Tibetan
རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དག་ཉེ་བར་བླང་བྱ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ངོ་བོར་མ་རྟོགས་ཤིང༌། འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མ་རྟོགས་སོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཞི་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ན་དབུ་མ་པ་ཁོ་ན་ལ་དེ་གཞི་དང་བཅས་པར་མཐོང་སྟེ། གང་དུ་སྨྲ་བས་ཆོག་གོ །དེ་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པ་དཔྱད་མི་བཟོད་ཅིང་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་མེད་པས་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་རིགས་པའི་སྟོབས་ལས་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་མེད་པའི་ཁྱབ་བྱེད་ཅན་གྱིས་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟག་པ་དེ་ཁོ་ནར་མེད་པའི་ནུས་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ནར་མེད་པའི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །འདི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པ་ནི་སྤངས་ ཟིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པས་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་མི་འཐད་པས་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་རྒྱང་བསྲིངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་འདིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁས་བླང་བར་འོས་སོ། །ཇི་སྟེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སུན་ཕྱུང་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་སྤོང་བའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཏུ་ལྟ་ཞེ་ན། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན། །གཉི་ག་མིན་པའི་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་ཉིད་མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་བ། །དབུ་མ་པ་ཡིས་རྟོགས་པ་ཡིན། །མཐའ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་བཞི་ལས་གྲོལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་དབུ་མའི་སྒྲུབ་པས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་མིན་ཏེ། ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཉི་ག་ཡོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་མིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་བསྙོན་གདབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གཉི་གའི་ངོ་བོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལས་གཉི་ག་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མ་བསལ་བའི་རང་བཞིན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཅི་ཡང
Chinese
不是因和果的事物，不被理解为应接近和应接受的自性；即使是果，也不被理解为世俗谛。因为世俗谛的基础仅仅是世俗谛，所以只有中观派才能看到它及其基础。在哪里说才足够呢？这样，具有形象和不具有形象的知识是不可分析的，也没有其他形象，因此，这存在于世俗谛中，是来自理性的力量。论式是：凡是具有非真实的遍及者，那事物就是非真实的。例如，常法是具有遍及非真实的唯一力量自性的事物。识也是具有形象和不具有形象的自性的，是遍及非真实的法，这被称为不可见的遍及者。这没有成立，因为这已经是放弃了的，并且存在于相似的一方，所以也不是矛盾的。因为没有其他形象，所以是所遍和能遍的自性。如果能遍不存在，那么所遍存在是不合理的，因此，不确定性也被远远地排除了。因此，无论通过这个能遍成立什么，都应该被智者们承认。如果驳斥了外境，瑜伽行派所安立的识也是如此，那么，为了驳斥那也是真实的，中观派如何看待那真实呢？非有非无亦非有非无， 非二者的自性。 那即是脱离四边的， 中观派所证悟的。 四边，即是脱离四种形象的，那真实是中观的论证所行持的道理。像这样，非有，不是有的自性，因为知识和所知二者存在是不合理的。非无，在世俗谛中也不是没有，因为不能否认世俗谛。也不是有和无的自性的二者，因为有和无是相违的。也不是从有和无之外的二者都不是的自性，因为没有排除从二者之外转变的自性是不合理的。那么，那真实是什么呢？
English
Things that are not cause and effect are not understood as the nature of what should be approached and accepted; even if it is an effect, it is not understood as conventional truth. Because the basis of conventional truth is only conventional truth, only the Madhyamikas see it with its basis. Where is it enough to speak? Thus, knowledge with and without images is unbearable to analyze, and there is no other image, so this existence in conventional truth comes from the power of reason. The argument is: whatever dharma is characterized by that which is not truly pervasive, that is not truly existent. For example, permanence is a dharma characterized by pervasion of the nature of the single power that is not truly existent. Consciousness, too, is a dharma characterized by pervasion of the nature of that which is not truly existent, with and without images, which is called the imperceptible pervader. This is not established, because it is already abandoned, and it exists on the similar side, so it is not contradictory either. Because there is no other image, it is the nature of what is to be pervaded and what pervades. If what pervades does not exist, then it is unreasonable for what is to be pervaded to exist, so uncertainty is also eliminated far away. Therefore, whatever is established by this pervader should be acknowledged by the wise. If the external object is refuted, and the consciousness established by the Yogacara is also like that, then, in order to refute that it is also real, how do the Madhyamikas view that reality? Neither existent nor nonexistent, nor both existent and nonexistent, Not the nature of both. That which is free from the four extremes, Is what the Madhyamikas realize. The four extremes, that is, that reality which is free from the four images, is the reasoning by which the Madhyamika's arguments are practiced. Like this, not existent, not the nature of existent, because it is unreasonable for both knowledge and the knowable to exist. Not nonexistent, not even nonexistent in conventional truth, because conventional truth cannot be denied. Nor is it the nature of both existent and nonexistent, because existent and nonexistent are contradictory. Nor is it the nature of neither of the two apart from existent and nonexistent, because it is unreasonable not to eliminate the nature that has changed from the two apart. So, what is that reality?
