Tibetan
།དེ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་གཟུང་ བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། གཟུང་བྱར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང༌། གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་དེའི་གཉིས་པ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲགས་པ་ལ་སྟེ། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དང་པོ་ནི་དྲོད་རྣམས་ལའོ། །གཉིས་པ་ནི་རྩེ་མོ་རྣམས་ལའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་ཡོད་པ་མིན་པ་ཁོ་ནའི་འཛིན་པ་པོར་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལ། སྐྱེས་བུ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཏགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བཟོད་པ་རྣམས་ལ་དང་ཆོས་མཆོག་རྣམས་ལའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་སོ་སོར་དབྱེ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་གཟུང་བྱའི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་མ་རིག་པ་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པའི་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །འཛིན་པའི་ཡུལ་དང་པོ་ནི་བདག་རང་དབང་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་གྱིས་སོ། །འདི་རྣམས་ཀྱང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སྤང་བར་བྱ་བ་སྟེ། གང་འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེས་གསུངས་པ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་སོ། །ཆོས་མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བར་རྟོགས་སོ། །རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཛིན་པ་རྟོགས་པས་སོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ། འདིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཉིད་དེ་དེ་དག་ཏུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། དྲོད་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་དང་ཆོས་མཆོག་རྣམས་ལ་གོ་རིམས་བཞིན་འདི་རྣམས་སྤོང་བར་གསུངས་ལ་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་མོས་པ་བརྟན་ པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་སོ་སོར་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མོས་པས་སྤྱོད་
Chinese
因此，有两种是所取的分别，因为是对所取境进行分别。邪分别也是分别，是对一切烦恼和清净，以及两者所缘和对治品之事物所缘。第一种是对世间所称的事物，后一种是对其第二种，即声闻等所称的事物。按照顺序，第一种是暖位，第二种是顶位。有两种是能取的分别，因为是对非有之能取者进行分别。所缘是补特伽罗实有和补特伽罗假有。因为是幻化的自性，所以都是假立的。它们按照顺序分别是忍位和世第一法位。这四种分别也是根据所缘的不同而各自区分的。其中，第一种所取的对境是不明和蕴等。第二种是蕴和生门等。能取的第一种所缘是具有自主等的自性。第二种是蕴等的所依。这些也是在名为极喜的见道上所要断除的。如圣解脱部所说：“所取和能取的四种分别的对治是见道。”在《阿毗达磨集论》中说，以法忍和法智来了知所取，以随胜解忍和随胜解智来了知能取。对于所有的忍和智，也应了知是无相行瑜伽者。这里，所取和能取被了知为无自性。因此，就是无相行，因为没有在它们上面妄加执着。还有在《经庄严论》中说，在暖位、顶位、忍位和世第一法位上，按照顺序断除这些，这应被理解为是对法无我的真如更加信解。暖等四者是因为信解稳固和功德各自安住的缘故，以信解而行。
English
Therefore, there are two kinds of apprehension, because they are the conceptualization of what is to be apprehended. Wrong conceptualization is also conceptualization, which focuses on all defilements and purifications, as well as on the objects of both and the objects of the antidote side. The first is for things known in the world, and the latter is for things known to its second, such as the Hearers. In order, the first is for the heats, and the second is for the peaks. There are two kinds of grasping conceptualization, because they conceptualize the grasper of only what is non-existent. The objects are the substantially existent person and the nominally existent person. Because they are of the nature of illusion, they are all nominal. In order, they are the acceptances and the supreme mundane dharmas. These four conceptualizations are also distinguished separately by the distinction of objects. Among them, the objects of the first apprehended are ignorance and aggregates, etc. The second is aggregates and gateways to birth, etc. The first object of the grasper is the nature of having autonomy, etc. The second is the basis of aggregates, etc. These are also to be abandoned on the path of seeing called 'Joyful'. As the Noble Emancipation Group said, 'The antidote to the four conceptualizations of the apprehended and the grasper is the path of seeing.' In the Abhidharma-samuccaya, it is said that the apprehended is understood by the dharma-kṣānti and dharma-jñāna. The grasper is understood by the anvaya-kṣānti and anvaya-jñāna. For all kṣānti and jñāna, one should also know that they are practitioners of signlessness. Here, the apprehended and the grasper are understood to be without self-nature. Therefore, it is the practice of signlessness, because there is no superimposition on them. Also, in the Sutra-alamkara, it is said that these are abandoned in order on the heats, peaks, acceptances, and supreme mundane dharmas, and this should be understood as having more faith in the suchness of the selflessness of phenomena. The four, heat, etc., are practiced with faith because of the stability of faith and the abiding of qualities in their respective places.
