Tibetan
་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྒོམ་མོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བདུན་པར་གསུངས་པ་འཇམ་དཔལ་མི་གནས་པ་ལ་དེ་རྣམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ཅི་ཡོད། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པའོ། །གང་ཆོས་གང་གི་ཡང་གནས་པའམ་མི་གནས་པ་མི་དམིགས་པ་གནས་པ་སྟེ། གང་ཆོས་གང་ཡང་མི་སེམས་ལ་རྣམ་པར་མི་རིག་པའོ། །བཀའ་སྩལ་པ་འཇམ་དཔལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་སེམས་སམ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་སེམས་ལགས་སོ། །གང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་རྒྱུ་བ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མ་མཆིས་གཉིས་སུ་བགྱིར་མ་མཆིས་པའོ། །གང་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དེ་དམིགས་སུམ་མཆིས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མི་དམིགས་པ་ན་གནས་པ་མ་མཆིས་ཏེ། ཆོས་གང་ལེན་པའམ་འདོར་བའོ། །ཆོས་གང་ཡང་འགྲིབ་པའམ་འཕེལ་བ་མི་དམིགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པ་ལ་ནི་འཕེལ་བའམ་འགྲིབ་པ་ཉིད་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཡང་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། །བདག་དང་ཕུང་སོགས་རྣམ་རིག་གི །རྟོག་པས་མངོན་པར་མ་བསྒྲིབས་ཤིང༌། །སྟོང་པར་སངས་རྒྱས་རྟག་ཏུ་བཞེད། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་དོན་དུ། །ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་སྟེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཙམ་རྣམ་གཞག་པས། །སྐལ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤིག །འདི་དག་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ། །རྣམ་རིག་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་གྲུབ། །རྣམ་རིག་རང་བཞིན་ཅི་ཡིན་ལ། །ད་ནི་དེ་འདིར་བརྗོད་པར་བྱ། །འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ ཙམ་ཞེས། །ཐུབ་པ་ཡིས་ནི་གང་བསྟན་པ། །བྱིས་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤང་དོན་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་བདག་ཉིད་ཚུལ་གཅིག་གི ། །སེམས་འདི་ཉིད་ལ་ཀུན་བརྟགས་དང༌། །གཞན་གྱི་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་པ། །ཉིད་དུ་ཡང་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཐེག་ཆེན་ལ་དགའི་བདག་ཉིད་རྣམས། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་དང་མཚུངས་པའོ། །སྟོང་ཉིད་མཁའ་མཉམ་ཡེ་ཤེས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་སོན་གྱུར་པ། །དུས་གསུམ་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་པའི། །སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་མཁྱེན། །དམིགས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡི། །
Chinese
是为了断除分别念，成办完全清净之体性而修习。如世尊于《七母经》中所说，文殊，对于不住者，彼等修习般若波罗蜜多有何用？世尊，凡不住于任何事物者，彼即是修习般若波罗蜜多。凡对任何法的住或不住皆不执着，即是住；凡对任何法皆不于心中作意，即是住。世尊问道：文殊，汝对诸佛之法不作意耶？答曰：世尊，我不作意。凡不可思议之体性，彼即是涅槃、无生、般若波罗蜜多、法界、无有行之界，知此二者无二无别。凡如是之智慧，即是以不执着之方式而证得之佛之智慧。世尊，如是修习般若波罗蜜多，不住于不执着任何法，亦无有取舍任何法。亦不执着任何法之减损或增益。世尊，于无生者，则无有增益或减损。如是说。其体性等，圣者龙树菩萨所说：菩提心之体性，不为我与蕴等分别念所染污，于空性中，诸佛恒常安住。为遣除我执之故，宣说蕴、界等，然亦以唯识之安立，为具大福报者所破斥。此等一切唯是心，于唯识论者成立。何为唯识之自性？今当于此宣说之。此等一切唯是心，如是能仁所宣说，为遣除孩童之怖畏，然彼非是如是性。空性自性为一法。此心即是遍计所执、依他起与圆成实，亦即是彼性。于大乘具喜之自性者，与法之无我相同。空性等同虚空之智慧，已成熟为菩提心之精华，依于三时所作，诸佛之自性，一切皆知。无所缘如幻化。
English
It is practiced in order to abandon conceptual thoughts and accomplish the state of complete purity. As the Blessed One said in the "Seven Mothers Sutra," "Manjushri, for those who do not abide, what is the use of practicing the Prajnaparamita?" "Blessed One, whoever does not abide in anything, that is the practice of Prajnaparamita. Whoever does not cling to the abiding or non-abiding of any dharma, that is abiding; whoever does not mentally engage with any dharma, that is abiding." The Blessed One asked, "Manjushri, do you not mentally engage with the dharmas of the Buddhas?" He replied, "Blessed One, I do not mentally engage." Whatever is the nature of the inconceivable, that alone is Nirvana, unborn, Prajnaparamita, the realm of dharma, the realm without going, knowing these two as non-dual and without separation. Whatever such wisdom is, that is the wisdom of the Buddhas attained through non-attachment. Blessed One, practicing Prajnaparamita in this way, one does not abide in non-attachment to any dharma, nor is there any taking or abandoning of any dharma. Nor is there attachment to the decrease or increase of any dharma. Blessed One, for the unborn, there is no increase or decrease. So it is said. Its characteristics, etc., are spoken by the noble Nagarjuna: The characteristic of the Bodhicitta is not obscured by the conceptual thoughts of self and aggregates, etc., of consciousness. In emptiness, the Buddhas always dwell. For the purpose of reversing the clinging to self, the aggregates, elements, etc., are taught, but even that, with the establishment of mind-only, is refuted by those with great merit. All these are mind-only, established for those who speak of consciousness. What is the nature of consciousness? Now I will speak of it here. All these are mind-only, as taught by the Thubpa (Buddha), for the purpose of abandoning the fear of children, but that is not the nature of suchness. The nature of emptiness is one way. In this very mind, there is the completely imputed, the other-dependent, and the perfectly established, which are also imputed as that nature. Those who delight in the Great Vehicle are equal to the selflessness of dharma. Emptiness, the wisdom equal to space, has matured into the essence of Bodhicitta, relying on the actions of the three times, the nature of the Buddhas is known by all. Without object, like an illusion.