Tibetan
བྲེལ་པར་ཐལ་ཏེ།དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ན་ངེས་པར་དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྕགས་སུ་བཅུག་པའི་སྐྱེས་བུ་དྲངས་པས་ལྕགས་ཀྱང་འདྲེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དྲན་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བའི་དོན་ལ་ངོ་བོ་མཚན་དང་བྲལ་བ་དང་རང་གིས་གཏམས་པ་ སླར་ལེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་དང་བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ར་འགྱུར་བྱུར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བྱང་ཕྱོགས་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན། དེ་དག་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཕྱོགས་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་དེའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པར་མི་དབང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེ་མེད་པར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན་འོ་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་ན་དེས་གང་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་དེ། ཁྱབ་པར་མི་བྱེད་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་ལའི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེ་མེད་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མེད་པའི་ཡོད་པའི་མི་རྟག་པ་དེའི་ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཀྭའི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ཐུན་མོང་བ་སྤྱི་གཅིག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་རྣམས་ཀྱི་མི་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ན་དོན་དམ་པར་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་རྟག་པ་ནི་རྩོལ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གཞན་ན་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པས་ནི་རྟག་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་མི་རྟག་པ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། དེའི་ངོར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཡུལ་གཅིག་པར་ཐལ་བ་བཟློག་པར་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡུལ་དུ་མ་ན་གནས་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་འགལ་བས་ན་ཡུལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་འབྲས་བུ་ནི་དེའི་ཡུལ་ན་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྒྱུ་རྣམས་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་པས་སྦྱོར་བ་ཅན་རྣམས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཐལ་བ་འདིར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་མེད་པས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་མེད་ན་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་གཞན་གྱི་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། མྱོང་བ་དང་དྲན་པ་འདི་དག་ནི་འགའ་ཞིག་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གསལ་བར་མྱོང་བ་ལ་དྲན་པའི་ས་བོན་གཞག་པ་སད་པའི་རིམ་པས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་བྱེད་པ་པོ་བརྟགས་ནས་འདི་དག་གིས་བྱེད་པ་པོ་ཐ་དད་པར་བརྗོད་ན་འགལ་བ་ཅི་ཡོད་དེ། གཞན་གྱི་དྲན་དང་སྦྱོང་སོགས་པའི། །ཐལ་བ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །དེས་ནི་འགའ་ཞིག་མི་དྲན་ཕྱིར། །མྱོང་ལས་དྲན་པར་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་གྱི་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མང་དུ་སྨྲས་པས་ཆོག་གོ །འདུས་བྱས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་པས་བདག་བཀག་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་བདག་མེད་པ་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་སུ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི། སྐྱེས་བུའི་དོན་གྱི་མཆོག་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྟེ་འདུས་བྱས་འདི་ཁ་ཅིག་སྨྲ་བ་བཞིན་དུ་འགའ་ཞིག་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བཀོད་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པོ་མེད་ཅེས་སྨོས་སོ། །འདི་ལ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་འདི་ལ་བྱེད་པ་པོ་ཡོད་ན་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྲང་དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་འབྱུང་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་རྣམས་ངེས་པར་ཅིག་ཅར་བར་འགྱུར་
Chinese
仓促而言，与彼相关之体性随之而行，则必彼亦随之而行故，如牵引铁中之人，铁亦随之而牵引。以其体性一故。于体性各异所依之体验，忆念与认识及见之义，于体性离名与自所充满，复取等，及于因与果之体性执持与系缚及解脱等之安立，皆成颠倒。若为周遍，然于其南方所有之事物作周遍之体性为何，其即亦于北方所有之事物作周遍，故彼等即成一处所。设若北方与南方所住之事物若无，则彼即不成周遍，以无所周遍则周遍者不应理故。若无周遍者，则有所周遍者不应理耶？若无所周遍者，而有周遍者有何相违耶？若尔，若无所周遍者，则彼周遍于何耶？不周遍者，非名为周遍者。是故，待周遍者之所周遍者，如其无，如是待所周遍者之周遍者亦然，是乃决定。不由功用所生之有之无常，岂非彼之遍因耶？曰：恒常者，乃由功用所生，一者共同之总一，非为有，然事物无常者，唯于不住之自性，舍弃其他差别而作是说。如是，则于真实义中，由功用所生者所周遍之无常，唯是功用之彼之后顷刻所生之生者之自性，非于其他。由决定者，唯执取与恒常相违之少分，而显示一切事物无常之共同无常为一，于彼面前，虽无所周遍者，然亦说彼为有。是故，于异处所有之事物作周遍之体性，异于彼
English
In haste, the nature related to it follows, then it must also follow because, like pulling a person in iron, the iron is also pulled. Because it is of one nature. In the experience based on different natures, the meaning of memory, recognition, and seeing, in the nature devoid of names and filled with oneself, taking back, etc., and in the establishment of holding, binding, and liberation, etc., in the nature of cause and effect, all become inverted. If it is pervasive, then what is the nature that pervades the things that are in its south, that same nature also pervades the things that are in the north, so they become the same place. If there are no things residing in the north and south, then it will not become pervasive, because if there is nothing to be pervaded, then the pervasive is not reasonable. If there is no pervasive, then is it not reasonable to have something pervaded? If there is no pervaded, what contradiction is there in having a pervasive? If so, if there is no pervaded, then what does it pervade? That which does not pervade is not called pervasive. Therefore, the pervaded that depends on the pervasive, as it is not, so is the pervasive that depends on the pervaded, that is certain. Is not the impermanence of existence that does not arise from effort only its pervasive cause? It is said: The constant is born from effort, and the other common generality is not existent, but the impermanent things, only in the nature of not abiding, abandoning other differences, are spoken of in this way. Thus, in the true meaning, the impermanence pervaded by that which arises from effort is only the nature of the beings born immediately after that effort, not in others. By the determiner, only taking a small part that is contrary to the constant, it shows the common impermanence of all impermanent things as one, and in front of it, although there is no pervaded, it is said to exist. Therefore, the nature that pervades the things that are in a different place is different from it.
