Chinese
如果不是恒常，如果具有因，就必须说明那些的因是什么。如果说是自己的习气完全成熟，那么即使没有火等错乱，也会出现焚烧等的错乱。 如果说只有火等的错乱是焚烧等错乱的因，那么醒觉的显现即使没有作用也成为真实成立，因为仅仅是错乱也成立因和果的决定。说醒觉的显现是真实，说梦境的状态的显现是不真实的那个人看来，梦中与妇女相遇的快乐不会成为醒觉时随之而来和产生精液的果。那个快乐不是从与妇女相遇而产生，而是从心的状态的差别而来。 那么醒觉时与妇女相遇所产生的快乐，在没有像那样对境的情况下，如何能产生呢？如果产生，那么就成了超越具有因的过失。因此，醒觉和睡眠没有任何差别，到此为止足够了。 此外，你们已经推论出，从无意义的识的显现，境等决定是不合理的。对此，我们这样说：就像睡眠的显现虽然无意义，却具有境的决定等，醒觉时也是如此。那么，在这里醒觉时，对境都是真实的，有什么必要驳斥呢？如果外境没有，那么有什么呢？ 所取和能取分离的， 是殊胜的识的意义。 从所取和能取中解脱的识，存在且具有殊胜的意义，未加虚构的自性。 如是说： 因为没有所取和能取， 心的体验没有其他作用。 它的体验没有其他， 它如是自己明了。 世尊也曾这样说过： 如孩童分别那样， 外境是不存在的。 习气扰乱的心， 显现为境非常明显。 这样说过。其中有些人这样说： 显现为身体和境的自性的这一切都是识
English
If it is not constant, and if it has a cause, then it must be stated what the cause of those things is. If it is said that one's own habitual tendencies are fully matured, then even without the delusion of fire, etc., the delusion of burning, etc., will occur. If it is said that only the delusion of fire, etc., is the cause of the delusion of burning, etc., then the appearance of being awake will also become established as true even though it has no function, because even mere delusion establishes the certainty of cause and effect. According to the one who says that the appearance of being awake is true, and says that the appearance of the state of dreaming is not true, the pleasure of meeting a woman in a dream will not become the consequence of following after waking up and producing semen. That pleasure is not produced from meeting a woman, but rather from the difference in the state of mind. Then, how can the pleasure produced by meeting a woman while awake arise when there is no such object of focus? If it arises, then it would be a fault of exceeding having a cause. Therefore, there is no difference between being awake and sleeping. That is enough. Furthermore, you have inferred that from the meaningless appearance of consciousness, the determination of objects, etc., is unreasonable. To that, we say this: Just as the appearance of sleep, although meaningless, has the determination of objects, etc., so it is also the same when awake. Then, here, when awake, since the objects of focus are all true, what need is there to refute them? If there is no external object, then what is there? Separate from the apprehended and the apprehender, It exists as the meaning of the supreme consciousness. The consciousness liberated from the apprehended and the apprehender exists and possesses the supreme meaning, the nature without fabrication. Thus it is said: Because there is no apprehended and apprehender, The mind's experience has no other function. Its experience is not other, It is thus self-luminous. The Blessed One also said: Just as a child discriminates, External objects do not exist. The mind disturbed by habitual tendencies, Clearly appears as an object. Thus it was said. Some of them say this: All of this that appears as the nature of body and objects is consciousness.
