Tibetan
བརྗོད་པ་ན་བརྗོད་པ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དུས་ཐ་དད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་དུས་གཅིག་པོ་དང་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་ནི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ལ་རྟག་ཏུ་གཟུ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྣག་པས་ཆོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོ་རྟག་པ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་རྣམས་ཅིག་ཅར་བ་ཡིན་པ་བཟློག་ཏུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་ལན་ཅིག་གི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཚད་བ་མེད་པར་ཉེ་བར་དེ་དག་གི་ལན་ཅིག་གི་ཚེ་ཁོ་ན་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་སྒྲོན་མ་ཡོད་པ་སྣང་བ་དང་སྡོང་བུའི་རྣམ་འགྱུར་དང་འབྲུ་མར་ཟད་པ་དང་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་བཞིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་རྟག་པ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་འབྱུང་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ཡང་ལན་ཅིག་གི་ཚེ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཉེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ཐལ་བའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཟློག་པ་ན། གང་དག་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་དེ་དག་ནི་ཅིག་ཅར་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ་དང༌། ཡལ་ག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འབྱུང་བ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་འགལ་བ་དམིགས་པའོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་ལ་བསམས་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། མཐའ་དག་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ན་མ་ཚང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་མཆོག་གིས། བྱེད་པ་དང་ནི་མི་བྱེད་པའི། །དུས་སུ་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །རྟག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་འགལ་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་རྣམས་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་མངོན་སུམ་དང་ འགལ་བ་ཡང་མེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་མས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་དེའི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་གཟུང་བར་ནུས། སྔར་དང་ཕྱི་གནས་པ་ནི་ད་ལྟ་བསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ད་ལྟ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་བར་དུ་སྣང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ན་ཡོ
Chinese
如果说，那么说有什么用呢？因为为什么不同时期的果，不能被看作是与同一时期相关的呢？因为见是对于不同的因和无异的因，总是公正的缘故。对于非存在执著就足够了。因此，如果作者是常恒的，那么果应该是同时产生的，这是不可避免的，这个说法是成立的。应用是，哪些在一次的时间里，因没有完全具备而接近，那些只在一次的时间里产生。例如，灯存在而显现，树木的形态变化，油耗尽，以及具有自境的分别等等。认为作者是常恒者的生、住、灭，也是在一次的时间里，因没有完全具备而接近，这可以作为自性的反驳论证。但事实并非如此，因此反驳说，哪些是逐渐产生的，那些不是同时因没有完全具备而接近的。例如，幼苗和树木，以及树枝等等。生、住、灭也是逐渐产生的，这是遍相违的现量。不应认为，考虑到不完整的共同作者，就不能成立能立，因为如果一切都是作者，那么不完整是不合理的，而且常恒者是不依赖共同作者的。如是，智慧自在者说：作者与非作者，时间性质相同，常恒不依赖，次第生是相违。这是对常恒的我和非刹那的瓶子等，次第产生果的遮遣。这与现量也不相违，因为现量执持非刹那是不合理的。现量刹那不能执持非刹那，因为非刹那是遍及多个刹那的，那么，一个刹那的现量如何能抓住它的体性呢？先前和之后存在的，不是现在所遮遣的，因为那会成为现在存在的过失，而且会成为在生和灭之间显现的过失。否则有。
English
If one speaks, what is the use of speaking? Why are the fruits of different times not seen as related to the same time? Because seeing is always impartial to different causes and non-different causes. It is enough to be attached to what is non-existent. Therefore, if the agent is permanent, then the fruits must be simultaneous, which is inevitable, and this statement is valid. The application is that those which, at one time, are close without the cause being fully present, those arise only at one time. For example, the appearance of a lamp being present, the changes in the form of a tree, the exhaustion of oil, and the discriminations that have their own objects, and so on. The arising, abiding, and ceasing of what is considered to be a permanent agent are also close without the cause being fully present at one time, which can be used as a self-nature refutation argument. But this is not the case, therefore, the refutation says that those which arise gradually are not close without the cause being fully present at the same time. For example, seedlings and trees, and branches, and so on. Arising, abiding, and ceasing also arise gradually, which is the perception of contradictory pervasion. It should not be thought that the proof cannot be established by considering incomplete co-authors, because if everything is an author, then incompleteness is unreasonable, and the permanent does not depend on co-authors. Thus, the Supreme Lord of Wisdom said: The agent and the non-agent, having the same nature in time, the permanent is independent, and sequential arising is contradictory. This is the negation of the permanent self and non-momentary objects such as pots, which produce fruits sequentially. This is not contradictory to direct perception, because it is unreasonable for direct perception to grasp what is non-momentary. A momentary direct perception cannot grasp what is non-momentary, because what is non-momentary pervades many moments, so how can a direct perception of one moment grasp its nature? What exists before and after is not what is negated now, because that would be the fault of being present now, and it would be the fault of appearing between arising and ceasing. Otherwise, there is.