Tibetan
ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དུ་བ་མེ་དང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ན་མེའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་བཞིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་ན། བསྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཙམ་ན་སེམས་པ་དང་བཅས་པ་དང་སེམས་པ་མེད་པའི་ཚོགས་པ་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་པས་ན་སེམས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ། དེ་ལ་ ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པར། །འབྲས་བུའི་སྤྱི་ནི་མཐོང་བ་ལས། །གཏན་ཚིགས་གང་དག་སྤྲོས་བྱེད་པ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ལས་ལུས་ཀྱི་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཙམ་སྐྱེས་བུ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ན་བྱེད་པ་མ་མཐོང་བའི་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ལས་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་རྣམས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་ལུས་ཀྱི་བྱེད་པས་ཁྱབ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་ཙམ་དང་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བར་རྟོགས་ན་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ལུས་ཀྱི་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཉིད་ཙམ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཙམ་དུ་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་འདིར་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལས་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་མཐོང་བས་ན་ས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་རིགས་གཅིག་པ་ཉིད་སྐྱེས་བུ་རྟོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་ན་ངེས་པར་འདི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་སྟེ། འགར་ནི་ཉེ་བར་ནི་ཉེ་བར་མཁོའོ། །འགར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ཅིས་བྱས་པ་ཡིན། འདིར་བརྗོད་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དེས་ཁྱབ་པ་ཡང་འགར་ཡང་ལྷན་ཅིག་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་རག་ལས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པ་ས་
Chinese
再者，仅仅是追随特殊性。就像烟与火的联系成立时，想要理解与火的特殊性之间的联系一样。如果不把握论证的特殊性，那么执着于所证的特殊性之间的联系是不合理的。仅仅是果，与有心识的和无心识的集合是共同的，因此对于名为有心识的特殊性，极度明显地产生错觉是可能的。如是说： 未示差别时， 仅见果之总， 何等立论者， 彼等皆迷谬。 因此，即使一切都同样是果，但从见到某些果就能推测出身体的行为。当仅仅是果与仅仅是人之间的联系被理解时，对于未见行为的寺庙等，就像从见到手等行为一样，推测出人，这不会改变。因此，就像果虽然与果本身相似，但被身体的行为所遍及而区分开来一样，与仅仅是人之间也没有矛盾。世间也区分开来而理解遍及，如果不区分开来而理解，那么身体等也将会推测出身体的行为。因此，就像事物本身一样，仅仅是果的同类性，在这里对于理解遍及并非必要。如果那样，那么从那之中推测无常性也不会改变吗？是所希望的，因为说：坏灭如果与有性。 如此，在瓶子等上，因为见到果本身被无常所遍及，因此对于土地等也推测它。如果那样，同类性对于理解人并非必要，那么必定对于了解无常性也并非必要。在有些情况下是必要的，在有些情况下不是，这种区分是如何产生的呢？这里所说的是，为了成立无常性，果本身是自性的论式，并且它被它所遍及，也不仅仅依赖于一同见到。并非遍及一切显现，土地
English
Moreover, it is only following the particular. Just as when the connection between smoke and fire is established, one wants to understand the connection with the particularity of fire. If one does not grasp the particularity of the reason, then it is unreasonable to cling to the connection with the particularity of what is to be proven. Merely the result is common to both collections with and without consciousness, so it is possible to have a very clear illusion about the particularity called having consciousness. As it is said: When the difference is not shown, Only the generality of the result is seen, Whatever logicians elaborate, All of them are mistaken. Therefore, even though all are equally results, from seeing some results, one infers the actions of the body. When the connection between merely the result and merely the person is understood, it will not change to inferring the person from seeing temples, etc., where the action is not seen, just as from seeing the actions of hands, etc. Therefore, just as the results are similar to the result itself, but are distinguished by being pervaded by the actions of the body, there is no contradiction with being merely a person. The world also distinguishes and understands the pervasion, but if one understands without distinguishing, then it would follow that the actions of the body are also inferred from the body, etc. Therefore, just as with the thing itself, the homogeneity of merely the result is not necessary here for understanding the pervasion. If so, then wouldn't it also not change to inferring impermanence from that? It is desired, because it is said: Destruction is like result and existence. Thus, in pots, etc., because one sees that the result itself is pervaded by impermanence, therefore one also infers it for earth, etc. If that is the case, if homogeneity is not necessary for understanding a person, then it is certainly not necessary for knowing impermanence. In some cases it is necessary, and in some cases it is not. How is this distinction made? What is said here is that in order to establish impermanence, the result itself is the reason of nature, and its pervasion by it does not depend solely on seeing them together. It does not pervade all appearances, earth.
