Tibetan
་བརྗོད་དེ། ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲ་ལ་སྤྱིའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་ལྟ་བ་ཁོ་ན་མ་རིག་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ལྟ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་རིག་པའོ་ཞེས་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེ་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་མང་དོ་ཞེ་ན། རྩོད་པ་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པ། འགལ་བ་གང་ཡིན་འདིར་བཤད་བྱ། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉེས་ཀུན་དང༌། །འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ས་ནི་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། པ་ལཱ་ཤ་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཞེས་པ་བཞིན། དོན་དམ་པར་པ་ལཱ་ཤའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པས་དེའི་རང་བཞིན་མ་རིག་པ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཙོ་བོར་ངེས་པར་བསྟན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་མ་རིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བས་རྩ་བ་ཆད་པར་བྱེད་ཅིང་རྩ་བ་ཆད་པ་ལས་རྒྱུན་གཅོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་དང་འགལ་བ་བདག་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་སྟེ་དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་དང་མི་འབྲལ་ལོ་ཞེས་པས་སླར་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་ལ་སྐྱོན་སྦྱོར་བས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་རྣམས་ལ་ ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་རྣམས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་སྐྱོན་རྣམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འདི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། གཞན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་མ་རིག་པས་ཉེ་བར་བསླད་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བའོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་པ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་རྩ་བ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགའ་ཞིག་ན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དྲི་མ་རྣམས་གློ་བུར་བའོ། །དེ་ཕྱིར་སྔར་ཡང་ནུས་མེད་རྣམས། །དེ་བདག་གྱུར་ལ་ཕྱིས་ནུས་མེད། །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལ་སྐྱོན་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནི། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ལ་ནི་ཕྱིན་ལོག་གིས
Chinese
说，因为差别之语没有共同的意义。同样，如果认为只有见解才是无明，那么与见解相同就成了无明，这就不再是相同的意思了。如果说与它本身相同的事物有很多，那么这个争论完全可以被《释量论》的作者所驳斥。《释量论》中说： “何为相违于此说，空性见与彼相违， 彼生诸过皆与此，极成相违之体性。” 总和差别的物体完全考察之后，就是相同的意思。例如，就像说“具有紫矿树的森林”一样，实际上只是表达了紫矿树的自性。同样，通过明显地表达差别，主要确定地显示了无明作为其自性的根源。因为执著于我的见解是无明，所以，见到无我，就能断除其根本的烦恼，断除根本就能断绝相续。因为与一切烦恼相违的就是见到无我，而且它也与瑜伽士们不分离，所以烦恼不会再次产生。如果说，就像在具有过失的事物上附加功德一样，在具有功德的事物上附加过失，就一定不能从轮回中解脱，那是不对的。因为功德如实地产生，会损害过失。如果问为什么不能颠倒过来，那是因为功德是事物本身的自性，而过失是颠倒的。因为这个有情自性光明，从其他地方产生，并且被无明所染污，所以染污是暂时的。虚妄地执著不存在的事物，因为它是没有根基的，所以在胜义中，一切法在任何时候都不是实有的。因此，如果进行分析，因为是空性，所以染污是暂时的。因此，以前没有能力的事物，成为它的自体之后，后来也没有能力。过失不会在安住于它的自性中产生。就像这样：不害和他性义，自性与颠倒。
English
It is said that because the word "difference" does not have a common meaning. Similarly, if only view is ignorance, then being the same as view becomes ignorance, which is no longer the meaning of "same." If it is said that there are many things that are the same as itself, then this argument can be completely refuted by the author of Pramāṇavārttika. In Pramāṇavārttika it says: "Whatever is contradictory to this is said here, the view of emptiness is contradictory to it, All the faults arising from it, are extremely established as contradictory in nature." The object of general and specific distinction, when fully examined, is the meaning of sameness. For example, like saying "a forest with palāśa trees," it actually only expresses the nature of palāśa. Similarly, by explicitly expressing the difference, it mainly definitively shows ignorance as the source of its nature. Because the view of self is ignorance, therefore, seeing no-self, one can cut off the root of all its afflictions, and cutting off the root can cut off the continuum. Because what is contrary to all afflictions is seeing no-self, and it is also inseparable from yogis, therefore afflictions will not arise again. If it is said that just as adding qualities to things with faults, adding faults to things with qualities will certainly not lead to liberation from samsara, that is not correct. Because qualities arise truthfully, they harm faults. If asked why it cannot be reversed, it is because qualities are the very nature of things, while faults are inverted. Because this sentient being is naturally luminous, arising from other places, and being defiled by ignorance, therefore defilements are temporary. Falsely clinging to non-existent things, because it is without foundation, therefore in the ultimate sense, all dharmas are not truly existent at any time. Therefore, if analyzed, because it is emptiness, defilements are temporary. Therefore, things that were powerless before, after becoming its self, are also powerless later. Faults will not arise in abiding in its nature. It is like this: non-harm and the meaning of otherness, nature and inversion.
