Tibetan
པ་དང་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གནས་སྐབས་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང༌། སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་འདི་ནི་བྱ་བའོ། །འདི་ནི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པའི་དབང་ལས་རབ་ཏུ་ངེས་པར་བཟུང་ནས། གཉིད་སད་པ་བཞིན་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལྡང་བ་བཞིན་དུ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་བྱ་བ་རྣམས་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ངེས་པར་བསྟན་པར་གསུངས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་སློང་གཎྜཱི་ བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། གཎྜཱིའི་སྒྲ་དེའི་རྣ་བར་ཉེ་བར་ལྟུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ལྡང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་དང་སྤྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་དབྱེར་མེད་པར་འཇུག་གི །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་མངོན་པར་དགོངས་ནས་གསུངས་པ། འཇམ་དཔལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚིག་བླ་དགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ལྷའི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཐོབ་པ་མེད་དོ། །མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་དང་བཞུད་པ་དང་འབྱོན་པར་བྱེད་པས། དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་སྨྲ་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་ཐལ་བས་ཅིག་ཤོས་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་དག་པ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོན་པའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་དབང་ལས་དང་དེའི་བདག་པོ་ཉིད་ལས
Chinese
并且由往昔的愿力所生起的力量，从法身的境界中，即使没有分别念，也是一切遍知，并且化身们行持着利益众生的事业。如果又有人说，那时如来们没有“这是该做的，这不是该做的”等等的分别念。即使如此，也由于往昔的牵引力的作用，而完全确定地执持，如同从睡眠中醒来，又如从灭尽定中起身一样，完全了知如所说的那些事业。正如圣者慧海所确定显示的那样宣说：“例如，比丘敲击犍椎，加持之后，将入于灭尽定。犍椎的声音即使靠近他的耳朵，他也不会听到，也不会产生分别念。然而，他将会起身。”等等。法界完全清净，也以智慧和一切化身无差别地进入成办众生的事业，而不是生和灭。正是明确地考虑到这一点而宣说：“文殊，无生和无灭，这乃是如来的殊胜之语。”等等。以及“天子，一切法无生乃是佛陀的出现，如果是这样，则无所得，无证悟。”等等。色等在胜义谛中是如来藏的自性，对于它们来说，也没有生等，但在世俗谛中则可以安立。同样，智慧和化身等一切也是如此。如果如来是法界的自性，那么，为了利益和安乐一切众生，而进行宣说、行进和到来等行为，由于与此无别，因此法界也应成为说话、行走和到来的对象，从而与另一方相同，成为不净和有生等的状态。并非如此，法界的自性在胜义谛中就是如来，法界也是随顺一切众生相续的。而他们也由各自种子完全成熟的力量以及其主宰本身
English
And by the power generated by past aspirations, even without conceptualization from the state of Dharmakaya, it is all-knowing, and the Nirmanakayas perform the deeds of sentient beings. If someone were to say that at that time, the Tathagatas do not have conceptualizations such as "This is to be done, this is not to be done." Even so, due to the power of past karmic forces, they firmly grasp, like waking from sleep, or like rising from the Samadhi of Cessation, they fully know the actions that have been spoken of. Just as the noble Sagaramati definitively taught and said, "For example, a Bhikshu, after blessing the Ghanta, will enter into the Samadhi of Cessation. The sound of the Ghanta will not fall near his ears, nor will he conceptualize it. However, he will arise." and so on. The completely pure Dharmadhatu also enters into the accomplishment of the deeds of sentient beings without difference by wisdom and all Nirmanakayas, but not birth and cessation. Having clearly considered that, it was said, "Manjushri, no birth and no cessation, this is the supreme word of the Tathagata." and so on. And "Son of the Gods, all dharmas being unborn is the arising of the Buddha, if so, there is no attainment, no realization." and so on. Form and so on, in the ultimate sense, are of the nature of Suchness, and for them, there is no birth and so on, but in the conventional sense, they can be established. Similarly, all wisdom and Nirmanakayas are also like that. If the Tathagata is the nature of Dharmadhatu, then for the sake of benefiting and bringing happiness to all sentient beings, they speak, go, and come. Since it is inseparable from this, the Dharmadhatu should also become the object of speaking, walking, and coming, and thus be the same as the other, becoming impure and having birth and so on. It is not so, the nature of Dharmadhatu in the ultimate sense is the Tathagata, and the Dharmadhatu also follows the continuum of all sentient beings. And they also by the power of their own seeds fully ripening and by its very master
Tibetan