Tibetan
་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་གཉི་ག་མཐའ། །དག་དང་མ་དག་འདི་ཡང་མཐའ། །དེ་ཕྱིར་མཐའ་གཉིས་རྣམ་སྤངས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་གཞོན་ནུ་མ་ལེན་གྱིས། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས། །དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས་ལ་བརྟེན། །གང་དག་དབུ་མ་པར་སྨྲ་རྣམས། །དེ་ཡང་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་འདི་བརྗོད་པ་མཛེས་པར་གྱུར་པ་དབུ་མ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རེ་ཞིག་ཉེས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །འབྱུང་གནས་མེད་པ་བསལ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡོད་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་ནི་ཡོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་ཏེ། །ཡོད་པ་མེད་པའི་ཟླས་དྲངས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་མེད་པར་མི་བརྗོད་ཅིང༌། །ཡོད་པར་ཡང་ནི་མི་བརྟག་གོ །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པའོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེ་ཡོད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་གང་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་སྨྲ་སྟེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས། འོ་ན་འདིར་དེ་ཁོ་ན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པ་པ་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱད་པར་དུ་སྟོང་པ་ཁོ་ན་མདོ་གཞན་དུ་དེ་ཁོ་ནར་མགོན་པོས་བསྟན་པ་ཡིན། དེ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཡང་མི་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡང་མི་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡོད་པར་བསྟན་པ་འདི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པ་པར་འཐད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་མི་རིགས་སོ། །ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་ཡིན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་མི་འཐད་པས་ན་ངེས་པར་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་བསྟན་པ་གཞན་གྱིས་མི་གནོད་པས་ན་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་ཚད་མ་ཡིན་ལ། བསྟན་པ་གཞན་ནི་བཟློག་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི་ཚད་མས་མི་བསླུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་གཞན་གྱིས་སེལ་བའམ་
Chinese
如果说是“不是”的话，就像这样：难道只有以有和无等为空性吗？如是，世尊也说：有与无，此二皆是边，清净与不清净，此亦是边，是故舍弃二边已，智者于中亦不住。这是青年玛列迦所说。对此，瑜伽行者们，依于见义之识，凡是说中观者，也认为是不存在的。所说的这些也是要破除的，因为以何者来表达此美的中观者，并非一切皆无，因为他们也不认为其是无。暂时以一切过失，破除了生起之处。如是说。如果说是以遮止有而认为无的话，不是的，因为无是先于有的。如果那不成立，那也不成立。无为有之伴，有为无之伴，是故不言无，亦不思有。这是世尊所说。另外，如果事物仅仅是不存在的，那么世尊是如何说其存在的呢？对于所说的，我们也要说，如果事物仅仅是存在的，那么世尊是如何说其无自性的呢？那么，这里什么是那唯一呢？仅仅是无自性才是胜义谛，特别是空性在其他经典中也被怙主指示为那唯一。即使那是世俗谛，也没有相违。说空性者，对于事物在世俗谛中存在，也不是不能忍受的。因此，为了破除所显示的存在与空性是胜义谛相符，所以不应显示。如果一切都是胜义谛，那么显示空性是不合理的，所以必定会损害它。因此，显示空性，其他显示不能损害，所以是了义，是量，而其他显示是相违的，所以不是量。另外，如果显示一切法为空性，是具有不被量所欺骗的，那么对于它，具有与之相违之自性的其他能破除吗？
English
If it is said that it becomes "not," it is like this: Is it not only emptiness by means of existence and non-existence, etc.? Thus, the Blessed One also said: Existence and non-existence are both extremes, purity and impurity are also extremes, therefore, having abandoned both extremes, the wise do not abide even in the middle. This is what the youth Mālyaka said. To this, the practitioners of yoga, relying on the consciousness that sees meaning, those who speak of the Madhyamaka, also consider it to be non-existent. What is said is also to be refuted, because by what is expressed this beautiful Madhyamaka, it is not that everything is non-existent, because they do not consider it to be non-existence. For a while, by all faults, the place of arising is eliminated. Thus it is said. If it is said that non-existence is considered by preventing existence, it is not, because non-existence precedes existence. If that is not established, then that is also not established. Non-existence is accompanied by existence, existence is accompanied by non-existence, therefore, it is not said to be non-existence, nor is it thought to be existence. This is what the Blessed One said. Furthermore, if things are only non-existent, then how did the Blessed One say that they exist? To what is said, we must also say, if things are only existent, then how did the Blessed One say that they are without self-nature? Then, what is that only one here? Only selflessness is the ultimate truth, and especially emptiness is also indicated by the protector as that only one in other sutras. Even if that is the conventional truth, there is no contradiction. Those who speak of emptiness are not intolerant of the existence of things in the conventional truth. Therefore, in order to eliminate that the existence shown is in accordance with the ultimate truth of emptiness, it should not be shown. If everything is the ultimate truth, then it is unreasonable to show emptiness, so it will definitely harm it. Therefore, showing emptiness, other showings cannot harm, so it is definitive meaning, it is valid, and other showings are contradictory, so it is not valid. Furthermore, if showing all dharmas as emptiness is possessed of not being deceived by valid cognition, then for it, can others with the nature of contradicting it eliminate it?