Tibetan
་འདུད་པས་མིང་ངོ༌། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་པར་བྱ་བས་ན་ འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །གང་གིས་གཟུགས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དབྱུག་པ་རེག་པས་རྡེག་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །མིང་ཞེས་པ་དང་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་སོ། །འོ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཆོས་དུ་ཡིན་ཞེ་ན། བརྗོད་དེ། དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་མིན་བདེ་བ་མིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོའོ། །ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་རྣམས་སོ་སོར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཆོས་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །སེམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའོ། །མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །འདི་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའོ། །དབང་པོ་དྲུག་དང་ཡུལ་དྲུག་ནི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་སོ། །དབང་པོ་དྲུག་དང་ཡུལ་དྲུག་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ནི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །མིང་དང་གཟུགས་ཞེས་པ་མིང་ནི་ཆོས་བསྡུ་བ་བར་མ་ལས་ཆོས་བརྒྱ་དང་བདུན་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཞུང་མང་བར་འགྱུར་བའི་འཇིགས་པས་བདག་གིས་མ་བྲིས་སོ། །གཟུགས་ནི་གང་ཅུང་ཟད་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་དང༌། བསྟན་དུ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་ཕལ་ཆེར་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འཇིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཕུང་པོའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའོ། །ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པ་ཕལ་ཆེར་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་འཇིགས་པ་ཉིད་པས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའོ། །དེས་ན་དེས་ཐོག་མར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཆ་མཉམ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཕལ་ཆེར་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་འཇིགས་པས་ཁམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེས་ན་ཐོག་མར་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་པ་ཁམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པ་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་པོར་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གཏི་མུག་ལ་སྤྱོད་པ་ནིའང་རྨོངས་ཤེས་ཆེས་པས་སེམས་སྤང་བ་ཆུང་བ་དང་དབང་པོ་ཞན་པར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ཙམ་ཉིད་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་དང༌། མི་དངང་བ་དང་མི་རྨོངས་པར་འགྱུར་བའོ། །སེམས་པ་ དང་དབང་པོ་རྒྱ་ཆེ་བ་སྲིད་པ་ཐ་མའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ཅིང་བཟོད་པ་གཅད་པ་བསྒོམ་
Chinese
因其敬礼故名为名。色，因其显现为色，此乃色。何者令其显现为色？答曰：棍棒触碰击打等一切皆为显现之作用。名与色，即是名与色。那么，色等这些是什么法呢？答曰：五根与五境是色蕴。乐受、苦受、非苦非乐受是受蕴。能个别执取各种差别相之法是想蕴。心等法是行蕴。眼识等是识蕴。此乃五蕴。六根与六境是十二处。六根、六境与六识是十八界。所谓名与色，名是从中间的法类集合中说到的，有一百七十八法。例如，识与受等。因害怕文义繁多，故我未书写。色是稍微可指示的，以及不可指示的。其中，多数情况下，贪欲的行持是痛苦的畏惧，故从蕴的角度入手。多数情况下，嗔恨的行持是烦恼的畏惧，故从处的角度入手。因此，首先应当从最初成为烦恼的处的角度修习安忍。多数情况下，平等之行持是痛苦与烦恼的畏惧，故从界的角度入手。因此，首先应当从痛苦与烦恼的角度修习安忍。对于愚痴的行持，首先应当从名与色的角度修习安忍。愚痴的行持，也会因极度愚昧而导致心识微弱、根器迟钝。因此，仅仅了知名与色，就能舍弃，并且变得不惊慌、不迷惑。心识 与根器广大，有生最后一世的菩萨，是从极其甚深的缘起之门进入，并修习决断安忍。
English
It is named 'name' because of its reverence. Form, because it appears as form, this is form. What makes it appear as form? The answer is: the action of a stick touching and striking, etc., is all a manifestation. 'Name' and 'form' are name and form. So, what kind of dharmas are these, such as form? It is said: the five faculties and the five objects are the aggregate of form. Pleasant feeling, painful feeling, and neither painful nor pleasant feeling are the aggregate of feeling. The dharma that individually grasps various distinct characteristics is the aggregate of perception. Mental factors and other dharmas are the aggregate of formation. Eye consciousness and other consciousnesses are the aggregate of consciousness. These are the five aggregates. The six faculties and the six objects are the twelve sources. The six faculties, the six objects, and the six consciousnesses are the eighteen elements. The terms 'name' and 'form' refer to name, which is mentioned in the intermediate collection of dharmas, with one hundred and seventy-eight dharmas. For example, consciousness and feeling, etc. Fearing that the text would become too extensive, I have not written it. Form is that which is slightly demonstrable and that which is not demonstrable. Among them, the practice of attachment is mostly the fear of suffering, so it enters through the door of the aggregates. The practice of hatred is mostly the fear of affliction, so it enters through the door of the sources. Therefore, one should first cultivate patience from the perspective of the sources that initially became afflicted. The practice of equanimity is mostly the fear of suffering and affliction, so it enters through the door of the elements. Therefore, one should first cultivate patience from the perspective of suffering and affliction. For the practice of ignorance, one should first cultivate patience from the perspective of name and form. The practice of ignorance also leads to weak mind and dull faculties due to extreme ignorance. Therefore, merely knowing name and form, one can abandon them and become neither alarmed nor confused. The mind and faculties are vast, and the bodhisattva in his last existence enters through the door of the extremely profound dependent origination and cultivates decisive patience.
