Tibetan
་དང༌། དངོས་པོ་དང་འདོད་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབེན་པ། ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་མི་དགེ་བ་རྣམས་དང་བྲལ་བ་རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་དང་ལྡན་པ་ལས་ཏེ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པས་དང་ལུས་དང་སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྣམས་སེམས་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ལ་སེམས་བཟློག་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ལས་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་པ་སྟེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་ པ་བཞིན་དུ་དགའ་བ་ཡང་རགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དགའ་བའི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་ཆེད་དུ་དེ་དག་གི་ཤེས་རབ་མང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ངག་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། །བཞི་པ་ནི་བདེ་བ་ཡང་མེད་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་སྔར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་བཞི་པས་ནི་བདེ་བ་ཡང་ངོ༌། །བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། དེ་དག་འདིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་རྣམ་ལྔ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དག་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ་དེ་དག་གིས་འདོད་པ་དང་གནོད་སེམས་དང་འཚེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་པ་དག་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་བཞི་རྣམས་ཏེ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་གཉིས་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ལྷག་མ་སྔར་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པའི་ཡན་ལག་རྣམ་ལྔ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པའི་ཡན་ལག་བཞི་རྣམས་ཏེ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལ
Chinese
，由于不缘于事物和欲望，因此远离了欲望。远离了以烦恼的欲望为因，身语意的不善行为。具有寻且具有伺，是欲望的对治，因为具有寻和伺，以及欲望的意义成就，并且身心极其调柔，从而体验到具有喜和乐的等持。第二是由于见到寻和伺是扰乱心的过患，因此对它们心生厌离，从而入定，由此一切都舍弃一切，由于无寻且无伺，从而具有内在的极度澄净。第三是舍，就像寻和伺一样，由于喜也是粗大的，因此行舍，并且具有正念和正知。为了不开启喜的机会，因此增多它们的智慧，并且身体的色身和意识的身语感受与安乐和极度调柔的安乐相结合，从而具有安乐。第四是既无安乐也无痛苦，因为痛苦和悦意以及不悦意先前已经舍弃。第四禅则是安乐。舍和正念完全清净，因为它们在此获得了极度的清净。其中，初禅的支分有五种，寻和伺是对治的支分，因为它们舍弃了以欲望和嗔恚以及损害的方式进行寻思。喜和乐是利益的支分。心一境性是它们二者的所依的支分，因为依靠等持的力量，善的寻思等得以生起。第二禅有四支，内在极度澄净是二者的支分，剩余的支分和先前一样。第三禅有五支，舍和正念以及正知是对治的支分。安乐是利益的支分。所依的支分和先前一样。第四禅有四支，舍完全清净和正念完全清净是对治的支
English
, because things and desires are not focused upon, therefore being separated from desires. Separated from the non-virtuous actions of body, speech, and mind, which have afflicted desires as their cause. Having both investigation and analysis is the antidote to desire, because having investigation and analysis, and the meaning of desire is accomplished, and body and mind are extremely tamed, thereby experiencing the samadhi that has joy and bliss. The second is because seeing that investigation and analysis are faults that disturb the mind, therefore turning the mind away from them, thereby entering into samadhi, thereby abandoning everything with all of them, because there is no investigation and no analysis, thereby having inner extreme clarity. The third is equanimity, like investigation and analysis, because joy is also coarse, therefore practicing equanimity, and having mindfulness and awareness. In order not to open the opportunity for joy, therefore increasing their wisdom, and the physical body and the mental body's speech and sensations are combined with happiness and extremely tamed happiness, thereby having happiness. The fourth is neither happiness nor suffering, because suffering and pleasantness and unpleasantness have previously been abandoned. The fourth dhyana is also happiness. Equanimity and mindfulness are completely purified, because they have attained extreme purification here. Among them, the first dhyana has five branches, investigation and analysis are the antidote branches, because they abandon thinking in the manner of desire and hatred and harm. Joy and bliss are the benefit branches. One-pointedness of mind is the support branch of both of them, because relying on the power of samadhi, virtuous thinking and so on arise. The second dhyana has four branches, inner extreme clarity is the branch of both of them, and the remaining branches are the same as before. The third dhyana has five branches, equanimity and mindfulness and awareness are the antidote branches. Happiness is the benefit branch. The support branch is the same as before. The fourth dhyana has four branches, equanimity completely purified and mindfulness completely purified are the antidote branches.