Tibetan
པའི་སར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི་སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ་པོ་གང་གི་ཚེ་དོན་ཐ་དད་པར་གྱུར་པའི་མངོན་པར་ཞན་པ་མེད་པ་ལས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅུང་ཟད་གསལ་བས་ཡིད་ཙམ་ཁོ་ནར་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་འདིའི་དྲོ་བར་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ཞེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བརྗོད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་འབྲིང་དུ་གསལ་བ་ནི་རྩེ་མོ་སྟེ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་སེམས་ཙམ་ལ་གནས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་བཟོད་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་དོན་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རྫོགས་པར་གྱུར་པར་དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དེའི་དེ་མ་ཐག་པའི་སྐད་ཅིག་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ལམ་མངོན་སུམ་པའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །གང་འདོད་པ་ཡང༌། སེང་གེ་བཟང་པོས། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་རྣམས། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བསྡུས་པ་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་དག་ཁོ་ན་ལ་སྤང་བར་བྱ་བའོ་ཞེས་བཤད་པ་དེ་མི་འཐད་དེ། དེའི་ཚིག་དང་སྣང་བ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཅི་སྟེ་གཉེན་པོ་མཐོང་བའི་ལམ་མོ་ཞེས་པས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་འཕགས་པས་བཞེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པ་དང་འགལ་ཏེ། དེར་ནི་དེ་ལྟར་བཤད་ཟིན་པའི་དྲོ་བར་གྱུར་ཕ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའོ། །འདི་ལས་ཕ་རོལ་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་གོ །དྲི་མ་དང་ བྲལ་བ་སྟེ་མཐོང་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདིའི་གནས་ཡོངས་གྱུར་པ་སྟེ། །ས་ནི་དང་པོ་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་འདིའི་བསྐལ་པ་དཔག་མེད་ཀྱིས། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར
Chinese
在彼处说。如是，何时修习心平等住，诸法皆无我之补特伽罗，由无有于异义转为显现之羸劣，以智慧之光明稍微明朗，唯以意而观，彼时即是此之暖位，是为唯得显现之三摩地。于其后，智慧之光明中等明朗者，是为顶位，乃显现增盛之三摩地。何时唯住于心，由无有于外境之义转为显现之耽著，智慧之光明极明朗生起之时，是为忍位，由无有能取之相而趣入之故，是为趣入真如义之一分之三摩地。何时亦无有于执持义之行相散乱之显现，智慧之光明成为圆满之时，是为世间法之最上之位，是为唯无间三摩地。其无间之刹那，乃现证诸法皆无我之真如，是为见道之现证对治，是故于彼唯尽断一切。何所欲者，狮子贤云：能取与所取之四种行相分别，以顶位之现证所摄持，唯于见道与修道断除也，如是之说不应理，以彼之词与显现获得等之证悟相违故。若谓对治见道者，是为以修道而近似表示，于顶位之现证，圣者亦许耶？如是之时，与经庄严论中所说之次第相违，于彼处，如是已说之暖位等，是为与决定分相应者。较此更远，乃从见道之二位解脱之智慧，以不具能取与所取故。由不具能取所取之行相分别故，乃不分别也。离垢者，以断除见道所断之烦恼故。彼是此之处所圆满转变者。地是第一，如是认为。彼以此之无数劫，极为遍
English
It is said in that place. Thus, when one practices equanimity, a person who meditates on all phenomena as being without self, when there is no weakness in the manifestation of different meanings, and the light of wisdom is slightly clear, and one only looks with the mind, then this is the stage of warmth, which is called the Samadhi of merely obtaining appearance. After that, the intermediate clarity of the light of wisdom is the peak, which is the Samadhi of increasing appearance. When one abides only in the mind, without attachment to the manifestation of external objects, and the light of wisdom arises very clearly, then it is the stage of forbearance, because one enters without the aspect of grasping, it is the Samadhi of entering into one aspect of the meaning of suchness. When there is no appearance of distraction in the aspect of grasping at objects, and the light of wisdom becomes complete, then it is the highest stage of worldly Dharma, which is the Samadhi of uninterruptedness. The moment immediately after that is the direct antidote to the path of seeing, which directly realizes the suchness of all phenomena being without self. Therefore, one abandons everything in that alone. Whatever is desired, Simhabhadra says: The four aspects of grasping and the grasped, summarized by the realization of the peak, are to be abandoned only on the paths of seeing and meditation. Such a statement is unreasonable, because his words contradict the realization of obtaining appearance and so on. If it is said that the antidote is the path of seeing, then it is an approximate representation of the path of meditation, and the noble ones also accept the realization of the peak? At that time, it contradicts the order stated in the Ornament of the Sutras. There, the stages of warmth and so on that have been explained in this way are in accordance with the aspect of ascertainment. Beyond this, it is the wisdom of liberation from the two stages of the path of seeing, because it does not possess the grasper and the grasped. Because it does not possess the aspects of grasping and the grasped, it is non-conceptual. It is stainless, because it has abandoned the afflictions to be abandoned by seeing. That is the complete transformation of this place. The earth is considered to be the first. That, with countless eons, is extremely