Tibetan
པའོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོའི་སྒོ་ནས་བཟོད་པ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་སོ་སོར་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཅི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན་བརྗོད་དེ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱས་པ་དང༌། བསྡུས་པའོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་རེ་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་པས། །སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མ་བྱུང་བ་སྐྱེས་པས་དང༌། བྱུང་བ་རྣམ་པར་ཉམས་པས་དང༌། རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པ་ཡིན་པས་དང༌། །ཡན་ལག་དུ་མ་མ་བསྡུས་པས་དང༌། སྐྱེ་བ་གནས་པ་མི་རྟག་པའི་རྗེས་སུ་བགྲོད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནི་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་ངེས་པས་བསམ་པར་བྱའོ། །ཚོར་བ་ཡང་མ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བས་དང༌། གསུམ་ཉིད་ཉེ་བར་དམིགས་པས་དང༌། གཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་དང༌། སྤྱོད་ཡུལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བས་དང༌། འགག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་དཀའ་བས་ཚོར་བའི་རྒྱུའི་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཚོར་བ་དང་གྲུབ་བདེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཚོར་བ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་འདུ་བྱེད་ནི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་སོ་སོར་འབྲེལ་པས། སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་སྐྱེ་བ་དང་ཉམས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དང༌། སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་སོ། །ལྷག་མ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་དེ་དག་དང་སོ་སོར་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བདེ་བར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཡིད་འགྲོ་བས་གང་ལས་ཡིད་གྱུར་པ་དེ་ལས་དེ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་པ་ན་མི་རྟག་པའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་མི་འཚོགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་མི་བརྩོན་པར་སྐྱེའོ། །ཕྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རྟག་པའོ་ཞེས་བསམ་ པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ལ་རེ་རེ་ནས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དགའ་བ་བྱུང་བ་ན། ཡང་གཉིས་གཉིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཀྱང་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ནི་ཚོར་བ་དང༌། གཟུགས་ནི་འདུ་ཤེས་དང༌། གཟུ
Chinese
哦。关于通过蕴来修习忍辱的瑜伽士，对于苦、集、灭的谛，应当各自结合三十一个方面。如何结合呢？现在来说明，应当通过两种方式来修习忍辱。即：广说和略说。其中，对于各个方面，首先瑜伽士应当这样思维：因为是生灭之法，因为依靠因的力量而存在，因为未生而生起，因为已生而坏灭，因为是微尘的积聚，因为不是众多支分的集合，因为生住坏灭随行，所以色是不常的。感受也是因为未生而生起，因为对三者进行观察，因为体验到一种，因为色等是各别的，因为依靠行境所缘的分别而生起，因为是坏灭之法，所以是不常的，应当如此修习。想是难以表示的，因为执著感受之因的行境的差别是容易表示的，因为感受和乐受是一体的。因为想与感受的生灭相连，所以是不常的，应当如此修习。然后，行是心之行各自相连，心之行与生灭相连，心之行即是感受和想。其余相似相应的行，因为与它们各自相连，所以像感受和想一样是不常的，应当安乐地修习。因此，识是在感受、想和行之前生起意，从哪里生起意，就从哪里生起它们。如果识是常的，那么不常的感受等就不会聚集。因此，识也像感受等一样是不常的，应当不费力地生起。之后，应当思维识是不常的。像这样，对它们一一产生不常的喜悦时，也应当修习两个两个也是不常的。例如：色是感受，色是想，色
English
Oṃ. Now, concerning the yogi who cultivates patience through the aggregates, one should individually combine thirty-one aspects with the truths of suffering, origin, and cessation. How should they be combined? It is said that patience should be cultivated in two ways: extensively and concisely. In this regard, for each aspect, the yogi should first contemplate: because it is the nature of arising and ceasing, because it exists by the power of causes, because what has not arisen arises, because what has arisen decays, because it is an accumulation of particles, because it is not a collection of many parts, because arising, abiding, and ceasing follow, therefore form is impermanent. Feeling is also impermanent because it arises from what has not arisen, because it observes the three, because it experiences one, because forms and so on are distinct, because it arises due to the discrimination of the object of experience, and because it is the nature of ceasing, one should practice in this way. Perception is difficult to represent, because grasping the difference in the object of the cause of feeling is easy to represent, and because feeling and pleasure are one. Because perception is connected to the arising and ceasing of feeling, it is impermanent, and one should cultivate in this way. Then, formations are connected to the individual mental formations, and the mental formations are connected to arising and ceasing, and the mental formations are feeling and perception. The remaining similar corresponding formations are impermanent like feeling and perception because they are connected to them individually, and one should practice comfortably in this way. Therefore, consciousness arises before feeling, perception, and formations, and from where the mind arises, from there they arise. If consciousness were permanent, then impermanent feelings and so on would not gather. Therefore, consciousness is also impermanent like feeling and so on, and it should arise effortlessly. Afterwards, one should contemplate that consciousness is impermanent. In this way, when joy arises from the impermanence of each of them, one should also cultivate that two by two are also impermanent. For example, form is feeling, form is perception, form is