Tibetan
ད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ང་འདི་འཛིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེན་པ་ལས་ཀྱང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པ་བྱས་པའི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ལུས་ཀྱང་འདིས་འཛིན་པར་བྱེད་པར་ཞེན་ཏེ། དེས་ན་དེས་ལས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྲུབ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ང་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མཐའ་དག་ལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་དཀར་ཤམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ངར་འཛིན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་ཀ་ཡུལ་ཡིན་པ་ན་ལུས་ཀྱང་དེའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པས་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བེམས་པོའམ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། འཛིན་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཞེན་པར་བྱེད་པས་ན། ཞེན་པ་ལས་ཀྱང་འཛིན་པར་མི་འགྲུབ་པོ། །གང་ཞིག་གསལ་བ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་གསལ་བདེ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཚད་མ་པའི་གཙུག་གི་ནོར་བུས། དེ་ཡི་སྔོ་སོགས་ངོ་བོ་ནི། །རང་བཞིན་དེ་ནི་མྱོང་བའང་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་མྱོང་ཡིན་ཡང༌། །སྔོན་ པོ་ལ་སོགས་མྱོང་བར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཁོ་ནས་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཡིན་པས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ག་ལ་ཡིན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲུབ་མོད། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ལུས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པར་སྣང་བ་བསྙོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངལ་བའི་ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཆུར་ནུབ་པ་དེ་སྙེད་དུ་ཁྱབ་པའི་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་མྱོང་ལ། དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ཡང་ཡུལ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་མཚུངས་པ་ན་ལུས་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཙནྡན་དང་ཚེར་མ་འབྱུག་པ་དང༌། འདྲུད་པའི་བཀོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་གཞོལ་བའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གྲུབ་པས་ན་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། གཞན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་ཡིན་པ་རྣམས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་མ་གཟུགས་
Chinese
因为不是他者的缘故。从我执持此的执著，也不是执持，因为是对损害之境，以其他方式进行分别的缘故。不是执持的身体，也执著由此执持，因此，由此对于安乐等执持的自性，怎么能成立呢？仅仅安乐等执持为我，对于作为境，也不是，因为没有我安乐的体验的缘故。五蕴全部都是所认识的，因为见到我白皙等相状的我的执著的缘故。五者都是境，身体也属于其中，因此不是境是不可能的。那也无论是物质的还是没有的，虽然不是执持，但是因为执著，从执著也不能成立执持。凡是明了，不依赖他者而明了安乐，是知，因此仅仅是知青色等。如是量论派的顶髻宝说：彼之青等自性者，自性彼亦为体验。虽是自性为体验，说青等为体验。如是说。青色等以一和多的自性空性，仅仅是知，也是那，因此因不成怎么会呢？即使那样，难道不是因在一个方面不成吗？如此青色等和安乐等的知也是法。其中，以一和多的自性空性，对于青色等成立，对于安乐等则不是，因为那是无身之故。此不是有，因为那对于境周遍显现，不能否认的缘故，疲劳的支分多少沉入水中，就体验到多少周遍的安乐生起，如是体验也不是不周遍于境，因为身体也同样的缘故。周遍于境相同，如身体一样，在此也是有身之故。涂抹旃檀和荆棘，以及跟随拖曳的安排，专注于此的安乐等体验成立，怎么会不是有身呢？其他，作为我执之基者，不是我执之基的色
English
Because it is not other. From the clinging of 'I hold this,' it is also not holding, because it is discriminating in another way towards the object of harm. The body, which is not holding, also clings to being held by this, therefore, how can the nature of holding happiness etc. be established by this? Merely holding happiness etc. as self is also not for the purpose of being an object, because there is no experience of 'I am happy.' All five aggregates are what is cognized, because one sees the clinging to 'I' in the form of 'I am white,' etc. Since all five are objects, the body also belongs to them, therefore it is impossible for it not to be an object. That, whether it is material or non-existent, although it is not holding, but because of clinging, holding cannot be established from clinging. Whatever is clear, clear and happy without relying on others, is knowing, therefore it is only knowing blue etc. As the crest jewel of the logicians said: 'The nature of its blue etc., that nature is also experience. Although it is experience as self-nature, it is said that blue etc. is experience.' Thus it is said. Blue etc. is known only by the emptiness of the nature of one and many, and that is also it, therefore how can the reason be unestablished? Even so, is it not that the reason is unestablished in one aspect? Thus, the knowledge of blue etc. and happiness etc. is also a subject. Among them, emptiness by the nature of one and many is established for blue etc., but not for happiness etc., because that is without a body. This is not existent, because it cannot be denied that it appears pervasive to the object, because one experiences that as many limbs of fatigue sink into the water, so much pervasive happiness arises, and such experience is also not said to be not pervasive to the object, because the body is also the same. Since pervasiveness to the object is the same, like the body, here also it is because it has a body. Applying sandalwood and thorns, and following the arrangement of dragging, the experience of happiness etc. focused on this is established, how can it not be embodied? Furthermore, those that are the basis of clinging to self, the form that is not the basis of clinging to self
