Tibetan
བ་ཙམ་གྱིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རེག་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་རེག་གོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ནས་ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་བར་རོ། །ཆོས་མངོན་པར་ཡང་གསུངས་པ། གསུམ་འདུས་པ་ན་དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ནི་རེག་པ་སྟེ་ཚོར་བ་སྐྱེད་པའི་བརྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ་ཞེས་སོ། །འདུས་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དངོས་པོར་གནས་པ་གསུམ་པོ་རྣམས་གང་ཕན་ཚུན་དུ་རེག་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཡུལ་ལ་བསྟོད་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཏེ་རྒྱུན་མི་དམིགས་པ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་ལས་དེའི་སྐད་ཅིག་སེམས་འཕྲོ་བར་མི་བྱེད་པའོ། །འདུན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །སྲེད་པ་ལས་འདུན་པ་ཐ་དད་དེ། ཇི་ལྟར་ལ་ཆ་ནི་ཤིང་ཚན་མོ་དག་མི་འབྲལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྲེད་པ་ནི་སེམས་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ལས་མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་འདུན་པ་ནི་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །མོས་པ་ནི་སེམས་རང་གི་ཡུལ་ལ་གང་རང་གི་ངོ་བོར་མོས་པས་ཏེ་ཕྱེ་མ་ལེབ་མེ་ལ་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་བཅས་པའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཡུལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་དེར་ནི་ཡིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ་འདིར་ནི་ཡུལ་གྱིའོ། །དད་པ་ནི་བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ཉིད་དང་ནུས་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཡིད་ཅེས་པའོ། །དེ་དབྱེ་ན་ནི་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣམ་པའི་དད་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་ཉིད་ལ་ རབ་ཏུ་དང་བའི་རྣམ་པ་དང༌། ནུས་པ་ཉིད་ལ་བདག་གི་ས་ཐོབ་པའང་འགྲུབ་པར་ནུས་སོ་ཞེས་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པའོ། །བདེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱང་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དག་གོ །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའོ། །དྲན་པ་ནི་གང་བྱས་པ་དང་བྱེད་བཞིན་པ་དང་བྱ་བའི་ལས་རྣམས་ལ་སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་དང་སེམས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དེའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའོ། །ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ་ཐེ་ཚོམ་བཟློག་པའི་ལས
Chinese
仅仅以少许就能产生快乐等感受，这被称为心所生的触。如同感官的变化一样，由此而产生触。因此，由于感官的差别，从眼根的聚集而产生的触，直到意根的聚集而产生的触。在《法蕴论》中也说到：三者聚集时，能完全断除感官的变化的就是触，它是产生感受的所依，具有这样的作用。所谓“聚集”，是指果、因的实有存在，这三者相互接触。作意是指心朝向对境，意思是伴随着对境的赞叹。禅定是能对治散乱的法，是持续不间断的唯一因，而作意是指心不从对境的刹那间散乱。欲是指想要去造作识的作用。欲与贪不同，例如拉恰（lac cha）是使许多木柴不分离的原因，同样，贪是使心不从对境显现贪著的原因，而欲仅仅是想要去造作的念头。胜解是指心对自己的对境，以自己本来的面目而信受，如同飞蛾扑火一般，伴随着极度的信受。作意是指对境作意，那里是心的主导，而这里是对境的主导。信心是指对于真谛、三宝和业果等，确信其存在、具有功德和具有能力。如果加以区分，那么就是对它的存在深信不疑的信心的形态，以及对具有功德极度欢喜的形态，以及对具有能力，我也能成就自己的地位而深切期望的形态。真谛是指苦等四谛。也有两种形态，即世俗谛和胜义谛。精进是指对善法的欢喜。忆念是指对于已经做过、正在做和将要做的事情，心中没有遗忘，并且心中显现忆念。禅定是指心一境性，即专注于一境。智慧是指对诸法进行彻底的辨别，具有遣除疑惑的作用。
English
That which generates feelings such as happiness with just a little is called contact arising from the mind. It is said that contact arises from something similar to the transformation of the senses. Therefore, due to the difference of the senses, from the contact arising from the gathering of the eye sense to the contact arising from the gathering of the mind sense. It is also said in the Abhidharma: When the three gather, that which completely cuts off the transformation of the senses is contact, which is the basis for generating feelings and has such a function. The term "gathering" refers to the three—fruit, cause, and existing entity—that touch each other. Attention is the mind turning towards an object, meaning it is accompanied by praise of the object. Samadhi is the dharma that is the antidote to distraction, the sole cause of continuous non-distraction, while attention is when the mind does not stray from the object for even a moment. Desire is the very wish to act as the function of consciousness. Desire is different from craving. For example, lac cha is the cause that keeps many pieces of wood from separating. Similarly, craving is the cause that keeps the mind from separating from its manifest attachment to an object, while desire is merely the thought of wanting to act. Faith is when the mind believes in its own object as its own nature, accompanied by extreme faith, like a moth to a flame. Attention is attention to an object; there, the mind is in control, but here, the object is. Faith is the mind's conviction that truth, the Three Jewels, and the results of karma exist, possess qualities, and have power. If we differentiate it, it is the aspect of faith that is convinced of its existence, the aspect of rejoicing in its qualities, and the aspect of deeply desiring that one can also achieve one's own position through its power. Truth refers to the four noble truths, such as suffering. There are also two aspects: conventional truth and ultimate truth. Diligence is joy in virtue. Mindfulness is the mind's lack of forgetfulness regarding actions that have been done, are being done, and will be done, and the mind's manifestation of remembrance. Samadhi is the one-pointedness of mind, focusing on one point. Wisdom is the thorough discrimination of phenomena, having the function of dispelling doubt.
