Tibetan
་ལ་འདིར་ཕ་ རོལ་དང་རང་གི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པས་ལོག་པར་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། གཏི་མུག་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བློས་སོག་པོ་པར་སིག་པ་རྣམས་མ་ལ་བགྲོད་པ་དང་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་བ་ལང་བྱིན་གྱི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་གང་འདི་སྐད་སྨྲ་བ་སྟེ། བྲམ་ཟེས་བ་ལང་བྱིན་གྱི་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ནས་ལོ་གཅིག་གིས་བ་ལང་གི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཆོ་ག་ཅན་གྱིས་ཆུ་བཏུང་ངོ་རྩྭ་རྣམས་གཅོད་དོ། །མ་དང་ཉེ་བར་འགྲོའོ། །སྲིང་མོ་དང་ཉེ་བ་དང་རིགས་གཅིག་པ་དང་ཉེ་བར་འགྲོ་སྟེ། དེ་ལྟར་གླང་བུ་འདི་འཇིག་རྟེན་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་ལ་བགྲོད་པ་ནི། གཏུན་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དང་ཟས་ཚོས་པ་དང་འཇུག་དོགས་དང་ལམ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ཏེ། འདིར་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་འཇུག་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། གཏི་མུག་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་སྐྱོན་མ་མཐོང་བ་ལས་ཏེ། དེ་བཞིན་བྲམ་ཟེ་རྣམས་བུད་མེད་རྣམས་ལ་དང་བག་མ་ལེན་པའི་དུས་དང་སྲོག་དང་ནོར་སྲུང་བའི་དོན་དུ་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་གཞི་དང་འཇུག་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་སྔོན་དུ་སོང་བས་སྦྱོར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕྲ་མའི་སྦྱོར་བ་གཏི་མུག་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་ཕྲ་མ་བྱས་པ་ལ་ཉེས་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་དེ་ལ་བྱ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅུང་ཟད་དེ་ནི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །སྦྱོར་བ་དེས་དེའི་ཚེའམ་དུས་གཞན་དུ་ལས་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་མཐར་ཐུག་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དངོས་གཞིའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ། །དེའི་རྗེས་སུ་གང་རྗེས་སུ་སྒྲོགས་པ་དང་གང་ཡང་དག་པར་དགའ་བ་དང་གང་ཡང་གཞན་དེ་དང་མཐུན་པའི་བྱ་བ་དེ་ནི་རྗེས་སོ། །འོ་ན་ཡིད་ཀྱི་བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བསམ་པ་ནི་ཅི་སྦྱོར་བ་ནི་ཅི་སྟེ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་གཞི་ལ་དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པ་དང་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ནི་བསམ་པའོ། །དེའི་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་མཐར་ཐུགས་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱི་ལམ་མོ་ཞེས་པ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ དོ། །མི་དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་འདི་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལྟུ
Chinese
于此，彼与自之认识不转变亦无有。如是，由欲邪行之三结合所生者，由愚痴所生者，谓以法之想，索格波（Sogpo）及帕尔西格（Parsig）等入于母，及婆罗门等之牛施供养，凡如是语者：婆罗门作牛施供养后，一年间转成牛之苦行。具仪者饮水、断草等，亲近母，亲近姊妹及同族等，如是此童子将胜过世间等语，及世间外道等亦入于母，谓杵与花及果与熟食与入疑与道相似等，于此无有丝毫非梵行而入者。如是虚妄语之结合，由愚痴所生者，谓由不见过患，如是婆罗门等对妇女等，于娶妻之时，及为守护命与财之义，虚妄语乃无有堕罪等语，如是。于真实及趣入亦由贪与嗔与痴等。如是于其他等亦应知由贪与嗔与痴先行之结合。离间语之结合，由愚痴所生者，谓作离间语无有任何罪过等。于彼欲作者之后，于彼任何少分之事业，乃结合之状态。由彼结合于彼时或于异时，彼业完全圆满者，乃究竟作之自性，真实之业道。于彼之后，凡随彼宣说者，及凡如实欢喜者，及凡其他与彼相同之事业者，乃随行。若然，意之贪心等之作意为何？结合为何？以无有差别之故耶？若然，于彼之基础上，如是认识及如是欲求，乃作意。彼之事业如实执持者，乃结合。如是决定者，乃究竟作之业道，如是乃有差别。 此等不善十业道，亦是菩萨之堕
English
