Tibetan
བྱེད་པ་ལ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པར་ངེས་པ་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འདོད་ན། ལྡོག་པ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་སྐྱོན་ཡིན་ལ་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གསལ་བར་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལ་བརྟེན་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྡོག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པར་དོགས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། འདི་ལ་འབྲེལ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡང་མེད་པས་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པའི་དོགས་པ་བཟློག་པའི་རྒྱུ་མེད་དོ། །མ་མཐོང་བ་ཁོ་ནར་དེ་བཟློག་པར་ལྷུར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མ་མཐོང་བ་ན་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་མཐོང་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་མ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེར་ཚད་མ་ཡིན་པ་ག་ལས། མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་པའི་སྔོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཕྱིས་འབྱུང་བར་དོགས་པ་ཡང་ས་བོན་མེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞུགས་པ་ལ་རེས་འགའ་དམིགས་པ་ས་བོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་སྔར་མ་ཞུགས་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་འབྱུང་བར་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་ཡང་ད་ལྟམ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་དོགས། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་དོགས་པའི་མ་མཐོང་བས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད། དེས་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལྡོག་པ་ཡང་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མ་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པས་ན་ཚད་མ་ལ་ཡིན་དུ་ཆུག་མོད། མིག་ལ་སོགས་པ་རྟག་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མི་སྲིད་པས་ན་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ན་དེ་མེད་པར་ཐལ་བ་བཟློག་པར་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་མཐོང་བ་ལྡོག་པ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལ་རག་ལས་ནས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འདི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ན་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེ
Chinese
仅仅会变成那样。如果你们认为，与有法确定关联是作为因的能知支分，那么，为什么不认可周遍呢？认为对同品法产生怀疑是过失，而对周遍产生怀疑不是过失，这显然是国王的教言。如果依赖于第二种情况，那也是不合理的。只要尚未成立与所立的关联，那么，对周遍运用理由就只会变成怀疑。并且，由于没有成立此关联的量，所以没有能遣除在异品上转的怀疑的因。如果认为仅仅通过未见就能遣除它，那是不对的。因为自己的未见是错乱的缘故，并且所有人的未见是产生怀疑的缘故。此外，如果那样说，那么所有推测诸天喜悦的推论都会中断，因为就像未见能成立没有错乱一样，所要成立的也会成立。如果说那不是量，那么，在其他地方不是量，又怎么会是量呢？如果说是由于现量相违，那是不对的。因为在进入之前没有，并且怀疑后来产生也是不合理的，因为没有种子。如果说偶尔的对境是种子，那么，既然如此，就像没有先前进入也能见到现量相违一样，在其他地方，既然现在已经进入，为什么不怀疑呢？即使那样，由于怀疑现量相违的未见，又如何确定因的周遍呢？因此，也一定会确定所立的周遍，这是确定的。此外，对于火等可以推测的对境的未见，即使可以容许由于现量相违而是量，但是对于眼等总是隐蔽的对境，由于不可能有现量相违，所以仅仅是量，因此难以遣除没有它的过失。如果说那也是由于推论相违所以不是量，那么，如果依赖于未见成立周遍的因所产生的推论，如果显示此不是量，那么自己也是显示者，因为那不是量，那么
English
It will only become that. If you think that being definitely related to the subject is a part of the knowable aspect of the sign, then why not accept the pervasion as well? To think that doubting the property of the similar class is a fault, but doubting the pervasion is not a fault, this is clearly the king's teaching. If you rely on the second case, that is also unreasonable. As long as the connection with the probandum has not been established, then the application of the reason to the pervasion will only become a doubt. And since there is no valid cognition to establish this connection, there is no cause to dispel the doubt of applying to the dissimilar class. If you think that only by not seeing can it be dispelled, that is not right. Because one's own not seeing is the cause of confusion, and everyone's not seeing is the cause of doubt. Furthermore, if you say that, then all inferences of the gods' joy will be interrupted, because just as not seeing can establish that there is no confusion, so too will the probandum be established. If you say that that is not a valid cognition, then how can it be a valid cognition in another place where it is not a valid cognition? If you say it is because of direct contradiction, that is not right. Because it does not exist before entering, and it is also unreasonable to doubt that it will arise later, because there is no seed. If you say that the occasional object is the seed, then, since this is the case, just as it is possible to see direct contradiction even without having entered before, why not doubt it in another place, since it has now entered? Even so, how can the not seeing that doubts direct contradiction determine the pervasion of the reason? Therefore, it will also definitely determine the pervasion of the probandum, this is certain. Furthermore, for the not seeing of objects that can be inferred, such as fire, even if it can be allowed to be a valid cognition because of direct contradiction, but for objects that are always hidden, such as the eye, since it is impossible to have direct contradiction, it is only a valid cognition, so it will be difficult to dispel the fault of not having it. If you say that that is also not a valid cognition because of inference contradiction, then, if the inference arising from the cause of not seeing establishing the pervasion shows that this is not a valid cognition, then it is also the one who shows it, because that is not a valid cognition, then
Tibetan