Tibetan
་ཅན་ནོ། །གང་དངོས་པོ་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་རང་གི་བློས་ཡན་ལག་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་གང་རང་གི་ངོ་བོ་ཚོལ་བ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་བརྟགས་པ་ན་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །རྟོག་པ་ནི་གང་དང་ལྡན་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བུམ་པའི་རིང་བ་དང་མཛེས་པ་ཙམ་བཞིན་དུ་རགས་པའི་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་མིང་ཅན་ནོ། །དཔྱོད་པ་ནི་བུམ་པ་རྙིང་པ་དང་བརྟན་པ་ཞེས་ཕྲ་མོ་ལྟ་བར་ཞུགས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་སོ། །བག་མེད་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མི་སྒོམ་པ་སྟེ་མི་སྒྲུབ་པའོ། །བག་ཡོད་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཡིད་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་གང་དང་ལྡན་པ་ལས་སེམས་འཁོར་བའི་སྐྱོན་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་སྟེ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤུགས་སོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་སེམས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་ཆགས་པ་སྟེ་ཡིད་བདེ་བ་ལས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་དག་ལས་སུ་རུང་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་དག་གི་ལྕི་བ་ཉིད་དང་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་འཚེ་བ་ནི་ཆོས་གང་དང་ལྡན་པ་ལས་ཁྲོ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ཐལ་ལྕག་ལ་སོགས་པས་གཞན་ལ་ཐོ་འཚམས་པ་དེའོ། །དེ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ནི་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བའོ། །ངོ་ཚ་ན་གང་གི་དབང་གིས་བདག་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་སྡིག་པ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྡིག་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྒྱུའི་ཆོས་ངོ་ཚ་ཞེས་བྱ་ བའོ། །ཁྲེལ་ཡོད་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་ཆོས་གང་གིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མཉམ་དུ་འཇུག་པ་སྟེ་དེ་ནི་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ནི་སེམས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མི་བྱེད་ཁོང་ཁྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ལྡན་པ་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་སོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་སེམས་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཡོད་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་སྐྱེ་བོ་དེ་ལ་དགེ་ལེགས་ཀྱི་དོན་ནི་དགེ་བའི་དོན་ཏེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡང་ཉེ་བར་འཚེ་བ་མཐའ་དག་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པའི་དགེ་བ་སྟེ་ནད་མེད་པ་ཉི
Chinese
具有。对于事物，以自己的智慧将人我和法我的支分进行区分，从而寻求其自身之体性。在对人我和诸法进行体性考察时，由于无自性，因此丝毫也无法观察到。分别念是指与某种事物相结合，从而使意识像瓶子的长短和美观一样，完全断除粗大的对境，这被称为遍计所执。审察是指进入观察瓶子是旧的还是坚固的细微之处的心所生之法。无惭是指不修习善法，即不实践。有惭是指与此相反。厌离是指与某种法相结合，从而看到轮回的过患，因此从轮回中生起厌离心，这是一种与舍弃烦恼相顺应的真实力量。极喜是指内心极度欢喜和贪着，与心乐不同。堪能是指身和心变得可以利用。不调柔是指身和心的沉重、昏沉和睡眠的自性。恼害是指与某种法相结合，由于愤怒的缘故，用鞭打等方式伤害他人。与此相反的法是不恼害。惭是指由于何者的力量，以自身和法的力量来阻止罪恶，这是不陷入罪恶之因的法，称为惭。愧是指依赖于他人，因过失而感到羞耻。舍是指以何种法使心平等地安住于所缘境，这就是心的平等性。由此，心不会随之贪着，也不会愤怒。这也是阿罗汉们所具有的智慧，即有分别的舍。而凡夫们所具有的则是不具有智慧的无分别的舍。解脱是指心无垢染，如果存在舍弃烦恼等，那么解脱就被称为寂灭，这是心所生之法。对于众生来说，善妙之义就是善之义，解脱也是从一切损害中解脱的体性，因此是无颠倒的善，即无病。
English
Having. Regarding things, one uses one's own intelligence to distinguish the parts of the self of person and the self of phenomena, thereby seeking its own essence. When examining the essence of persons and phenomena, due to the lack of inherent existence, nothing at all can be observed. Conceptualization refers to that which, combined with something, causes consciousness to completely cut off coarse objects, like the length and beauty of a vase, and this is called pervasive conceptualization. Examination refers to the dharma arising from the mind that enters into observing the subtle aspects of whether a vase is old or sturdy. Non-shame is not cultivating virtuous dharmas, that is, not practicing them. Shame is the opposite of that. Disgust refers to that which, combined with some dharma, sees the faults of samsara, and therefore arises disgust from samsara, which is a true force that is in accordance with abandoning afflictions. Extreme joy refers to the mind's extreme joy and attachment, which is different from mental pleasure. Fitness refers to the body and mind becoming usable. Non-pliancy refers to the heaviness, dullness, and sleepiness of the body and mind. Harm refers to that which, combined with some dharma, harms others with whipping, etc., due to anger. The dharma that is contrary to this is non-harm. Shame refers to that which, by the power of what, prevents evil by the power of oneself and dharma, and this is the dharma that is the cause of not falling into evil, called shame. Humility refers to being ashamed of faults in dependence on others. Equanimity refers to that by which the mind dwells equally on the object of focus, and this is the equality of mind. By this, the mind does not become attached to it, nor does it become angry. This is also the wisdom possessed by the Arhats, which is discriminating equanimity. And what ordinary beings possess is non-discriminating equanimity that does not possess wisdom. Liberation refers to the mind being without defilements, and if there is abandonment of afflictions, etc., then liberation is called Nirvana, which is a dharma arising from the mind. For beings, the meaning of goodness is the meaning of virtue, and liberation is also the nature of being liberated from all harm, therefore it is non-inverted goodness, that is, being without disease.