Tibetan
ཞན་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དཔེའི་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྒོའམ། ལོག་པའི་སྒོ་ནས་བདག་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་གཞན་ཡང་བརྗོད་ཟིན་པའི་སུན་འབྱིན་པ་ཐུན་མོང་ཡིན་པས་ན། གུད་དུ་སུན་དབྱུང་བས་བརྟགས་ཟིན་པ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་མེད་པས་ན་བདག་འདི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་བྱ་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ལམ་དུ་བྱས་པ་ན་འདི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཁོ་ནར་བྱ་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་མཐོང་སྟེ། བདག་ཡོད་ན་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ འམ། རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་དེར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་ཚོགས་པའི་རབ་སྦྱོར་བ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དབང་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བེམས་པོ་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་རློམ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བྱེད་པ་པོར་རིགས་ཏེ། ངས་ཤེས་སོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ལ་ནི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ལྡོག་པ་མེད་པ་ཡང་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང༌། རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བདག་ནི་བེམས་པོ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཤེས་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཡར་པོའི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་འདིའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་མེད་པ་འོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་འབྲེལ་པ་གཞན་མེད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་ལ་ཡང་དེ་གཉི་ག་མི་སྲིད་དེ། གཅིག་པོ་དེ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ན་བྱ་བ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ལ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་དེ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ན་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཉམས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དམིགས་པའི་ངོ་བོ་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་དག་ལས་ནི་ཐ་དད་པ་དག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ན་ཡང་བེམས་པོའི་ངོ་བོ་བཞིན་དུ་བདག་ལ་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་ནི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པར་དེ་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་ལ། དེ་སྣང་རུང་ཡིན་ན་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དེ། དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་ན་ཁོ་ན་བ
Chinese
如果成立与他者不同的自体，那么因为理由没有后随性，并且例子的所要成立的法也没有成立。通过后随之门或者相违之门，我所作的其他能立的善加结合，因为已经是共同的破斥，所以不需要再单独进行破斥。因此，因为没有如此成立的量，所以不应安立此我存在之名。当以损害之量作为途径时，我认为唯有安立此我不存在之名的时候到来了。如果我存在，那么要么是证知的自性，要么不是证知，因为其他也将会成为那样。并非是由于诸因聚合的善加结合者自身，以自在的方式，因为对于物质来说，那是不合理的。仅仅是自以为是，身体等才能成为作者，因为显现了我想知道的那个知。对于常和遍来说，没有所谓的变动，没有变动也不是因，不是因也不是作者，因此，所谓我乃是物质，并且具有知，因此是知者，这乃是借来的装饰。这也就遮遣了此的善与非善之业的作者，以及它的果的受用者，因为对于无知等和没有差别来说，那是不合理的。与知的联系，也是因为没有其他的联系而没有。对于证知自性的我来说，那两者也是不可能的，因为与唯一的那个没有差别，所以行为和受用将会成为一体，并且因和果与那相违。如果不同，那么也将会成为受用者和作者的退失，因为从所缘的自性行为和受用等来说，没有不同者，即使没有不同者，也如同物质的自性一样，我没有行为和受用。此外，那些说我乃是常和遍者所承认的，如果那是可见的，那么就不可能是常和遍，因为如果是它的自性，那么就唯有
English
If establishing a self that is different from others, then it is because the reason lacks pervasion, and also because the property to be established in the example is not established. Through the way of pervasion or the way of contradiction, other well-combined proofs that I have made are common refutations, so there is no need to refute them separately. Therefore, since there is no valid cognition that establishes it in this way, it is not appropriate to apply the name "this self exists." When the means of harm has been made the path, I see that the time has come to apply only the name "this does not exist." If the self exists, then it is either the nature of cognition or not cognition, because otherwise it would also become that. It is not even by way of the well-combined aggregate of causes being the agent in a self-sufficient manner, because that is not reasonable for matter. It is only by mere presumption that the body and so forth can be the agent, because the knowledge that "I know" appears. For the permanent and pervasive, there is no such thing as change, and that which is without change is not a cause, and that which is not a cause is not an agent, therefore, the statement that "the self is matter and possesses knowledge, therefore it is a knower" is a borrowed ornament. This also refutes the agent of this's virtuous and non-virtuous actions and the enjoyer of its results, because it is not reasonable for ignorance and so forth and for that which has no distinction. The connection with knowledge is also non-existent because there is no other connection. For the self that is the nature of cognition, both of those are impossible, because there is no difference from that one, so action and enjoyment would become one, and cause and effect are contradictory to that. If they are different, then it would also follow that the enjoyer and the agent are lost, because there are no different ones from the nature of the object, action, and enjoyment, and even if there are no different ones, then just like the nature of matter, the self has no action and enjoyment. Furthermore, those who say that the self is permanent and pervasive assert that, and if that is visible, then it cannot be permanent and pervasive, because if it is its nature, then it is only