Tibetan
ག་གོ །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །རྟེན་གྱི་ཡན་ལག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལས་བསམ་གཏན་དང་པོ་བསྒོམས་པས་ཚངས་རིས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ནས་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཇི་སྲིད་པར་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པར་སྐྱེའོ། །གཉིས་པས་འོད་གསལ་བ་རྣམས་ཇི་སྲིད་པར་དང་ངོ༌། །གསུམ་པས་དགེ་རྒྱས་པ་རྣམས་ཇི་སྲིད་པར་དང་ངོ༌། །བཞི་པས་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་ཇི་སྲིད་པར་དང་ངོ༌། །དེའི་སྟེང་དུ་གནས་གཙང་མ་རྣམས་སུ་འཕགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་སྐྱེའོ། །གཟུགས་མེད་པ་བཞི་རྣམས་ཁོ་ན་ ནི་གཟུགས་མེད་པ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་དང་གྱོང་དང་ར་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་དང་ཁང་བཟངས་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་རི་དང་ཆུ་བོ་དང༌། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་པས། དེ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་ལས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་འདི་ལྟར་འདིར་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་རྫོགས་བར་བྱས་ནས་གནས་སོ། །དེ་ཤེས་པ་གང་གིས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པར་མོས་པར་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་མཐའ་ཡས་པར་མོས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་བཟློག་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་གོང་དུ་བསྐྱོད་པས་དམིགས་པ་ཅི་ཡང་མི་མཐོང་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་དམིགས་པར་བྱས་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །ཅི་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་ལ་ཡང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་དེ་ཡང་ཟློག་པར་བྱེད་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་གང་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པས་ན། ཅི་ཡང་གི་འདུ་ཤེས་ནི་སྔར་ཁོ་ནར་བཟློག་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང༌། འདུ་ཤེས་ཕྲ་བ་ནི་འཇུག་པ་ཁོ་ན་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །གཟུགས་མེད་པ་ཉིད་འདི་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་དེ། ཞི་གནས་སུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བརྒྱད་པོ་འདི་རྣམས་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ཉིད་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉི་མ་སོ་སོར་སྙོམས་པར་འཇུག་ལ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྔོན་དང་རྗེས་ལ་ཡང་ནམ་མཁའི་རྣམ་པ
Chinese
何为？非痛苦亦非快乐之感受，乃利益之支分。所依之支分如前。由是修习初禅，则生于梵众天乃至大梵天之等量及同分。由二禅则生于极光净天之等量及同分。由三禅则生于遍净天之等量及同分。由四禅则生于广果天之等量及同分。其上则唯圣者生于净居天。四无色定唯是无色定本身。于彼，离贪于蓝色与黄色等色之想，及墙壁与篱笆等遮蔽之想，以及宫殿与园林及山与河流，月亮与太阳等种种之想。于一切处修习虚空之想，由彼等一切相皆不显现，故云虚空无边。如是于此处缘虚空无边处，故虚空无边处圆满而住。以何识而信解虚空无边，即以彼识信解无边，于一切处遣除虚空之想，即是识无边处。由识无边处更向上行，则不见任何所缘，所谓一无所有，即是一无所有处。以彼一无所有为所缘，而入于一无所有处之等至。由一无所有本身亦离贪于想，亦遣除彼想。由已如实成办非有想非无想处，故一无所有之想，先前已遣除，故无想。细微之想唯是入定，而非解脱。入于非有想非无想处之等至，而修证之。此等无色定无有支分之安立，以其于寂止为一味性之故。如是此等八者，即是禅定与无色定本身。菩萨于彼等每一日日入定。入定之前后亦有虚空之相。
English
What is it? The feeling that is neither suffering nor happiness is a branch of benefit. The branch of support is the same as before. By meditating on the first dhyana, one is born in the same quantity and share as the gods of the Brahma realm up to the Great Brahma. By the second dhyana, one is born in the same quantity and share as the gods of clear light. By the third dhyana, one is born in the same quantity and share as the gods of virtue. By the fourth dhyana, one is born in the same quantity and share as the gods of great fruit. Above that, only the noble ones are born in the pure abodes. The four formless realms are only the formless realms themselves. In that, one is free from attachment to the perception of forms such as blue and yellow, and the perception of obscurations such as walls and fences, and the perception of various things such as palaces and gardens, mountains and rivers, and the moon and the sun. By meditating on the perception of space in all places, since all those appearances do not appear in any way, it is said that space is infinite. Thus, here, by focusing on the sphere of infinite space, one dwells having perfected the sphere of infinite space. With what consciousness does one believe in infinite space, with that same consciousness one believes in infinity, and by eliminating the perception of space in all places, it is the sphere of infinite consciousness. By going further up from the sphere of infinite consciousness, one does not see any object of focus, what is called nothingness, is the sphere of nothingness. By making that very nothingness the object of focus, one enters into the samadhi of the sphere of nothingness. By the very nothingness itself, one is also free from attachment to perception, and one also eliminates that perception. Since one has truly accomplished the sphere of neither perception nor non-perception, therefore the perception of nothingness has already been eliminated, therefore there is no perception. Subtle perception is only entering into samadhi, not liberation. Having entered into the samadhi of the sphere of neither perception nor non-perception, one experiences it. These formless realms do not have the establishment of branches, because they are of one taste in peaceful abiding. Thus, these eight are the dhyanas and the formless realms themselves. The Bodhisattva enters into samadhi in each of them day by day. Before and after entering into samadhi, there is also the aspect of space.