Tibetan
།སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་བཟོད་བྱ་ན། །གྲང་དང་རླུང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་རྣམས། །དེ་རྣམས་ད་ལྟ་ཅི་ཕྱིར་སེམས། །ཞེས་པས་འཇིག་རྟེན་ཕན་ལྟ་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་འདོད་པས། །རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བས་བསམ་གཏན་ནི། །རྩོམ་ལ་ཡང་དག་འབད་པ་བྱེད། །ངལ་བསོས་ངལ་བསོས་བསྲུབས་པ་ཡིས། །མེ་ནི་འབྱུང་ བར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་ཉིད་སྦྱོར་དང་སྦྱོར་བ་ལའང༌། །ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུའང༌། ཤེས་རབ་མི་བརྩོན་བློ་ཅན་གང་ཕྱིར་ལྟ་བ་ནི། །དག་པར་མི་འགྱུར་དེ་མེད་ན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད། །དེ་མེད་ན་ནི་ཡང་དག་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་མེད་ཅིང༌། །དེ་དང་བྲལ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོར་གསུངས་པ། གཞན་ཡང་ཏིང་འཛིན་འདི་ན་སྒོམ་མོད་ཀྱང༌། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འདུ་ཤེས་མི་འཇིག་ན། །དེ་ཡི་ཉོན་མོངས་སླར་ཡང་འཁྲུག་འགྱུར་ཏེ། །ལྷག་སྤྱོད་འདིར་ནི་ཏིང་འཛིན་སྒོམ་པ་བཞིན། །ཞེས་སོ། །མི་འཇིག་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་དཔྱོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ནི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དམ་པོ་བཅས་ནས་དུས་རིང་པོར་ཞི་གནས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དྲང་སྲོང་ལྷག་སྤྱོད་ཀྱི་རལ་པའི་བུག་པར་གནས་མི་གཡོ་བའོ་ཞེས་ཏེ་བྱི་བ་བུ་སྐྱེས་པའི་བུ་དང་ཚ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་རིང་པོར་རལ་པ་དམ་དུམ་དུ་བྱས་ཏེ་ས་ལ་ལྟུང་ལ། དྲང་སྲོང་དེ་ཡང་དུས་རིང་པོ་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་ལངས་ནས་རལ་པ་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་སྟེ། མཉམ་པར་གཞག་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་ཞེ་སྡང་ཞིང་གཏུམ་པར་གྱུར་ནས་དེར་སྨྲས་པ་བདག་གང་ན་བྱི་བ་གསོད་ཅིང་ཟ་བ་དེར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ལོག་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་བྱི་ལའི་མངལ་དུ་སྐྱེས་ནས་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་ཏེ་གསུངས་པ། ཀྱེ་མ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་མེད་ན་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་ནས་འདོན་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་ཡུན་རིང་པོར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསལ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སླར་འཁྲུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷག་སྤྱོད་བྱི་ལར་བྱས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཕུལ་དུ་བྱུང་ཐོབ་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའང་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་དག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཞིང་སོང་བས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་
Chinese
如果慈悲者能够忍受，寒冷和风等痛苦，为何现在还要在意这些呢？因此，为了利益世间，想要成为佛陀，应当时常精进修习禅定，努力不懈。就像用疲惫的动作不断摩擦，也无法生出火一样，如果对于精进和精进之间，没有认识到差别也是一样。同样，不勤奋修习智慧的人，无论如何观察，也不会清净，没有智慧，也就没有戒律。没有戒律，也就无法获得真正的禅定，与禅定分离，也就无法灭尽痛苦。如《圣妙吉祥真实名经》中所说：另外，即使在此处修习禅定，如果禅定的执着不破除，那么他的烦恼还会再次生起，就像外道在此修习禅定一样。不破除就是不分别。就像外道仙人结跏趺坐，长时间处于寂止的状态，住在头发的缝隙中一动不动，老鼠生了孩子，孩子和孙子们长时间把头发咬得破破烂烂，掉在地上。仙人长时间从禅定中起来，看到这样的头发，因为执着而生起嗔恨和暴怒，在那里说：我无论在哪里，都要生在能杀死和吃掉老鼠的地方。由于邪恶的愿望，转生为猫的胎中，就这样做了，圣者们看到后说道：唉！即使禅定到了极深的程度，如果没有胜观，就像不动的禅定一样，也无法从根本上断除烦恼。像这样，长时间被禅定压制的烦恼再次生起，外道就变成了猫。这就是空性与慈悲无二无别，不住于任何地方的心性，即是菩提心，是智慧的波罗蜜多。殊胜的获得就是智慧，但世间也有，因此，通达诸法实相，超越所知清净的彼岸，已经到达彼岸，所以是波罗蜜多。
English