Tibetan
ལས་བྱུང་བ་དང་ལྕགས་ཀྱིས་གཞོག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དེའི་རིགས་ཅན་ལས་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་ ལ། དེ་ཡང་ནང་གི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཆེ་བ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཇུག་པས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །སྐྱེས་བུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ནི་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཞིང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པར་མི་འཇུག་པས་ན་མི་མཚུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁྱབ་པ་མེད་པས་ན་མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་འཁྲུལ་པ་དང་ལྡན་ན་མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ན་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ཅི་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་སྲིད་པ་ཡིན། ཕྱོགས་དང་པོ་ལ་གལ་ཏེ་ངེས་པ་མེད་མོད། རེ་ཞིག་དོགས་པ་བཟློག་པ་མེད་ན། དེ་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་མི་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། གང་གི་འཁྲུལ་པ་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་དེ་མི་དམིགས་པ་གོ་བར་བྱེད་པར་འདོད་པ། དེ་ཅི་འཁྲུལ་པ་དམིགས་པ་ལ། འཇིགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལ་མ་ཡིན་ནམ། དེའི་ཚེ་དེ་དོན་དམ་པར་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འཁྲུལ་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གོ་བར་བྱེད་པར་འདོད་ན། ཅི་དེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་ཀྱང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟ་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཡོད་ཀྱང་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་དོགས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁས་བླངས་ནས་གོ་བར་བྱེད་པར་འདོད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཁས་བླངས་པ་ན་འཇུག་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པ་དམིགས་པ་ན་གོ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག །འཁྲུལ་ན་ནུས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལམ་ཕབ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པར་མི་འོས་སོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་བར་ཐེ་ ཚོམ་ཟ་བ་ཡང་གོ་བར་
Chinese
因为由业产生和用铁切割等法，能见到从其同类中生起。然而，是具有能损害遣除的量之因的，成立为彼之自性的他自在。而且，由于不观待内部差别，周遍摄集一切，无有不具足的广大，能应用于瓶等，故无有相违。对于所应成办的士夫而言，是相违的理由，并且也是因和果的自性也不可得的能立者。那些也并非无有差别地应用，故不相同。因此，所谓果，此是不遍的，因此仅仅是似不定之理由。如果具有错乱，那不是称为不定吗？此不是那样的，那如何成为不定呢？此于何者是无有错乱而决定的呢？或者是有可能。对于第一种情况，如果不是决定的，暂时没有遣除怀疑，那如何是无有错乱的呢？如果仅仅因为不现错乱就能使理由成立，那么想要通过特别遮止何者的错乱，从而使不现错乱成立呢？那是什么，是现错乱吗？不是对怖畏的错乱吗？彼时，那不观待真实有错乱和无错乱，就能使了知所应成办。如果有人想要通过对错乱犹豫来使之成立，那么，即使在某处有错乱也能使之成立吗？如果是那样，那么无错乱就不是理由的相，因为即使有错乱也有能力。即使那样，又如何能通过怀疑有错乱，而承诺犹豫来使之成立呢？因为在承诺犹豫时，应用是不合理的。同样，请认为在现错乱时，不是使之成立。如果说是错乱就没有能力，如果那样，如果在远离错乱处建立定解，那就不应使了知所应成办。另外，如果即使对理由的周遍怀疑也能使之成立，那么，为什么不能对法之自性怀疑呢？如果那样，也如同对周遍怀疑一样，对与有法关联的怀疑也能使之
English
Because phenomena such as arising from actions and being cut by iron are seen to arise from their own kind. However, it is dependent on others, established as its own nature, possessing the cause of valid cognition that harms the reversal. Moreover, since it does not depend on internal differences, it completely gathers everything, and is applied to things like pots without lacking completeness, there is no contradiction. For the person to be accomplished, it is a contradictory reason, and it is also a proof that the nature of cause and effect is not found. Those are also not applied without distinction, so they are not the same. Therefore, the so-called result is not pervasive, so it is only a seemingly uncertain reason. If it has delusion, is it not called uncertain? This is not like that, so how can it become uncertain? In what is this determined to be without delusion? Or is it possible. In the first case, if it is not determined, and doubt is not dispelled for the time being, how can it be without delusion? If the reason is established merely because delusion is not perceived, then whose delusion do you want to specifically prevent in order to establish that delusion is not perceived? What is that, is it perceived delusion? Is it not the delusion of fear? At that time, it makes one understand what should be accomplished without depending on whether there is real delusion or not. If someone wants to make it established by hesitating about delusion, then can it be established even if there is delusion somewhere? If that is the case, then being without delusion is not the characteristic of the reason, because it is effective even if there is delusion. Even so, how can one want to make it established by suspecting that there is delusion and promising hesitation? Because application is unreasonable when promising hesitation. Similarly, please consider that it is not established when delusion is perceived. If it is said that there is no ability if there is delusion, then if a definite understanding is established in a place far from delusion, then it should not make one understand what should be accomplished. Furthermore, if it can be established even if there is doubt about the pervasiveness of the reason, then why can't there be doubt about the nature of the property? If that is the case, just like doubting the pervasiveness, doubting the connection with the subject can also make it