Tibetan
ན་ཉིད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ནར་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་སྟེ་དེ་ལྟར་ཡང་བྱེ་བྲག་དང་ཁྱད་པར་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཆོས་ཤེས་པ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ལ་བྱེ་བྲག་ཅན་དང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་དོན་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་སྒྲས་ཆོས་ཅན་ལ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཉིད་ཅེས་ཐ་སྙད་བྱ་སྟེ་སྒྲའི་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་དོན་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལས་ཅིག་ཅར་རྟོགས་ཏེ་པད་དཀར་གྱི་སྒྲ་ལས་འདབ་མ་བརྒྱ་པ་དཀར་པོ་མ་གོས་པ་བཞིན་ ནོ། །སྒྲ་ལས་བྱང་བའི་ཤེས་པ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དབེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡུལ་ཅན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ནའང་གཞན་སེལ་བའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དངོས་པོ་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ནི་སེལ་བའི་ཡུལ་ཏེ། དེ་ལ་ནི་དངོས་པོར་ནི་ཡུལ་ཅན་ཀྱང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་འདིའི་ཡུལ་དུ་དོན་ཉིད་དོ། །དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནའང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཚམས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། །གང་ཡང་རིགས་མི་མཐུན་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོའི་ཆ་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ་དེ་སྒྲའི་དོན་ནོ། །དེ་གསུངས་པ། ངེས་པས་མ་ངེས་ངོ་བོ་གང༌། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་ཡི་ཡུལ། །ཞེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཞན་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིགས་མི་མཐུན་རེ་རེ་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཆ་སྟེ་སྒྲའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་དེས་དབེན་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཁོ་ནའོ། །གང་གི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དགག་པ་རྟོགས་ལ་སྒྲས་ཀྱང་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ན་ལྡོག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་དགག་པ་བྱེད་པའི་སྒྲས་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བརྗོད་ལ། མེད་དགག་ནི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མེད་པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མི་གཏོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་ལས་ལྡོག
Chinese
如是。如是之故，发心二十二者，唯是世俗，具有差别，如是，差别与特殊与功德与法，知是异义，而具有差别者与具有特殊者与具有功德者与具有法者，说为异义。何时，为执持自性之故，以法之语词称说有法者，彼时，法即名为法性，如是安立语词之义，乃是唯从名言而来。语词之义即是成立与破斥。彼等亦从宣说成立之语词中一时了知，如从白莲之语词中了知具有百瓣、白色、无垢一般。从语词生起的知识，是远离增益之自性，具有自之体性的对境。如是之故，对于种类等无意义的对境，显现欲求的意义之事物不存在，唯是遣除他者。若又说事物不会成为对境，则无事物之对境即是遣除之对境。于此，事物亦为有对境，然从显现之我慢中，此之对境即是意义本身。即使是意义之有对境，亦非以一切自体，然而是唯一的遮遣之界限的体性。任何与异类相离之自体的事物之部分，即是分别的行境，此即是语词之义。如是说：以确定者，不确定之体性为何？彼如何成为彼之对境？如是。因此，为使其他语词得以进入，一一遮遣异类之自体，即是事物之部分，是语词之义。由于彼存在之故，以及由于远离彼之外无有其他之故，一切破立之名称，唯是彼之因。何以故？非为破斥，乃是遮遣之自体，是故无彼则无，是故了知破斥，语词亦是宣说彼者，唯是宣说遮遣。无论如何，以作破斥之语词，遮遣增益之相状，亦宣说应成立者。无遮破是自体，无有任何体性，不舍弃无事物之体性，如是，成立亦是宣说成立之体性，然是从他者而遮遣。
English
Thus it is. Therefore, the twenty-two bodhicittas are only conventional, with distinctions. Thus, knowing distinction, specialty, quality, and dharma are not different meanings, and having distinction, having specialty, having quality, and having dharma are said to be not different meanings. When, for the sake of holding one's own characteristic, the term 'dharma' refers to the 'dharmī', at that time, that dharma is termed 'dharmatā', and the establishment of the meaning of the term arises solely from convention. The meaning of the term is establishment and refutation. These are also understood simultaneously from the term expressing establishment, just as from the term 'white lotus' one understands having a hundred petals, being white, and being stainless. The knowledge arising from the term is the self-nature devoid of imputation, having an object of its own essence. Therefore, for meaningless objects such as genus, the object of the desired meaning that appears does not exist; it is only the elimination of others. If it is said that an object does not become an object, then the object without an object is the object of elimination. Here, the object is also an object-possessor, but from the pride of appearance, this object is the meaning itself. Even if it is an object-possessor of meaning, it is not with all self-natures, but rather the nature of the boundary of a single negation. Whatever part of the object that is the self-nature separate from dissimilar genera is the object of the activity of discrimination; that is the meaning of the term. It is said: "What is the nature of the undetermined by the determined? How can that be its object?" Thus. Therefore, in order for other terms to enter, the self-nature of individually eliminating dissimilar genera is the part of the object, which is the meaning of the term. Because of its existence and because there is nothing else apart from it, all names of affirmation and negation are solely its cause. Why? Because negation is not refutation, but the self-nature of elimination. Therefore, without it, there is nothing. Therefore, refutation is understood, and the term also expresses that, solely expressing negation. In any case, with the term that refutes, the aspect of imputation is eliminated, and what should be established is also expressed. Non-affirming negation is self-nature, without any essence, not abandoning the nature of non-object. Thus, affirmation also expresses the nature of affirmation, but it negates from others.