Tibetan
ནོ། །རྒྱུ་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡང་དེའི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་རང་ཉིད་ཀྱང་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དམིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་རེས་འགའ་དམིགས་པར་འགྱུར། དེས་ན་དེ་ཉིད་རེས་ འགའ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་འདོད་ཀྱང་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །རེས་འགའ་བ་ཡིན་ཡང་གལ་ཏེ་མི་བདེན་པ་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །བརྫུན་པ་ཡང་བརྫུན་པའི་རྒྱུར་གྲུབ་པ་ན་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་འདི་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པ་ཉིད་ལ་ནི་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་ལ། དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་འདི་དག་འགལ་བས་ན། འགལ་བ་དམིགས་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱང་ག་ལ་ཡིན། འདིས་ནི་མི་བདེན་པའི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་ལ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པས་ན་ཆ་ལ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞི་ཡོད་ན་གཏན་ཚིགས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། གཏན་ཚིགས་འདི་ལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞི་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མེད་པས་ན་གཞི་མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་གཞི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མེད་ན་མི་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་གཅིག་དང་དུ་མ་མེད་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་འདོད་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་མི་འཐད་པས་ན་ཇི་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། དངོས་པོའི་ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་དངོས་པོར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། མེད་པ་ནི་གཞི་ལ་སོགས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་མི་འགྲུབ་ཅེ་ན། དེ་ཅི་ད་ནི། རང་བཞིན་གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་བམ། མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་དག་མ་གྲུབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལས་ལྡོག་མེད་ན། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པར་འདོད་དམ་ཅི། །དེ་ཡང་མིན་ན་འདི་ཉིད་ནི། །དགག་ཡིན་ལྡོག་པ་ཅི་སྟེ་འགོག །ལྡོག་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །དངོས་མེད་ལ་ཡང་ཡོད་ཡིན་ལ། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །བླུན་པོ་ཡི་ནི་སྤྱོད་ལ་ལྟོས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་མེ
Chinese
非也。原因既非相同，也非其他形式的关系。没有关系也不是它的目标。因此，它自身也不是偶然的，也不是它的目标。如何能成为偶然的目标呢？因此，即使不承认它本身是偶然的，也必须承认。即使是偶然的，如果不是不真实的果，那么快乐等等也将不复存在。虚假的事物一旦确立为虚假的因，由于符合正法的例子已经成立，所以这个理由也不是矛盾的。对于真实的事物，必然具备真实的原因。而且，由于这些理由是矛盾的，当矛盾显现而从不相似方退回时，又怎么会是不确定的呢？这解释了作为不真实显现的识之因的阿赖耶识的显现。因此，无相的识通过自性之理来证明无自性，而有相的识则是不见遍因，因此不是在部分上不成立。如果存在基础，理由不就成立了吗？对于这个理由来说，识是基础。如果它不存在，那就是因为基础不成立而不成立，是这样吗？不是的。事物的法，如果不存在作为事物的基础，就不会成立，但缺乏事物之法的情况并非如此。在此，将不存在一个或多个事物之法视为理由本身。由于事物不存在，一个或多个的体性是不合理的，那怎么会不成立呢？与事物之法分离的法性，不应成为事物，因为不存在的事物不适合作为基础等等。如果不存在的事物不成立一个或多个的自性，那是非常不成立的，是这样吗？那又怎么样呢？自性成立是非常成立的吗？如果不是，那么那些不成立的就是成立的，因为如果不存在从那之上的退回，那么还想运用理由吗？如果也不是那样，那么这本身就是驳斥，为什么要阻止退回呢？没有退回就是成立。对于非事物来说，也是存在；对于事物来说，也是不存在，看看愚人的行为吧。如是说。此外，从不见遍因之相产生的比量所知的
English
No. The cause is neither the same, nor is it a relationship of another kind. Not having a relationship is also not its object. Therefore, it itself is not occasional, nor is it its object. How can it become an occasional object? Therefore, even if one does not admit that it itself is occasional, one must admit it. Even if it is occasional, if it is not an untrue result, then happiness and so on will also cease to exist. Once a false thing is established as a false cause, since the example conforming to the Dharma has been established, this reason is also not contradictory. For a true thing, it is necessarily pervaded by having a true cause. Moreover, since these reasons are contradictory, when contradiction appears and retreats from the dissimilar side, how can it be uncertain? This explains the appearance of the Alaya-vijñana, which is the cause of the appearance of untrue consciousness. Therefore, non-image consciousness proves non-self-nature through the reason of self-nature, while image-possessing consciousness is the non-perception of the pervader, so it is not unestablished in part. If there is a basis, wouldn't the reason be established? For this reason, consciousness is the basis. If it does not exist, then it is unestablished because the basis is unestablished, is that so? No. The dharma of things, if there is no basis that has become a thing, will not be established, but the absence of the dharma of things is not the case. Here, the absence of one or many dharmas of things is considered the reason itself. Since things do not exist, the nature of one or many is unreasonable, so how can it be unestablished? A property that is separate from the dharma of things should not become a thing, because non-existence is not suitable as a basis, etc. If the nature of one or many is not established for non-existence, then it is very unestablished, is that so? Then what about now? Is the establishment of self-nature very established? If not, then those that are unestablished are established, because if there is no turning back from that, then do you want to apply reason? If it is not like that either, then this itself is refutation, why stop the turning back? No turning back is establishment. For non-things, there is also existence; for things, there is also non-existence, look at the behavior of fools. Thus it is said. Furthermore, what is known by inference arising from the sign of non-perception of the pervader