Tibetan
པ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་རིག་པ་ཡིན་པས་ན། གང་གིས་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ལ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་ནི་དོན་དམ་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་གིས་མ་སྦགས་པར་ཤེལ་དག་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་འདི་དག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་མ་རིག་པས་བསྟན་པས་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཛིན་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་དོ་ཞེའོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་གཞུང་རྒྱ་མཚོ་ཡི། །ཕ་རོལ་སོན་རྣམས་དེ་སྐད་སྒྲོགས། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་ཁོ་ན་ཟབ་ཅིང་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་རིན་ཐང་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་རིན་པོ་ཆེའི་གཞི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ་ཆུ་གཏེར་ཡིན་ལ་དེའི་ཕ་རོལ་ཕ་མཐར་སོན་པ་རྣམས་དེ་སྐད་དུ་སྒྲོག་གོ །འོ་ན་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། མཁས་རྣམས་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱང༌། །དམ་པའི་དོན་ནི་ཡོད་མི་འདོད། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མཁས་པ་རིགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་རིག་པ་རྣམས་དོན་དམ་པས་སྤྱོད་པར་མི་འདོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང༌། །བྲལ་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན། །རང་བཞིན་དུ་འཐད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཅིག་གམ་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། དེས་ན་འདི་ནམ་མཁའ་ཆུ་སྐྱེས་བཞིན་དུ་དོན་དམ་པ་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་ཡང་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་མ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཞིན་དུ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་མི་ལྡན་པར་གསལ་ བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྨྲ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཕྱི་རོལ་ཡིན་ན་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ནང་
Chinese
即是彼。而且，因为是自证，所以，任何事物都不能成为所取和能取。所取和能取的自性，是分别念妄加安立的。因此，与周遍假立的所取和能取的自性相分离的识，是真实的，他们这样说。另一种观点是，胜义中，识如同清净的水晶，未被一切分别念的垢染所染污。这些显现，仅仅是由于颠倒的无明所显现的，因此，所谓的所取，仅仅是不存在的。因为它在一切方面都不存在，所以识的能取者也是不存在的，他们这样说。瑜伽行宗如大海，到达彼岸者如是宣说。瑜伽行派唯识宗的论典，深奥难测，价值连城，如同珍宝之源的大海，到达彼岸者如是宣说。那么，中观派的观点是怎样的呢？智者认为，识本身，在胜义中也不存在。瑜伽行派认为在胜义中存在的识，智者，即精通理性的智者，并不认为它在胜义中存在。为什么呢？因为它远离一和多的自性，如同虚空中的莲花。自性上合理的，才被认为是胜义谛，而且它会变成一或多。这个识远离一和多，因此，它不可能是胜义谛，如同虚空中的莲花。理由是，凡是远离一和多的自性的，都不是胜义中存在的，例如虚空中的莲花。这个识也远离一和多的自性，这被称为周遍不成立。这个理由并非不成立，如果识是有相的，那么就像外境一样，它不会具有一和多的自性，这是很明显的。
English
That is it. Moreover, since it is self-awareness, nothing can be the grasped and the grasper. The nature of the grasped and the grasper is falsely established by conceptual thought. Therefore, the consciousness that is separate from the nature of the grasped and the grasper, which are universally imputed, is true, so they say. Another view is that, in the ultimate sense, consciousness is like pure crystal, unstained by all the defilements of conceptual thought. These appearances are merely manifested by the inverted ignorance, therefore, the so-called grasped is merely non-existent. Because it does not exist in any way, the grasper of consciousness is also non-existent, so they say. The ocean of Yogacara doctrines, those who have reached the other shore proclaim thus. The treatises of the Yogacara school of consciousness-only, which are profound and difficult to fathom, invaluable, are like the ocean, the source of jewels, and those who have reached the other shore proclaim thus. So, what is the view of the Madhyamikas? The wise consider that consciousness itself does not exist in the ultimate sense. The consciousness that the Yogacarins consider to exist in the ultimate sense, the wise, that is, the wise who are proficient in reasoning, do not consider it to exist in the ultimate sense. Why? Because it is separate from the nature of one and many, like a lotus in the sky. What is reasonable in its own nature is considered to be the ultimate truth, and it will become one or many. This consciousness is separate from one and many, therefore, it cannot be the ultimate truth, like a lotus in the sky. The reason is that whatever is separate from the nature of one and many does not exist in the ultimate sense, for example, a lotus in the sky. This consciousness is also separate from the nature of one and many, which is called pervasive non-establishment. This reason is not unestablished, if consciousness is with aspects, then like external objects, it will not have the nature of one and many, which is clear.