Here, there is also no transformation into the perception of others and oneself. Likewise, arising from the three combinations of improper conduct with desire, arising from ignorance is when, with the thought of Dharma, the Sogpos and Parsigs enter into the mother, and the Brahmins make offerings of cows, saying things like: 'After the Brahmin makes an offering of cows, he will transform into the asceticism of a cow for a year. The ritualistic person drinks water and cuts grass. He approaches the mother, approaches the sister, and approaches the same clan. In this way, this child will overcome the world,' and the worldly heretics also enter into the mother, saying things like: 'It is like a pestle, a flower, a fruit, cooked food, a doubtful entry, and a path.' There is not even a little bit of non-celibacy here when entering. Likewise, the combination of false speech, arising from ignorance, is from not seeing faults. Likewise, the Brahmins say to women, at the time of marriage, and for the sake of protecting life and wealth, that there is no downfall in speaking falsely. Likewise, in reality and entry, it is also due to attachment, hatred, and ignorance. Likewise, in others, it should also be known that the combination is preceded by attachment, hatred, and ignorance. The combination of divisive speech, arising from ignorance, is saying that there is no fault in making divisive speech. After one desires to do it, any small action towards it is the state of combination. The complete fulfillment of that action by that combination at that time or at another time is the nature of ultimate action, the actual path of action. After that, whatever follows the proclamation, whatever truly rejoices, and whatever other action is similar to that is the consequence. If so, what is the intention for mental covetousness and so on? What is the combination, since there is no difference? If so, on that basis, such recognition and such desire is intention. The actual holding of that action is combination. Such determination is the path of action of ultimate action, thus there is a difference. These ten non-virtuous paths of action are also the downfall of a Bodhisattva.
Tibetan
ང་བ་སྟེ་ལྟུང་བ་ནི་འདའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དགེ་བའི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་དགེ་བའི་རྐྱེན་གྱི་དབང་འབའ་ཞིག་ལས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དེ་དང་དེ་ལས། དེ་དང་དེར་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་འདའ་བ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཅན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པ་ལས་ཕན་པར་འདོད་པ་དང༌། རྣམ་པར་དྲང་བར་འདོད་པ་དང་འདུལ་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདའ་བ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ལས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཀུན་ནས་བསླང་བར་བྱ་བ་དང་ཀུན་ནས་སློང་བ་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །དེ་ལ་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་བསླང་བར་བྱ་བ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ནི་ཀུན་ནས་སློང་བ་པོའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་ཆགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་དེ་ལས་ཅིག་ཤོས་སོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཐམས་ཅད་མི་དགེ་བའོ། །འདོད་ཆགས་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཞི་བརྒྱ་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་རྟོག་ལས། །དགེ་བའམ་ཡང་ན་མི་དགེ་བའོ། །གང་ཕྱིར་དེའི་ཡིད་དབང་གྱུར་ན། །ཐམས་ཅད་དགེ་བ་ཉིད་དུ་འགྲོ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིས་ཀྱང༌། སེམས་དགེ་བ་དང་བྱམས་ཉིད་ལས། །སྙིང་བརྩེ་ལྡན་ལ་ལྟུང་བ་མེད། །ཅེས་པ་དང༌། སྙིང་བརྩེར་བཅས་ན་མི་དགེ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་ཡང༌། །སྙིང་རྗེ་ལྡན་དང་དོན་མཐོང་ལ། །བཀག་པ་ཡང་ནི་རྗེས་སུ་གནང༌། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང༌། དགེ་སློང་གིས་ནི་རང་གི་ཕ། །རྒན་པོར་མྱུར་བར་འདོད་དོ་ཞེས། །ཕུལ་བས་བུབ་སྟེ་ཤི་ན་ཡང༌། །འདི་ལ་མཚམས་མེད་འབྱུང་མི་འགྱུར། །དགྲ་བཅོམ་ནང་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས། །རང་གི་མགྲིན་པ་ཉེས་མཐོང་བ། །དེ་ནི་ཤི་ན་གཡོག་བྱེད་པའི། །དགེ་སློང་དེ་ནི་སྐྱོན་བརྟེན་མིན། །གཞན་ལ་གཞན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས། །བསད་པར་གྱུར་ཀྱང་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །ཞེས་པ་འདུལ་བར་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གདུག་སེམས་མེད་ལ་སྐྱོན་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་གསོ་བའི་བློ་ཡིས་ནི། །མཚམས་མེད་པ་ལ་ཉེ་བྱེད་པ། །མཆོད་རྟེན་རྐོ་བ་སྐྱོན་མ་ཡིན། ། བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་འགྱུར། །དགེ་བའི་བསམ་པས་ཐུབ་དབུ་ལ། །མཆིལ་ལྷམ་ཟུང་ནི་བཞག་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱིས་བསལ་བ་དག །རྒྱལ་སྲིད་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་བསམ་པའི་རྩ་བས་ནི། །སྡིག་དང་བསོད་ནམས་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་པ་ལུང་དུ་གསུངས་གང་ཕྱི། །སེམས་དགེ་
Chinese
因为堕罪的自性就是违越。虽然如此，具有善念者，仅仅由善的因缘的力量，以及随顺的因缘，从如此这般地如实开示中违越，以及慈爱有情而欲饶益，以及想要如理如实地教导和调伏，因此而违越则没有堕罪。业有两种，即由能引发与引发者之差别。其中，身体和语言的一切业都是能引发，而意的是引发者。意也有两种，即无贪等之自性和与此相异者。其中，由贪等引发的身语之业都是不善的。由无贪等引发的一切都是唯独善的。如《四百论》中所说：菩萨的一切分别，是善或是不善，无论如何，若彼心自在，一切皆转为善。如是，导师旃扎果弥也说：心善以及慈爱，具悲者无有堕罪。又说：若具悲心则无不善。在《入菩萨行论》中也说：对具悲者和见义者，遮止或随许。其他，比丘以想要尽快使自己的父亲衰老为目的，而推他，即使因此而死，也不会发生无间罪。阿罗汉内观自身，认为自己的喉咙有过失，因此而死，侍奉他的比丘也没有过失。以他想杀害他人，即使被杀也没有过失。这些在律藏中都已明白宣说了。没有恶念就没有过失。因为以治疗之心，接近无间罪，挖掘佛塔也没有过失，只会成为福德资粮。以善念将鞋子放在佛陀的头上，以及同样地他人移开，都会获得王位的果报。因此，以发心的根本，来区分罪恶和功德。因为经中如是说，因为心善
English
Because falling into transgression is essentially a matter of transgression. However, for those with virtuous intentions, solely due to the power of virtuous causes and the corresponding conditions, transgressing from such and such accurate teachings, and desiring to benefit sentient beings out of compassion, and intending to teach and discipline them correctly, there is no transgression. Actions are of two types: those to be initiated and the distinction of the initiator. Among these, all actions of body and speech are to be initiated, while the mind is the initiator. The mind is also of two types: the nature of non-attachment, etc., and that which is different from it. Among these, all actions of body and speech initiated by attachment, etc., are unwholesome. All that is initiated by non-attachment, etc., is solely virtuous. As stated in the Four Hundred Verses: A Bodhisattva's every concept, whether virtuous or unvirtuous, whatever his mind controls, all turns into virtue. Similarly, the teacher Chandra Gomi also said: With a virtuous mind and love, there is no transgression for the compassionate. And: If one has compassion, there is no unwholesomeness. In Engaging in Bodhisattva Deeds, it is also said: For the compassionate and those who see the meaning, prohibition or permission. Furthermore, even if a monk pushes his own father, wishing him to age quickly, and he dies as a result, there will be no immediate retribution. If an Arhat, contemplating himself, sees fault in his own throat and dies, the monk who serves him is not at fault. Even if someone is killed by another with the perception of another, there is no fault. These are clearly stated in the Vinaya. There is no fault without malicious intent. Because with the intention of healing, approaching the immediate retribution, digging up a stupa is not a fault, it only becomes a collection of merit. Placing shoes on the head of the Buddha with a virtuous intention, and similarly, others removing them, will result in obtaining the fruit of kingship. Therefore, the root of intention distinguishes between sin and merit. Because the scriptures say so, because the mind is virtuous.