་དེའི་ངོ་བོའི་བྱ་བ་སོ་སོར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཉེ་བར་སྐྱེས་པས་ན་དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་འཇུག་སྟེ། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། ཆོས་བསྟན་པ་དང་བཞུད་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མཛད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བདག་པོ་ཉིད་ཙམ་མ་གཏོགས་པའི་བྱ་བ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལས་དེའི་ངོ་བོའི་བྱ་བར་འགྱུར་བའོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པས་གསུངས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཡི་གེ་གཅིག་ཀྱང་ ནི། །ཅུང་ཟད་བཤད་པ་མེད་པར་ནི། །གཙོ་བོས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན། །ཆོས་ཀྱི་ཆར་པས་ཚིམ་པར་མཛད། །ཅེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བར་མར་ཡང༌། རིགས་ཀྱི་བུ་ངེས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་བཞུད་པ་འམ་བྱོན་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཡོ་བ་མེད་པའོ་ནས། ཇི་སྲིད་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མངོན་པར་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཤེགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཁྱེད་དང་བདག་གི་དོན་ཉིད་དུ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐ་དད་ཅེ་ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཐ་དད་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རང་གི་འདུས་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཉེ་བར་དམིགས་ལ། སྣ་ཚོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དང་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ༌། །མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་དབེན་པ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པ། གཡོ་བ་མེད་པ། ཡེ་ཤེས་མ་ལུས་པའི་རྟེན་གྱི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་མ་ལུས་པ་ལ་བརྗེད་ངས་མེད་པ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་དང་ཤེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ཡང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་རང་རིག་པའི་རྣམ་པས་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་སོ་སོར་སྣང་བ་རྣམས་དེའི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རབ་ཏུ་མཁྱེན་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བརྗེད་ངས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅན་དུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིག་སྟེ། ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་བརྗེད་ངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཅི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱའི་ཕུང་པོ་མཐའ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གསལ་བས་སོ། །དུས་གསུམ་པའི་སྲོག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་དེས་ཡང་དག་པར་མི་རིག་པ་འབྱུང་བ་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མེ་ལོང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་ནས། རྒྱུད་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེ་མཆེད་དང་དེའི་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་ན་དེ་རྣམས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ལ། འབྱུང་བའི་དུས་ཉིད་ན་ཡང་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་ནས། སྐྱེ་མཆེད་དང་དེའི་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། །དེའི་དབང་གིས་དེ་རྣམས་འབྱུང་བའོ་ཞེས་དགོངས་པ་སྟེ། ས་བོན་ཡོད་ནའང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ལས་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་དང༌། གཟུགས་ཡོད་ཀྱང་མེ་ལོང་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་མི་འཆར་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཡང་མི་གཡོ་བ་བསྐྱོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡོངས་སུ་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་གྱིས་རྟག་ཏུ་རྗེས་སུ་སོན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་རྣམས་ནི་གཡོ་བ་ཡང་སྟེ་རེས་འགའ་བ་ཉིད་དུ་ཐ་སྙད་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར་དེའི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ཅིག་ཅར་རམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་འཆར་བར་ཐལ་བར་ཅི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཟུགས་བརྙན་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འགྱུར་ཞིང་རྟག་ཏུ་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བར་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེ་ལོང་གི་ཡེ་ཤེས་ནི་སེམས་ཅན་དང༌། དུས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་སྟེ། མུ་སྟེགས་པ་ལ་ སོགས་པ་ཁ་ཅི
Chinese
因此，由于对彼之自性作用各别显现之相的识近生起，故如是善入。所谓如来者，即是教法、行进等利益有情之事业，是故安立此名言。如来并非唯是主宰，更无其他作用，而是从彼转变为彼之自性作用。如圣者所云：汝未曾稍许 说一字，然主尊以法雨，令一切所化众生皆得饱足。如是。薄伽梵母亦云：种姓之子，确然如来无有行往之处，以其如是之自性乃无动摇故。乃至如是之自性即是如来。如是等等。就色身而显现而言，说如来逝世等等，故无有相违。若一切佛之界性皆为极清净之自性，则汝与我之义，何以于无勤作中，有各别之眷属轮耶？无有法身差别之如来，以无戏论之自性，由往昔愿力之故，于圆满受用身及各别之化身等，亦以自之积集力所生，一切圆满之眷属轮而作意，且亦作意种种之佛土与庄严。如镜之智者，远离我与我所执，及所取与能取之分别念，所缘与相状皆不间断，断除一切烦恼垢染与分别念，无有动摇，乃一切智慧之所依自性，于一切所缘无有忘失，乃境与根与识之影像显现之因，成为一切知之所依，乃缘于如是之自性清净者。彼亦于一切所知遍布而生，以如来乃彼之自性故。彼以自证之相，如影像般随逐自与共相之体性之生处等，
English