Tibetan
ད་ པར་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ངེས་པ་ན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་སུན་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་འགོག་ན་དེ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་གྲུབ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པ་ཡིན་པས་ན། དེ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་མེད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེ་བའི་སྔོན་དུ་ནི་མེད་པར་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་དེ་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་ན་ཡང་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་འདིར་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡང་རྟགས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟགས་ལ་ཡང་སྐབས་ཀྱི་ཉེས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་ཁས་བླང་དགོས་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པས་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཞིང༌། རྩོད་པའི་གཞིའི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པས་ན་རྟགས་ཐམས་ཅད་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྡོག་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་རིམ་དང་རིམ་མ་ཡིན་པ་མི་དམིགས་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་རྟོག་པའི་བཟོ་བོས་སྦྱར་བ་དོན་དམ་པར་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡོད་པ་འགོག་ན་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་བཀག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དགག་སྟེ། ཡོད་པ་ལ་ནི་དགག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་ གང་ན་གང་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དེ་འགོག་གམ་འོན་ཏེ་གཞན་དུ་ཡིན། དེ་ལ་དེར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་
Chinese
现在 确定是这样。如果确定了这样，那么“基础未成立”就不是能立（因）所破斥的，如果阻碍了那是实现其所愿的因，那就是破斥。如果那成立了，就是真正的能立（因），因此，对它没有破斥。在比量产生之前，不可能成立不存在，因为没有量。即使存在，也会因为周遍不存在而导致无意义。因为现量在这里不适用，而且比量也没有相，而且相也同样有场合的过失。那么，对于存在与不存在之间犹豫不决的法，必须承认周遍不存在适用。如果那样，仅仅因为对基础犹豫不决，就会导致能立（因）不成立，是这样吗？不会的，因为对有法（所立法）的自性没有犹豫。如果与知识不相同等等的自性的蓝色等等的知识是有法（所立法），那么对它不会犹豫，对争论的基础法犹豫，就不是对有法（所立法）犹豫，因为那在所有情况下都相同，因此所有相都会变成非相。在对存在与不存在犹豫不决时，对知识本身等等也犹豫不决是不合理的，因为那是其他的相违。仅仅是远离对境就是能立（因），而且那也没有对境。如果说，理由本身的自性没有成立，不是这样的，因为空性于一和多的自性的能立（因）量就是不现见。这说明了对非刹那的事物，次第和非次第的不现见。在那里，仅仅是与分别的造作相结合的，胜义中不存在的非刹那的事物才是有法（所立法）。如果遮止了假立的存在，就会变成没有遮止真实的存在，是这样吗？那么应该如何遮止呢？因为对于存在来说，不存在所谓的遮止，而且不存在的也不是事物。如果说，是在某个地方遮止存在本身，那么，什么？ 是在哪里存在的东西就在那里遮止，还是在其他地方遮止？在那里遮止是不行的，因为是相违的。在其他地方也不行，因为没有事物。如果那样的话
English
Now, it is certain. If that is certain, then "the basis is not established" is not refuted by the probans (reason), if it obstructs the cause of fulfilling its wish, then that is refutation. If that is established, then it is a true probans (reason), therefore, there is no refutation to it. Before the arising of inference, it is impossible to establish non-existence, because there is no valid cognition. Even if it exists, it would be meaningless because the pervasive is not observed. Because direct perception is not applicable here, and also because there is no sign for inference, and also because the sign has the same fault of occasion. Then, for a subject that hesitates between existence and non-existence, it must be admitted that the non-observation of the pervasive applies. If that is the case, would the very hesitation about the basis cause the probans (reason) to be unestablished? No, because there is no hesitation about the nature of the subject. If the knowledge of blue, etc., which is the nature that is different from not being knowledge, etc., is the subject, then there is no hesitation about it, and hesitating about the basis of the dispute is not hesitating about the subject, because that is the same in all cases, therefore all signs would become non-signs. When hesitating about existence and non-existence, it is not reasonable to hesitate about knowledge itself, etc., because that is another contradiction. Merely being separated from the object is the probans (reason), and also because there is no object. If it is said that the very nature of the reason is not established, it is not so, because the valid cognition that is empty of the nature of one and many is non-observation. This explains the non-observation of sequence and non-sequence for non-momentary things. There, only the non-momentary thing that is combined with the fabrication of conception and does not exist ultimately is the subject. If the imputed existence is prevented, would the real existence not be prevented? Then how should it be prevented? Because for existence, there is no such thing as prevention, and what does not exist is not a thing. If it is said that existence itself is prevented somewhere, then, what? Is it prevented where something exists, or is it prevented elsewhere? It is not possible there, because it is contradictory. It is not possible elsewhere either, because there is no thing. If that is the case