them, first of all, the yogi abides in discipline, patience, and diligence, that is, the collection of calm abiding, in a place that is in accordance with the mind, keeping the body upright and sitting on a comfortable seat, one should generate samadhi with the characteristic of one-pointedness of mind. So,