Tibetan
་དག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉེན་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་ནི། དང་པོའི་གཟུང་བྱའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གཟུང་བྱའི་གཉེན་པོའི་དངོས་པོ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་སོ། །འཛིན་པ་ཡང་སྟེ་ཡུལ་དང་པོ་ནི་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་པའོ། །མཐོང་ཞེས་བྱ་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དང་ནི། །ཞེས་མདོར་བསྟན་པ། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བསྡུས་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་འདིའི་ཡང་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླང་བར་བྱ་བ་དེ་འདིའི་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། གང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་རྣམས་འདིའི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུང་བྱའོ། །གསུམ་པ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལ་མཐོང་བས་སྤང་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ལྷག་པར་མོས་པ་སྟེ་འདིར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འཛིན་པ་དང་འདོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་འཕགས་པ་རྣམས་ ཀྱིས་སྤངས་པས་སོ། །བཞི་པ་སེམས་ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །དེའི་དབྱེ་བ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བར་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ནི་དང་པོ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་བདག་དེའི་དུས་ན་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་ཡན་ལག་མ་སྨད་པ་ཞེས་བྱ་
Chinese
将变得清净。如是说。在修习对治品之聚时，第一所取之事物为如是性等等，以及色等等，以及梦等等。第二为所取之对治品之事物，为布施等等，直至佛法之究竟。能取亦然，第一之境为补特伽罗实有者，入流者等等。第二为入流者等等，补特伽罗假有者。所谓见与修，行道各别异，四种分别念，四种对治也。如是简略示。以顶加行所摄之见道与修道上，此所应断者，其所取之分别念第一为依于趣入之品，何者菩萨所应取者，彼为此之趣入之品，即发菩提心，以及种姓与道正确成就等等，为分别念之所取。第二为依于还灭之品，何者菩萨所应断者，彼等为此之还灭之品，三界所摄之法，以及声闻与独觉之法，为分别念之所取。第三能取之分别念，依于有情实有者，为异生之诸人。圣者之则非也，彼等已断除之之故，且以见所断之所作之故。彼之故，于如是之法等上，异生之诸人亦，于一切法无我如是作意者，乃为殊胜之信解，此非欲说者。能取实有之法等者，为能取与能舍等等，彼等分别念诸圣者已断除故。第四依于有情假有者，乃为诸圣者之。彼之差别，如特意所作，如是决定不生等等，声闻与独觉等未断除之故。异生之诸人则最初亦有之故。何者我，彼之时，孔雀王肢体不劣云
English
Will become pure. Thus it is said. In the context of practicing the collection of antidotes, the first object to be grasped is suchness and so on, as well as form and so on, and dreams and so on. The second is the object of the antidote to be grasped, which is giving and so on, up to the ultimate of the Buddha's teachings. The grasper is also the same, the first object is the person who is substantially existent, the stream-enterer and so on. The second is the stream-enterer and so on, the person who is nominally existent. Seeing and meditating, the paths of action are separate, the four kinds of conceptualization, and the four kinds of antidotes. This is briefly shown. On the path of seeing and the path of meditation, which are included in the peak realization, the first of the conceptualizations to be grasped, which are to be abandoned, is based on the aspect of entering. Whatever is to be taken by the Bodhisattva, that is the aspect of entering here, that is, generating the mind of enlightenment, as well as the lineage and the correct accomplishment of the path and so on, are the objects to be grasped by conceptualization. The second is based on the aspect of reversing. Whatever is to be abandoned by the Bodhisattva, those are the aspects of reversing here, the teachings included in the three realms, as well as the teachings of the Hearers and Solitary Buddhas, are the objects to be grasped by conceptualization. The third conceptualization of grasping, based on sentient beings who are substantially existent, is for the ordinary beings. It is not for the noble ones, because they have abandoned it, and because it is made by what is to be abandoned by seeing. Therefore, even for ordinary beings, on such teachings, thinking that all phenomena are selfless is a superior faith, which is not what is intended to be said here. The phenomena that are substantially existent as the grasper are the grasper and the abandoner and so on, because those conceptualizations have been abandoned by the noble ones. The fourth, based on sentient beings who are nominally existent, is for the noble ones. The distinction of that, such as not definitely arising as specially made, is because the Hearers and Solitary Buddhas have not abandoned it. For ordinary beings, the first also exists. Whoever I am, at that time, the peacock king's limbs are not inferior, it is said.