Tibetan
་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་བསག་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། མཚན་མེད་རབ་ཏུ་སྦྱིན་ལ་སོགས། །ཡང་དག་སྒྲུབ་ལ་མཁས་པ་ནི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་འདི་ལ། །ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པར་འདོད། །སངས་རྒྱས་སོགས་དམིགས་དད་པ་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་སྤྱོད་ཡུལ་བརྩོན་འགྲུས་དང། །བསམ་པ་ཕུན་ཚོགས་དྲན་པ་དང༌། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་དང༌། །ཆོས་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་རྣམ་ལྔ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྣོན་པོ་ཡིས། །རྟོགས་སླ་རྟུལ་པོས་རྟོགས་དཀར་བཞེད། ཅེས་སོ། །དད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་ཡང་རིགས་པ་སྟེ། དད་པས་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་སོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པས་ནི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་སོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལས་དགའ་བ་སྐྱེའོ། །ཡིད་དགའ་བ་ལས་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའོ། །ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །བདེ་བར་གྱུར་པའི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་སོ། །འོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བར་མར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ལ་ཡང་སྤྱོད་པ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་སྤྱོད་པ་སྟེ་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པ་བཞིའི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། ལས་དང་པོ་པ་དེ་ཅི་ ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལྟར་ལས་དང་པོ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞུས་པའི་མཐར་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཏེ། འདིས་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་དོན་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་མེད་མོད་དེའི་དོན་དུ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་འདྲ་བ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པའོ། །དེར་འདིའི་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ཉིད་ཉེ་བར་སྟོན་པ་གདམས་པ་དང་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་དོན་གྱིས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་གདམས་པའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་མ་ཐོབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་རྗེས་སུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །སེང་གེ་བཟང་པོ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཉན་པའི་སྐབས་སུ་གཞུང་འཛིན་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་པ་དང་སེམས་པའི་གནས་སྐབས་བཟུང་བའི་དོན་མི་བརྗེད་པའི་ཆེད་དང༌། བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སྔར་མེད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་གསུམ་པོ་འདིའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བར་མར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་མཚན་མར་མི་བྱེད་ཅིང་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་རོ་མྱང་བར་ཡང་མི་བྱེད། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་འཕྲོག་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་གིས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པར་མཐོང་བས་གནས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གོ་ཆ་ཉིད་ཀྱིས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྔགས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ དོ། །དེ་ལ་གོ་ཆ་ནི་ཡ་ལད་དང་སྲུང་བྱེད་དེ་དབུ་མའི་སྒྲུབ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཚད་དུ་བྱ་བ་ལྟར་ཕ་རོལ་གནོན་པའོ། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་རིགས་རྒྱལ་སྲིད་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་དེ་ལ་ཕན་པའི་འདོད་པའི་སྤྲོ་བས་དང་པོར་གོ་གྱོན་ནོ། །དེ་ནས་འཇུག་སྟེ་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་ཐེག་པ་ཞོན་ནོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དཔུང་གི་ཚོགས་སོག་གོ །དེ་ནས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ་ནས་ངེས་པར་བགྲོད་བྱའི་ས་རྣམས་སུ་ངེས་པར་འགྲོ་ཞིང་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་བོ། །དེའི་རྗེས་སུ་རང་གི་དོན་བྱས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་བཅས་པས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྐྱེ་ད
Chinese
因此，为了（获得）非感官本质的信、勤奋、正念、禅定和智慧，应当积累与解脱分相符的善根。因此，远离智慧和方便的精通，会堕入声闻和独觉的境地。如是亦云：“无相布施等，精通如实修，于此一切相，视为解脱分。以佛等为境生信心，以布施等为行境生精进，以圆满意乐生正念，以无分别生禅定，以一切法的一切相，知晓的智慧，此为五种。以圆满菩提之锐利，易于证悟，以迟钝则难证悟。”如是说。信等次第亦合理，以信则缘极喜之事物，从而发起精进。发起精进则正念现前。正念现前则心入于等持。心入于等持则如实知晓。如是所说：“从极喜生欢喜，从心欢喜生身轻安，身轻安则体验快乐，已得乐之心入于等持，心入于等持则如实了知。”那么，世尊于中间所说：“菩萨无行即是行于般若波罗蜜多”，因为一切法以空性而无所缘，所以于任何事物皆无行，彼即是行，是铠甲等四种成就之体性。最初行者如何行于般若波罗蜜多耶？世尊岂不是在（经中）说过吗？世尊在被问及“初业菩萨如何……”等等之后，最终说“从发起最初心开始，就应当以于一切法无所缘之方式来修学”。此乃表示，即使初业者没有胜义谛之行，也应当为了那个目的而修学，修学本身就是行。如是导师示现。
English