Tibetan
། །འབད་པ་ལྡན་ཡང་གནོད་མེད་དེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ནི་འབད་པ་དང་བྲལ་བས་བཟློག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། འབད་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་སྐྱོན་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་འཇུག་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ། སྐྱོན་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་སྐྱོན་མཐོང་བའམ། ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་མི་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ལས་ཉེ་བར་འཚེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་བདག་གྱུར་པ། །ཉེར་འཚེ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ། །ཡོངས་བཏང་བྱ་བར་ཅི་ལྟར་ནུས། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཉེ་བར་འཚེ་བ་དང་བཅས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཅན་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ལམ། སྐྱོན་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་མི་གནོད་དོ། །ལམ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྐྱོན་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་འབད་པ་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་མོད། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱོན་སྐྱེས་པ་ལས་འབད་པ་ལྡན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་གནོད་དོ། །སྐྱོན་སྐྱེ་བའི་རྩོལ་བ་བཟློག་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ལྟུང་བས་ན་སྐྱོན་ཟད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་འབད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ཡོངས་སུ་ལྟ་བར་ནུས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་ སྐྱེར་ཆུག་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདི་ནི་དེད་དཔོན་དམ་པས་སྤངས་པའི་འགྲོན་པོ་ལྟར་ཤུགས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་ལས་ལམ་ཁོ་ན་ལ་འབད་པས་རྩོམ་སྟེ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་ལ་སྐྱོན་ལ་དགའ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི། རང་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་འབད་པ་འབྱུང་ཞིང༌། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་མི་ནུས་ལ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ལ་མངོན་པར་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པས། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། །གང་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་མེད་པ་དེས། ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ལ་དེ་འཆད་པ་དཀའ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱོན། །ཐམས་ཅད་གོམས་པའི་རྩ་བ་ཅན། །བདག་ཉིད་དབང་གྱུ
Chinese
即使努力也不會有損害，因為心是朝向那一方的緣故。自性是遠離努力的，因此不能夠遮止。努力也是從看到功德的過失和看到過失的功德而產生的話，當見到一切法無我之時，對於已經變成自性者，不會有見過失為功德，或者見功德為過失，或者不見功德，因為從見到無我而沒有任何損害的緣故。因此，自性變成我，僅僅是沒有損害而已。具有心者們，如何能夠完全捨棄它呢？因此，與損害相伴隨的，具有非真實意義的，非自性的過失們，對於已經變成它的自性的道，具有壓倒過失而產生的特徵者，不會有損害。為了在那個道的自性中產生過失而努力是不可能的。即使如此，也應當承諾而說，即使產生過失而努力，也不會有損害。遮止產生過失的努力，因為一切法無我之道的緣故，會墮入具有功德的一方，因此僅僅是努力於使過失窮盡。如果能夠完全看到所有事物的自性，或許會產生過失。即使如此，這就像被殊勝的船長捨棄的旅客一樣，因為具有力量和正確性，僅僅以努力來開始事業之道，並且會墮入功德的一方，所以不是喜歡過失。因為具有慈愛者，為了捨棄自己和他人的痛苦而產生努力，如果自己的痛苦沒有窮盡，就不能夠消除他人的痛苦，因此應當努力於使自己的痛苦窮盡，並且使所有事物顯現。由於方法已經產生，那個原因是隱蔽的，因此講述它是困難的。由於沒有使高尚和解脫的原因和結果顯現，因此向其他人講述它是困難的，因為他對此沒有能力。因此，有情們的功德和過失，全部都是串習的根本，變成自我的控制。
English
Even with effort, there is no harm, because the mind is directed towards that side. Nature is separate from effort, so it cannot be prevented. If effort also arises from seeing faults in virtues and seeing virtues in faults, then when all dharmas are seen as selfless, for one who has become self-nature, there will be no seeing faults as virtues, or seeing virtues as faults, or not seeing virtues, because from seeing selflessness, there is no harm. Therefore, nature becoming self is only without harm. How can those with minds completely abandon it? Therefore, the faults that are accompanied by harm, that have unreal meaning, that are not self-nature, do not harm the path that has become its self-nature, which has the characteristic of arising by suppressing faults. It is impossible to make effort to create faults in the self-nature of that path. Even so, it should be acknowledged and said that even if faults arise and effort is made, there will be no harm. Preventing the effort to create faults, because of the path of selflessness of all dharmas, it will fall to the side of having virtues, so it is only making effort to exhaust faults. If one can fully see the nature of all things, faults may arise. Even so, this is like a traveler abandoned by a noble captain, because it has strength and correctness, it only starts the path of action with effort, and it will fall to the side of virtue, so it is not fond of faults. Because those with love arise with effort to abandon the suffering of themselves and others, if their own suffering is not exhausted, they cannot eliminate the suffering of others, so they should strive to exhaust their own suffering and to manifest all things. Since the method has arisen, that cause is hidden, so it is difficult to explain it. Since the cause and effect of nobility and liberation have not been manifested, it is difficult to explain it to others, because he has no ability for it. Therefore, the virtues and faults of sentient beings are all rooted in habituation, becoming the control of self.