Chinese
如果遍及存在于某个地方的事物，那么就无法避免它们变成同一个地方的过失。例如，一个果实与存在于不同地方的因相关联，但它们也不会变成同一个地方。如果有人说这里也是如此，那是不对的，因为它们不相似。如果某个地方本身是不同的，那么与果实的关联就会产生矛盾，因此变成同一个地方。果实并非与位于其地方附近的自性之因相关联，而是仅仅随其存在与否而变化。即使诸因位于不同的地方，这也不会产生矛盾。由于结合的关联与具有结合的事物相关联，因此只有在这种情况下才会出现这种过失。由于没有常恒和遍及，所以也成立了无我。如果无我，那么就会变成他人的体验和他人的记忆吗？不会变成那样，因为这些体验和记忆并非被证实与某物相关联，因为作者尚未成立。然而，在清晰的体验中，会留下记忆的种子，通过唤醒的次第，就会产生记忆。如果考察作者，并说这些作者是不同的，那有什么矛盾呢？“他人的记忆和训练等，过失不是损害，因为他不会记得某事，记忆是从体验中产生的。”正如所说的那样，由于因和果的事物是确定的，所以从其他相续的体验等等中，不会产生其他因的记忆等等，说多了就足够了。由于已作之物的数量是确定的，所以通过遮止我，已作之物成立为无我，而直接区分，是因为对于人的意义的殊胜之处是接近需要的，所以是主要的。如果这些已作之物像某些人所说的那样，是某人预先考虑后安排的吗？或者不是呢？不是，因为已经说过没有作者。因为这里没有作者，所以不是存在作者。如果像这样，这个行者有作者，那么是常恒的还是无常的呢？首先，不是常恒的，如果是常恒的，那么产生、存在和毁灭必定会同时发生
English
If it pervades things that exist in a certain place, then it is impossible to avoid the fault of them becoming the same place. Just as a fruit is related to causes that exist in different places, but they also do not become the same place. If someone says that it is also like this here, that is not correct, because they are not similar. If a place itself is different, then the association with the fruit contradicts it, so it becomes the same place. The fruit is not related to the cause of its own nature near its place, but it only changes according to its existence or non-existence. Even if the causes are in different places, this does not contradict it. Because the relation of combination is related to those with combination, this fault only occurs in this case. Because there is no permanence and pervasiveness, selflessness is also established. If there is no self, then will it become the experience of others and the memory of others? It will not become that, because these experiences and memories are not proven to be related to something, because the agent has not been established. However, in a clear experience, the seed of memory is left, and memory arises through the order of awakening. If the agent is examined and it is said that these agents are different, what contradiction is there? "The fault of others' memories and trainings, etc., is not a harm, because he does not remember something, memory arises from experience." As it has been said, because the things of cause and effect are certain, from the experience of other continuums, etc., the memory of other causes, etc., does not arise, it is enough to say more. Because the number of compounded things is certain, by negating the self, compounded things are established as selfless, and the direct distinction is because it is close to the need for the excellence of the meaning of man, so it is the main one. If these compounded things, as some say, are arranged after someone has considered them in advance? Or is it not? It is not, because it has been said that there is no author. Because there is no author here, it is not that there is an author. If, like this, this goer has an author, then is it permanent or impermanent? First of all, it is not permanent, if it is permanent, then arising, abiding, and ceasing must necessarily occur simultaneously.