Therefore, in order to (obtain) faith, diligence, mindfulness, samadhi, and wisdom, which are not of the nature of the senses, one should accumulate roots of virtue that are in accordance with the aspects of liberation. Therefore, being separated from skill in wisdom and means, one will fall into the state of hearers and solitary realizers. As it is also said: "Giving without characteristics, etc., those skilled in authentic practice, in this realization of all aspects, are considered to be in accordance with the aspects of liberation. With the Buddha, etc., as the object, faith arises; with giving, etc., as the field of action, diligence arises; with perfect intention, mindfulness arises; with non-discrimination, samadhi arises; with all aspects of all dharmas, the wisdom of knowing, these are the five aspects. With the sharpness of perfect bodhi, it is easy to realize; with dullness, it is considered difficult to realize." So it is said. The order of faith, etc., is also reasonable, for with faith, one focuses on the object of great joy, and from that, diligence arises. Having initiated diligence, mindfulness is present. When mindfulness is present, the mind enters into equanimity. When the mind is placed in equanimity, one knows things as they truly are. As it is said: "From great joy, joy arises; from joy in the mind, physical pliancy arises; physical pliancy causes one to experience bliss; the mind that has become blissful enters into equanimity; the mind that has entered into equanimity knows things as they truly are." So it is said. Then, what about what the Blessed One said in the middle: "The absence of action of a Bodhisattva is the practice of the Perfection of Wisdom," because all dharmas are without object due to emptiness, therefore there is no action in anything, and that itself is action, which is the nature of the four accomplishments such as armor. How does the first practitioner practice the Perfection of Wisdom? Did not the Blessed One say it in the (sutra) itself? After the Blessed One was asked, "How does the Bodhisattva who is a beginner..." and so on, he finally said, "From the moment of generating the first thought, one should train in the manner of having no object in all dharmas." This indicates that even if a beginner does not have the action of ultimate truth, one should train for that purpose, and training itself is action. Thus the teacher showed.
Chinese
敬礼。 因此，像这样的是初学者的六度自性之般若波罗蜜多之行，是盔甲的修行。 在那里，为了这个目的，为了所求的目的，亲自近似地显示所求，是教诫和随后的指示。通过完全守护已获得的功德，使其不衰退，是近似地抓住而教诫。 在那之后，使未获得的功德获得，是近似地抓住而随后指示。 狮子贤说，依次在听闻的时候，为了掌握经文而学习，以及为了抓住思维的阶段而不忘记，在修习的阶段，为了生起以前没有的，这三者是必要的。 对此，薄伽梵母啊，以具足一切相智之心，不对诸波罗蜜多作相，且无所缘，这正是以大盔甲进行盔甲修行的自性。 它将等持于诸禅定，并且也不品尝它们的滋味。它们也不会被夺走，也不会由它们而生，因为见到禅定等为空性、无相和无愿，即使安住，也不会显现真实的边际，因此，以具足方便善巧的般若波罗蜜多的盔甲本身，以方便善巧完全摄持是法性。 十方世界的诸佛赞叹等，因为说了这些，所以被善知识完全摄持是伟大的。 对此，盔甲是铠甲和守护，即中观的修行，般若波罗蜜多，在一切时处，以一切方式，如何作为衡量，如是压伏他者。 犹如国王的种姓，一些想要王位的人，首先以利益于此的欲望之欢喜而穿上盔甲。 然后进入，乘坐大象等乘具。 在那之后，聚集军队。 然后战胜不和之方，必定前往应前往之地，获得王位。 在那之后，做了自己的利益，即以慈悲，如何如理地生起。
English
Homage. Therefore, such as this is the practice of armor for beginners, the conduct of the six perfections, the self-nature of the Prajñāpāramitā. There, for this purpose, to show the object to be sought closely, is the instruction and subsequent indication. By fully guarding the qualities that have been attained, making them not decline, is to take hold closely and instruct. After that, to make the qualities that have not been attained be attained, is to take hold closely and subsequently indicate. Simhabhadra says that in order, at the time of listening, to learn for the sake of holding the scriptures, and for the sake of holding the state of mind, not to forget, and at the time of meditation, to generate what has not been before, these three are necessary. To that, O Bhagavati Mother, with a mind endowed with all-knowingness, not making signs of the perfections, and without an object, this is the very nature of the practice of armor with great armor. It will be in equipoise in all the meditations, and will not taste their flavor. They will not be taken away, nor will they arise from them, because seeing emptiness, signlessness, and wishlessness in meditation and so forth, even if abiding, it will not manifest the true limit, therefore, being completely grasped by skillful means with the armor of the Prajñāpāramitā itself, is the nature of Dharma. Because the Buddhas of the ten directions of the world praised and so forth, being completely grasped by a virtuous friend is great. To that, armor is armor and protection, that is, the practice of the Middle Way, the Prajñāpāramitā, in all times and places, in all ways, how to measure, thus subduing others. Just as the royal lineage, some who desire kingship, first put on armor with the joy of desire that benefits this. Then enter, riding on vehicles such as elephants. After that, gather the army. Then, having conquered the discordant side, one will surely go to the places that should be gone to, and obtain the kingdom. After that, having done one's own benefit, that is, with compassion, how to arise reasonably.