Therefore, since the consciousness of the appearance of the individual manifestations of its essential activity arises closely, it is thus well entered. The so-called Tathagata is the activity of benefiting sentient beings, such as teaching the Dharma and proceeding, hence this term is established. The Tathagata is not only the master, but there is no other activity, but from it it transforms into its essential activity. As the noble one said: You have never spoken a single word, but the Lord satisfies all those to be tamed with the rain of Dharma. Like that. The Blessed Mother also said: Son of a lineage, surely the Tathagata has no place to go, because the nature of suchness is immovable. Until suchness is the Tathagata. And so on. In terms of the manifestation of the form body, it is said that the Tathagata has passed away, etc., so there is no contradiction. If the essence of all Buddhas is of perfectly pure nature, then what is the meaning of you and me, why are there separate retinue circles in the absence of effort? The Tathagata, without the difference of Dharmakaya, with the nature of non-proliferation, due to the power of past aspirations, also contemplates the perfect enjoyment body and the separate manifestation bodies, etc., with the power of their own accumulation, and also contemplates the various Buddha lands and adornments. The wisdom like a mirror is the absence of self and self-grasping, and the conceptual thoughts of grasping and grasping, the object and the appearance are uninterrupted, the defilements of all afflictions and conceptual thoughts are eliminated, there is no movement, it is the nature of the basis of all wisdom, there is no forgetting of all objects, it is the cause of the appearance of the images of objects, senses and consciousness, it becomes the basis of all knowledge, it is based on the purity of suchness. It also arises by pervading all that is to be known, because the Tathagata is its nature. He, with the aspect of self-awareness, follows the birthplaces of the nature of self and common characteristics like images, etc.
Chinese
由于各自显现的事物执持彼之相，故如来善为了知。如来亦以彼之故，知是无忘失法性者。因为于一切所知无有忘失之故。否则，若无如镜之智，如何是为一切智者？以一切所知之蕴，如其自性般，于彼极明了故。三世之一切有情之识，亦无有彼不能如实知之事，唯是如实知一切。又，依于如来之如镜智之坛城，于其他相续者，生处及彼之境与识之影像等，世间将知，以无彼等则不生故，且于生之时亦如实知故。是故说此：依于如来之如镜之智的坛城，能辨别生处及彼之境与识之影像等。意谓以彼之力而生彼等。如虽有种子，然无地等则不生苗芽般，虽有色，然以无镜故，影像不显现般。此亦是不动摇，非可动者，以远离一切分别之遍动故，且以恒常不断随逐故。平等性智等三者，是可动者，亦即以是偶一为之故，而可名言。若此是生识之因，则因此之故，以彼之力而生之一切有情之识的影像等，如何不至于一时或一切时显现之过？如镜之坛城，是成办显现种种影像之因，然亦非恒常显现影像，以是依赖影像之缘故。如是，如镜之智是依赖有情与时之缘的差别，于外道等某些
English
Because the various appearances hold closely to their forms, the Thus-gone One knows them thoroughly. The Thus-gone One is also known as having the nature of non-forgetfulness because of that very reason, since there is no forgetting in all that is to be known. Otherwise, if there were no mirror-like wisdom, how could one be all-knowing? Because all the aggregates of knowable things are extremely clear to it, just as they are in their own nature. There is no instance of the knowledge of all beings in the three times that it does not truly know; it only truly knows all things. Furthermore, relying on the mandala of the mirror-like wisdom of the Thus-gone One, beings in other continuums will also know the sense bases, their objects, and the images of consciousness, because without it, they would not arise, and even at the time of their arising, they are truly known. Therefore, it is said: "Relying on the mandala of the mirror-like wisdom of the Thus-gone One, one discerns the sense bases, their objects, and the images of consciousness." It is intended that they arise by its power, just as a sprout does not grow from a seed if there is no earth, and an image does not appear if there is a form but no mirror. This is also unmoving and not to be moved, because it is free from all pervasive movement of conceptualization, and because it is constantly and continuously followed. The three, such as the wisdom of equality, are movable, and are said to be occasional. If this is the cause for the arising of knowledge, then why does it not follow that the images of the knowledge of all beings, which arise by its power, appear simultaneously or at all times? Just as the mandala of a mirror is the cause for the appearance of various images, but it does not always cause images to appear, because it depends on the conditions for the image. Similarly, mirror-like wisdom depends on the differences in the conditions of beings and time, in some such as non-Buddhists