འི་རྒྱུན་ཅན་གྱི་རྟགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་མཚུངས་པ་ལ་འདོད་དགུར་སྤྱོད་པ་འདི་ག་ལས་ཐོབ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚུངས་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱའི། གནོད་པ་དཔེར་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་མ་མཐོང་བ་ལས་སུ་དཔག་པས་གནོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཚད་མ་ལ་ཆེད་མས་གནོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེའི་གནོད་བྱ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པར་དོགས་པ་སེལ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་འདིར་དོགས་པ་འདི་དྲུངས་ན་འབྱིན་པའི་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རེས་འགའི་རྒྱུ་ཉེ་བས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་ལ། དེས་ན་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་དམིགས་པ་ན་རང་གི་ཁྱབ་བྱེད་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །རེས་འགའ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཉེ་བ་འདི་བྱེད་པ་མེད་པར་ནི་མི་འཐད་དེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་དེ་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བ་རག་ལུས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་ཡོད་ཀྱང་དེ་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་བའི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ཅི་ལྟར་ཞེན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མ་མཐོང་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཉིད་ཉེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་མོད་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལ། སེམས་པ་མེད་པས་ཀྱང་རྒྱུ་ཉེ་བར་བྱ་བ་མི་ནུས་ཏེ། ནུས་ན་ཡང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ལྡོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འབྲས་བུ་འདི་ཁྱབ་བྱེད་མི་དམིགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་པས་ན། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་ན། འདི་ཡང་མ་བརྟགས་པའི་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཉེ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ན། འདིར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་ཉེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བ་ཡོད་པ་དང༌། མེད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་མཐོང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་འགྲུབ་པ་ཞིག་ན། རྒྱུ་ཉེ་བ་ཐམས་ཅད་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་བའམ་འདོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཅིག་པ་ཡིན་ན་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡང་ངེས་པར་འདྲེན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗེས་སུ་
Chinese
因为如果不是通常的标志的反面不成立，以及反面不成立也不适合产生正确的知识。如果说，只有可见的量才是成立反面的，而对于没有要成立的事物则不是。那么，这种在性质相同的情况下随意使用的做法是从哪里得到的呢？对于性质的相同，也应该说同样的话，用损害的例子做什么呢？由于具有量之性质的不可见，推论无法造成损害，因为故意损害量是不合理的。如果是存在，那么推论也会变成它的损害者。因此，不可见不能消除对理由进入不一致方面的怀疑。有人认为，在这里，有能损害消除这种怀疑的反驳的量，比如，对于果本身来说，成立了与花瓶等偶尔的近因的周遍，因此，当看到身体等时，也会引出自己的周遍。偶尔的近因没有作者是不合理的，因为从随行和反行中可以确定，它的作用依赖于作者。即使作者存在，但因为他是常恒的，怎么会执着于偶尔的近因呢？不是的，因为它依赖于不可见的完全成熟。如果说，那就是近因，也不是的，因为它没有心识，没有心识也不能作为近因，如果能，那么花瓶等也会变成作者的反面。因此，如果这个果通过不可见周遍而从所证中反驳，那么怎么会对它产生怀疑呢？这也是未经考察的说法。 如果所有的近因都成立为作者的行为先于它，那么这里会发生什么变化呢？然而，如果某种近因，看到作者的行为存在和不存在之后才产生作用，只有这样的变化才能成立。也不是看到或希望所有的近因都是同一类的，如果是同一类，那么手的行为等也必然会引出，因为随之
English
Because if the opposite of the usual sign is not established, and the opposite not being established is also not suitable for generating correct knowledge. If it is said that only visible measure is what establishes the opposite, but not for things that are not to be established. Then, where did this practice of using things as desired when the characteristics are the same come from? For the sameness of characteristics, the same should be said, what is the use of giving examples of harm? Since the unseen that possesses the characteristics of a valid measure cannot be harmed by inference, because it is unreasonable for deliberate harm to come to a valid measure. If it exists, then inference will also become its harmer. Therefore, the unseen is not able to dispel the doubt that the reason enters into the dissimilar side. Someone thinks that here, there is a valid measure that harms the refutation that removes this doubt, like this, for the result itself, it is established that it is pervaded by the occasional proximate cause for things like vases, therefore, when that is seen in things like the body, it also leads to its own pervader. The occasional cause, the proximate, is not unreasonable without an agent, because from the concomitance and counter-concomitance, it is certain that its action depends on the agent. Even if the agent exists, but because it is permanent, how can one be attached to the occasional proximate cause? No, because it depends on the complete ripening of the unseen. If that itself is the proximate cause, it is not, because it has no mind, and without mind it cannot act as a proximate cause, if it could, then the agent would also become the opposite for vases etc. Therefore, if this result is refuted from what is to be proven by the non-apprehension of the pervader, then how can there be doubt about it? This is also an unexamined statement. If all proximate causes are established as the agent's action preceding it, then what change would occur here? However, if a certain proximate cause, seeing the agent's action existing and not existing, then acts, only such a change can be established. It is also not seen or desired that all proximate causes are of the same kind, if they are of the same kind, then the action of the hand etc. would also necessarily lead to it, because following