Tibetan
ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་ཡིན་དུ་ཆུག །བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ལུས་ལས་ཐ་དད་པ་ནི་ཡིད་ལ་རེ་བ་ཙམ་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོ་ན་ལུས་ཉིད་ནི་བློ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གྲུབ་ཀྱང་བློའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འབྱུང་བ་སེམས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་རང་གི་ལུས་སུ་མྱོང་བའི་འབྱུང་བ་དག་ལས་བློ་ཐ་མི་དད་ན། དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ན་ཡང་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བས་ན་བློའི་ཡུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འདིར་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལས་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་ལ། དེ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་འདི་མི་འཐད་དེ། རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བ་ལྟ་ན། གཞན་གྱི་ལུས་གཞན་གྱིས་མི་འཛིན་པས་ན་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུས་དང་ལྡན་པའི་ལུས་པོ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ལུས་མེད་པ་ཡིན་པས་མི་འོས་སོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་སྐབས་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་ཕྱོགས་སུ་བྱས་ནས་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་དགོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ག་ལ་ཡིན། འོ་ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པ་མེད་པ་མི་བདེན་པར་འཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ། གང་མི་བདེན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་བཞིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་བདེན་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ལུས་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་གྱི་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ཡང་ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་ན་མིག་ལས་བྱུང་བར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ་བར་སྣང་ལ། དེའི་ཕན་འདོགས་པ་མེད་ན་མི་སྣང་ངོ༌། །མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ཕན་འདོགས་ན་དེ་དག་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཕན་འདོགས་པ་ནི་དེ་སྐྱེད་བ་ན་ཡོད་པར་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཁོ་ན་ཡི
Chinese
应当容许与快乐等法相异。与执著的行境之身体相异，仅仅是心中希望的对境。快乐等法并非显现为与身体相异。如果这样，身体本身不是心识。即使成立，也不应说因为对心识的行相生起怀疑。为了遣除地、水、火、风等四大为有情，应当这样说：如果从自身感受到的地、水、火、风等四大与心识无有差别，那么在现量见到四大时，也应现量见到心识，因此不会对心识的对境生起怀疑。在此，如果了知快乐等法与自性为心识的身体无有差别，那么对此进行损害是不合理的。如果按照唯识宗的观点，由于他人的身体不会被他人执著，因此具有特殊性的理由是不成立的。 与具有身体的身体无有差别是不合理的，因为这样就成了无身。因此，在宗法的某一分上不成立也是必然的。此外，应当将具有行相的知识作为宗法，从而安立周遍的不可得。即使这样，又怎么会是不在分上不成立呢？那么，如何说快乐等法的无行相的知识是不真实的呢？凡是具有不真实之因的法，就是不真实的，例如苗芽。快乐等法也具有不真实之因，这是一种自性因。由于身体是不真实的，并且快乐等法是它的因，因此理由并非不成立。如果说快乐等法是先前心识的因，而不是身体的因，那是不对的，因为能够见到身体的改变和随之而来的快乐等法。如果存在眼根等助缘，就会显现由眼根所生的悦意等快乐生起，如果没有这些助缘，就不会显现。如果说眼根等并非对快乐等法有帮助，而是显现在那里的识，那么，如果显现在那里的识有帮助，那么它们也必定会有帮助。它们有帮助的特征仅仅是在产生快乐等法时必定存在。
English
It should be allowed to be different from happiness and so on. Being different from the body, which is the object of clinging, is merely an object of hope in the mind. Happiness and so on do not appear to be different from the body. If so, the body itself is not mind. Even if it is established, it should not be said that doubt arises about the appearance of mind. In order to eliminate the elements as sentient beings, it should be said: If the elements experienced in one's own body are not different from mind, then when the elements are directly perceived, mind should also be directly perceived, so there would be no doubt about the object of mind. Here, if one understands that happiness and so on are not different from the body whose nature is consciousness, then it is unreasonable to harm it. According to the view of the Vijnanavada school, since the body of another is not clung to by another, the reason with specificity is not established. It is unreasonable to be not different from the body that has a body, because then it would be without a body. Therefore, it is inevitable that it is not established on one part of the subject. Furthermore, knowledge with aspects should be made the subject, and pervasive non-apprehension should be established. Even so, how can it be not established on the part? Then, how can it be said that the non-aspectual knowledge of happiness and so on is untrue? Whatever has an untrue cause is untrue, like a sprout. Happiness and so on also have an untrue cause, which is a nature reason. Since the body is untrue and happiness and so on are its cause, the reason is not unestablished. If it is said that happiness and so on are the cause of previous consciousness, not the cause of the body, that is not correct, because the change of the body and the happiness and so on that follow can be seen. If there are assisting conditions such as the eye, it appears that happiness such as pleasantness arising from the eye arises, and if there are no such assisting conditions, it does not appear. If it is said that the eye and so on do not help happiness and so on, but rather the consciousness that appears there, then if the consciousness that appears there helps, then they will certainly help. Their characteristic of helping is only that they must be present when producing happiness and so on.