If the compassionate can endure, sufferings such as cold and wind, why worry about them now? Therefore, in order to benefit the world, wanting to become a Buddha, one should constantly practice meditation with diligence and perseverance. Just like constantly rubbing with tired movements will not produce fire, it is the same if one does not recognize the difference between diligence and diligence. Similarly, a person who does not diligently practice wisdom, no matter how they observe, will not be purified, and without wisdom, there is no discipline. Without discipline, one cannot attain true samadhi, and separated from samadhi, one cannot extinguish suffering. As stated in the "Arya Manjushri Real Name Sutra": Furthermore, even if one practices samadhi here, if the attachment to samadhi is not broken, then his afflictions will arise again, just like the heretics practice samadhi here. Not breaking means not distinguishing. It is like the heretic sage sitting in full lotus posture, staying in a state of quiescence for a long time, dwelling in the gaps of his hair without moving, mice giving birth to children, and the children and grandchildren biting the hair to pieces for a long time, falling to the ground. The sage, after a long time, rises from samadhi and sees such hair, and because of attachment, arises with anger and rage, and says there: Wherever I am, may I be born in a place where I can kill and eat mice. Due to the evil wish, he is reborn in the womb of a cat and does so, and the noble ones see this and say: Alas! Even if samadhi reaches a very deep level, if there is no vipassana, like immovable samadhi, one cannot eradicate afflictions from the root. In this way, the afflictions that have been suppressed by samadhi for a long time arise again, and the heretic becomes a cat. This is the inseparability of emptiness and compassion, the nature of mind that does not abide anywhere, which is bodhicitta, the prajnaparamita. The supreme attainment is wisdom, but it also exists in the world, therefore, having fully understood the true nature of all dharmas, having gone beyond the pure shore of knowable objects, having reached the other shore, therefore it is paramita.
Tibetan
པའོ། །ཡང་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལས་ བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡང་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་མཐར་ཕྱིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ལ་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དོ། །ལུང་དུ་ཡང་ངོ་བོའི་རྐྱེན་གྱི་མཐའ་ཡིས་ཆོས་ཀྱང་བརྗོད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་གཤེར་བ་ཆུའི་ཁམས་སོ་གཤེར་བ་ཉིད་ཆུའི་ཁམས་ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་པ་ར་མ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ། པ་ར་མ་ལས་བྱུང་བ་ནི་པཱ་ར་མི་ཡིན་པས་དོན་དམ་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཡང་ན་ཕ་རོལ་གྱི་སྒྲས་དེ་བཞིན་ཉིད་བརྗོད་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕ་རོལ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །རྣམ་པར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བར་མར་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཅི་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མཛད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཁོ་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་བ་པ་སེལ་བར་འབྱུང་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་ནི་རིག་པ་སྟེ་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཅན་ནི་འཁོར་བའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་འཕངས་པའི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་འཁོར་བའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ནི་བདེན་པ་གཉིས་མི་ཤེས་པ་ནི་མ་རིག་པའོ། །མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་དགེ་བ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཁོ་ན་དང་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་ལས་ནི་འདུ་བྱེད་དོ། །ལས་དེའི་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་པའི་སེམས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་ཟླ་བ་གྲགས་པའོ། །མཛོད་དུ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མའི་མངལ་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་སྐད་ཅིག་གི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེ
Chinese
哦。或者说，度（到达彼岸）即是度（到达彼岸）。智慧也是如此，世间的智慧，因为没有完全了解所知的事物之真相等等，所以与此相反，被称为非度（到达彼岸）。那真相即是人与法的空性。再者，从听闻、思维、禅修中产生的智慧，以次第生起而获得一切相智，这是因为到达了度（到达彼岸）的极致，所以是度（到达彼岸）。度（到达彼岸）的自性即是度（到达彼岸）本身，仅仅智慧才是度（到达彼岸）本身，所以是智慧的度（到达彼岸）本身。经文中也说，以自性的因的边际也阐述了法，但并非仅仅是法性。例如，湿润是水的自性，如同说湿润本身是水的自性一样。或者， परम (parama，梵文天城体，梵文罗马拟音，至上)是胜义谛，从 परम (parama，梵文天城体，梵文罗马拟音，至上)中产生的是 पारमी (pāramī，梵文天城体，梵文罗马拟音，度)，因此，以胜义谛诸法平等性之自性为对境而产生的智慧，即是智慧的度（到达彼岸）。或者，以“度（到达彼岸）”之语表示如是性，因为是超越一切的缘故。证悟那度（到达彼岸）如是性的智慧，即是智慧的度（到达彼岸）。所有这些解释之方式，都应当在薄伽梵母（བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་）中寻找。如果问：法身的作为如何是智慧的度（到达彼岸）呢？答：因为那是其果的缘故。薄伽梵母（བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་）智慧的度（到达彼岸）本身，能遣除三界中的轮回。因为这是知识，是无明的对治，而无明的根本就是轮回。如是也曾说过：“业和烦恼所抛的生之因就是轮回。”如此，不了解二谛即是无明。以无明为缘，想要不善，那么行为本身以及有漏的善，即是三界之业，就是行。月称说：那业的种子是什么，被其完全熏染的心识，就是以行为缘而产生的识。在《俱舍论》中说：以行为缘，在母亲的子宫中结生之刹那的五蕴即是识。
English
O! Or, going to the other shore, that is, realization, is going to the other shore. Wisdom is also like that; worldly wisdom, because it does not fully understand the true nature of knowable things, etc., is said not to be going to the other shore because it is the opposite of that. That true nature is also the emptiness of persons and phenomena. Furthermore, the wisdom that arises from hearing, thinking, and meditating, and that attains omniscience through the gradual arising of wisdom, is going to the other shore because it has reached the ultimate perfection of going to the other shore. The essence of going to the other shore is going to the other shore itself, and only wisdom is going to the other shore itself, so it is the very perfection of wisdom. In the scriptures, too, the Dharma is explained by the edge of the cause of essence, but it is not just the nature of Dharma. For example, moisture is the element of water, just as saying that moisture itself is the element of water. Or, परम (parama, Devanagari, parama, supreme) is the ultimate truth; that which arises from परम (parama, Devanagari, parama, supreme) is पारमी (pāramī, Devanagari, pāramī, perfection), therefore, the wisdom that arises by focusing on the nature of the equality of all phenomena in the ultimate truth is the perfection of wisdom. Or, the word "other shore" expresses suchness, because it has become the other shore of all. The wisdom that realizes that other shore of suchness is the perfection of wisdom. All these ways of explaining should also be sought in the Blessed Mother (བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་). If asked: How is the activity of the Dharmakaya the perfection of wisdom? Answer: Because that is its result. The Blessed Mother (བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་), the perfection of wisdom itself, arises to eliminate the cycle of existence in the three realms. Because this is knowledge, it is the antidote to ignorance, and the root of ignorance is the cycle of existence. It has also been said: "The cause of birth thrown by karma and afflictions is the cycle of existence." Thus, not knowing the two truths is ignorance. Conditioned by ignorance, wanting non-virtue, then the action itself and virtue with outflows, which are the actions of the three realms, are formations. Chandra Kirti said: What is the seed of that action? The mind that is completely imbued with it is consciousness, which arises from the condition of formations. In the Treasury of Knowledge, it is said: Conditioned by formations, the five aggregates of the moment of rebirth in the mother's womb are consciousness.