Tibetan
ཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ན་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་འཇིག་རྟེན་གཞན་དང་གཞན་འབྲེལ་པ་ཉིད་དང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་ལུས་དང་ལྡན་པས་རྫས་མ་ལུས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལྟར་འཛིན་ན་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཐལ་བ་འདི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཡང་འདིའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་དག་ཆོས་གཞན་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འདི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་དང་འབྲེལ་པས་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་གི་ངོ་བོ་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པ་དེ་དག་དང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ། ཅི་སྟེ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་མ་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པར་གནས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའི་པདྨ་དང་མཚུངས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །དེའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་རྣམས་ནི་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མེད་མོད། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན། ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཆོས་མི་འཛིན་ཀྱང་གཟུང་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འཛིན་དགོས་པས་ཐལ་བ་མི་ལྡོག་གོ །ཕྱི་མ་ལ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེའི་ཆོས་ཅན་དུ་མི་འཐད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྣང་རུང་གི་བདག་ལ་ནི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པ་ཉིད་མི་སྲིད་པ་ཁོ་ནའོ། །སྣང་དུ་མི་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལ་དེ་གཉིས་མི་སྲིད་དེ། རྟག་པ་ཡིན་ན་འདིའི་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་པ་ན། ཅིག་ཅར་དུ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་ལུས་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་འདིའི་ལུས་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ལ་ཡོད་པའི་ལུས་དང་འ
Chinese
如果确实是显现的，那么由于与先前和后来的其他世界相关联，并且具有存在于所有地方的身体，因此必然会执着于与所有事物相关的自性。如果这样执着，那么也会执着于其他世界等等。如果说我只是通过自己的体性而显现，而不是通过常恒和遍布的方式，因此没有这个过失。那么，它的常恒和遍布不是这个的体性吗？ 如果说那些是其他的法，所以是那样的。如果是那样，那么这个就是常恒和遍布的。如果说因为与那些相关联，所以是那样的。那么，自己的体性不是常恒和遍布，与瓶子等相同，如何与那些相关联？如果说是通过关联本身，那么我既不是常恒也不是无常，既不是遍布也不是不遍布。如果这样认为，那么那时它没有任何体性，因此会变成无自性，因为对于具有体性的事物来说，除了相互排斥存在的两种状态之外，没有其他的状态。对于与虚空莲花相同的无体性的事物来说，与常恒等相关联也是不合理的。它仅仅是具有体性的，但就其自身而言，不是常恒等名称的对境，因为名称都是与变成其他意义的法相关联的原因。如果说没有常恒等的名称，那么它的自性是遍布所有时间和地点，还是不是？如果是第一种情况，即使不执着于不同的法，也必须执着于正在被执着的体性本身，因此过失不会消失。如果是后一种情况，那么就像瓶子等一样，它本身不适合作为它的有法。因此，对于可以显现的我来说，常恒和遍布本身是不可能的。即使是不可显现的，对于它来说，那两者也是不可能的，如果是常恒的，那么这个与快乐相关的自性，也就是与痛苦相关的，那么就会同时与快乐和痛苦相关联。它的具有其他世界身体的体性，也就是具有这个世界身体的体性，因此在同一时间具有两个世界的身体和
English
If it is indeed manifest, then since it is associated with the previous and subsequent other worlds, and has a body that exists in all places, it would necessarily be attached to the nature of being associated with all things. If one were to be attached in this way, then one would also be attached to other worlds and so on. If it is said that I am manifest only through my own nature, but not through permanence and pervasiveness, therefore there is no such fault. Then, are its permanence and pervasiveness not the nature of this? If it is said that those are other dharmas, so it is like that. If that is the case, then this is permanent and pervasive. If it is said that because it is associated with those, it is like that. Then, how is one's own nature, which is not permanent and pervasive, and is the same as a vase and so on, associated with those? If it is said that it is through association itself, then I am neither permanent nor impermanent, neither pervasive nor non-pervasive. If one thinks like this, then at that time it has no nature at all, therefore it will become without self-nature, because for things that have nature, there is no state other than the two states that exist mutually exclusively. For things that have no nature, like a lotus in the sky, it is also unreasonable to be associated with permanence and so on. It is only that it has nature, but in itself, it is not the object of names such as permanence, because names are all reasons associated with dharmas that have become other meanings. If it is said that there are no names such as permanence, then is its own nature pervasive in all times and places, or is it not? If it is the first case, even if one does not cling to different dharmas, one must cling to the nature itself that is being clung to, therefore the fault will not disappear. If it is the latter case, then just like a vase and so on, it itself is not suitable as its subject. Therefore, for the self that can appear, permanence and pervasiveness themselves are impossible. Even if it is unmanifest, for it, those two are impossible, if it is permanent, then the nature of this that is associated with happiness, is also associated with suffering, then it will be associated with happiness and suffering at the same time. Its nature of having the body of other worlds, is also the nature of having the body of this world, therefore at the same time having the bodies of two worlds and