Tibetan
ཡིན་ན་ཡང་ཡོད་དོ། །གནོད་བྱེད་ཀྱིས་ནི་རགས་པ་གཅིག་ཡིན་པའམ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པ་སེལ་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཡང་གལ་ཏེ་རགས་པ་གཅིག་ཡིན་པའམ། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཐ་དད་པའི་དུ་མ་ཡིན་གྲང་ན། རྣམ་པ་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་སུན་འབྱིན་པ་གསལ་བར་མི་ནུས་སོ། །གང་གིས་དེ་མ་ཡིན་ན་མི་འབྱུང་བ་སུན་འབྱིན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་གནོད་བྱེད་ལུས་མེད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་རྒྱས་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ལུས་ཡིན་ན། འདི་ཕྱི་རོལ་ཡིན་ན་ལུས་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དང་མིང་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་འདི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དུས་འདི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་མ་རིག་གོ །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་མ་རེག་པའི་སུན་འབྱིན་པ་ནི་མིང་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་ནི་མིང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་གང་དག་གི་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད་ཀྱི། གང་དག་གིས་ཕྱོགས་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་རྟོག་པ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་འདི་མ་གྲུབ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་འདི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་གསལ་བའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གསལ་བ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་མྱོང་བ་མེད་དོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མི་བདེན་པ་ཡིན་པ་གཞན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྷག་ལུས་པ་ཅི་ཡོད། ཇི་སྟེ་འདིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ན་དུས་མཉམ་དུ་ནང་གི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་བསྙོན་ན་ནི་ མི་བསྙོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །སྣང་བའི་སྔོན་པོ་ཉིད་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། སྣང་བ་ནི་བདེ་བ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཆད་པའི་སྔོན་པོ་འདི་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའམ། བདེ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་འགས་ཀྱང་རིག་པ་མེད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་ནིང་བདེའོ་ཞེས་བདེ་བ་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞིར་གཞེན་པར་བྱེད་ལ། གང་ཞིག་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཞེན་པས
Chinese
然而，这是存在的。损害者要么是一个粗大的东西，要么消除非微尘的自性。如果成为识之自性的相也是一个粗大的东西，或者如果是各自分离的众多微尘，无论哪种情况，都不能清楚地驳斥存在于外境一方的责难。因为，如果不是那样就不会产生，驳斥者不是具有识之外境的理由。说具有身体理由的损害者，在无身识之自性中不存在，这也是没有意义的，因为如果具有相，识也具有身体。如果具有境广大的相本身是身体，如果这是外境，就叫做身体。如果是识，就不是身体，我们至今还不了解名称和有名称之间的这种关系。没有触及事物本体的驳斥，不应仅仅通过名称来介入，自性存在的事物，不能仅仅通过名称来否定。有人会想，对于那些认为识具有相的人来说，有这种过失；对于那些认为仅仅是与相分离的分别念的那一方来说，这种与一和多的自性分离，怎么不会变成安住于未成立的道路上呢？这种说法是，识是明亮之自性，除了那些明亮的蓝色等之外，甚至在梦中也没有体验过明亮。如果蓝色等是不真实的，那么识之外还剩下什么呢？如果在这里，当显现蓝色等时，同时体验到内在的安乐等，如果否认这一点，那么没有丝毫可以否认的。也不能说显现的蓝色本身就是安乐等的自性，因为显现并不显现为安乐本身。没有人知道说这个完全断绝的蓝色是安乐，或者已经变成安乐，世人认为安乐是安乐时执着为我的基础，并且以先前的现量执着
English
However, it exists. The harm-doer either is a single coarse entity or eliminates the nature of non-atomic particles. If this aspect that has become the nature of consciousness is also a single coarse entity, or if it is a multitude of distinct atoms, in either case, it is not possible to clearly refute the reproach of existing on the side of external objects. Because, if it were not so, it would not arise, the refuter is not possessed of the reason of being external to consciousness. To say that a harm-doer possessed of a bodily reason does not exist in the nature of consciousness, which is without a body, is also meaningless, because if it possesses an aspect, consciousness is also embodied. If this very aspect, which possesses a vast object, is the body, if this is external, it is called the body. If it is consciousness, then it is not, we have not understood this relationship between the name and the named up to this time. A refutation that does not touch the essence of a thing is not reasonable to engage in by name alone, and that which exists by nature is not reversed by name alone. One might think, for those who hold that consciousness possesses aspects, there is this fault; for those who hold that only the conceptualization that is separate from aspects is the case, how will this separation from the nature of one and many not become abiding on the path of non-establishment? This statement is that consciousness is the nature of clarity, and apart from the clarity of blue and so forth, there is no experience of clarity even in dreams. If blue and so forth are untrue, what else remains other than consciousness? If here, when blue and so forth appear, simultaneously there is experience of inner bliss and so forth, and if one denies that, then there is nothing whatsoever that is undeniable. Nor can it be said that the appearing blue itself is the nature of bliss and so forth, because the appearance does not appear as bliss itself. No one knows to say that this completely severed blue is bliss, or has become bliss, but the world regards bliss as the basis for clinging to self when there is bliss, and with the clinging that has preceded manifest perception.