Tibetan
་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་དོན་དུ། དེ་དག་མངོན་དུ་རྟོགས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྐད་ཅིག་མ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །འཁྲུལ་པའི་མཚན་མས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རབ་ཏུ་སྐྱེ་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་ནས་འབྱིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཉིད་དོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་བཤད་པས་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ནི་བརྟགས་པ་པའི་མཐོང་ལམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གོ་ཞེས་མང་དུ་བཤད་པ་དང་ཅི་ལྟར་མི་འགལ་བར་འགྱུར། ཡང་གང་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་སྤང་བར་མི་ནུས་པས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་དུས་སུ་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་སོ། །གཞན་དུ་ན་དེའི་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མི་འཐད་པས་ལམ་བསྒོམ་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འབྲས་བུ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པར་བལྟའོ། །ཡང་བདེན་པ་སོ་སོའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སེལ་བས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཆེད་དུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལེགས་པར་གནས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེའི་འདོད་པས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དངོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་མོ་ཞེས་གསལ་ལོ། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བས་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སའོ། །སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པ་ཡང༌། ཐ་སྙད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཅི་ལྟའོ། །ཡང་དུས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ པའི་དུས་ཆུང་ངུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ཐ་སྙད་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ས་གང་གིས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་གྱུར་པའི་ཆོས་གང་དང་གང་ཅི་སྲིད་དུ་ཡོངས་སུ་མ་ཚང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ས་དེའོ། །ས་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་བརྒྱད་དེ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་བརྒྱད་ནི་བཟོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་བྲལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་བརྒྱད་ནི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་རྟོགས་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་བཞི་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་རྟོགས་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཡང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་སོ། །འདིར་གདམས་ངག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཟོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མངོན་དུ་རྟོགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མཚན་ཉིད་དག་མི་དམིགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་སྐད་ཅིག་གང་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་འདི་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་གོ ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་འདིའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་རང་གིས་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཤེས་རབ་ཤར་བ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་རབ་ཏུ་ཤེས་ནས། ཡང་མངོན་པར་བརྗོད་པ་མེད་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཤར་བ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དེའི་ཚེ་འང་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་རྟོགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པས་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དང༌། ཤེས་རབ་མཆོག་ཏུ་ཕྱིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁམས་སུ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཉིད་བདག་མེད་པར་མངོན་དུ་རྟོགས་པའོ། །དེས་ན་དེ་དང་ དོན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་བཟོད་པ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་པ་ལམ་རྣམས་ལ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བཟོད་པ་བརྒྱད་རྣ
Chinese
为了显示那个真如自性是主要的意义，那些现观生起现观，以刹那现观所要现观的是现观道。以错乱的相状增益的颠倒极度生起，从烦恼的根本中拔除痛苦，对法知等十五个刹那也安立为见道。在修道中所说，痛苦的法知等那些，就是被考察者的见道所说。什么时候不是那样，那么大车乘的，大乘有见道十六个刹那，这样多说和如何不相违背呢？又因为不能舍弃不齐全的因，见痛苦时，在舍弃所舍弃的时候，就舍弃了集。因为那样的缘故，就现证了灭。否则，现证它的灭不应理，所以是修道。对集等也是那样，以果现观，大乘有见道现观一个刹那，这样认为。又因为遣除各自真谛的颠倒而现证，以现观十六个刹那而现证。因此，特意进入等相的安立善妙安住这样说。他的意愿是，十六个刹那全部都是真实的见道这样明显。那是同样，因为见到四谛的真如自性，见道十六个刹那是极喜地。二十二种发心和差别等，是名言时期的差别，要知道行为圆满的体相，直到所知和知圆满之间。八无暇的刹那怎么样呢？又不是时间穷尽的小时间，因为那是极微细的，不是可以安立的缘故。因为那样的缘故，以哪个地完全清净的法，哪个和哪个，只要没有完全圆满，那么就是那个地。那个地完全圆满后，就安立在其他地。决定和它一起行
English
In order to show that suchness itself is the main meaning, those actualizations generate actualization, and what is to be actualized by momentary actualization is the path of seeing. The perverted appearances that are imputed by mistaken characteristics arise extremely, and the suffering of uprooting from the root of afflictions, the fifteen moments of knowing the Dharma, etc., are also established as the path of seeing. As explained in the path of meditation, those such as knowing the Dharma of suffering are said to be the path of seeing of the investigators. When it is not so, how can it not contradict the many sayings that the Great Vehicle has sixteen moments of the path of seeing? Also, because one cannot abandon the incomplete cause, when seeing suffering, at the time of abandoning what is to be abandoned, one abandons the origin. For that reason, cessation is realized. Otherwise, it is unreasonable to realize its cessation, so it is the path of meditation. It is the same for the origin, etc. By the actualization of the result, it is considered that the Great Vehicle has one moment of the actualization of the path of seeing. Also, because of realizing by eliminating the perversions of each truth, it is realized by sixteen moments of actualization. Therefore, it is said that the establishment of the aspect of specifically entering, etc., is well established. His intention is that all sixteen moments are clearly the actual path of seeing. That is the same, because seeing the suchness of the four truths, the sixteen moments of the path of seeing are the Extremely Joyful Ground. The twenty-two types of mind generation and distinctions, etc., are the distinctions of the time of designation, and the characteristics of the completion of actions should be known until the completion of what is to be known and knowing. What about the moments of the eight non-freedoms? Also, it is not the small time that is the ultimate end of time, because it is extremely subtle and cannot be designated. For that reason, whatever Dharma is completely purified by whatever ground, as long as it is not completely complete, that is that ground. After that ground is completely complete, it will be established in another ground. Definitely acting together with it
Chinese
是八种智慧。其中，断除了烦恼，作为无间道自性的苦等八种智慧，被称为“忍”。解脱道也是显现脱离烦恼的八种智慧，即“法”和“随法”。其中，以法智忍所证悟的决定性智慧，应安立为四种“法智”。以随法智忍所证悟的决定性智慧，也称为“随法智”。此处的窍诀是：现量证悟色等诸法本来无生，因此不缘苦和苦之自性，在苦法智忍的刹那，称为于不生之法安忍。这是智慧和禅定双运，不可言说的刹那。此世间出世间智慧之后，生起自己证悟的能断一切的智慧，以通达一切法皆是空性，以空性之自性完全清净的方式显现，即是于苦之法智。了知色等诸法，以空性之自性完全清净的体性，非事物和非非事物所能言说，之后，又生起不可言说之出世间智慧，即是随法智忍。彼时，也现量证悟三界一切法皆不可言说，以第二刹那智慧达到圆满之故。先前欲界之苦极大，且无有殊胜智慧，因此现量证悟于界中所证悟之法皆是无我。因此，与彼 义相同之因及其因生之果，也以智慧寻求彼义，随彼而行故为忍，故称为随法智忍。因此，如是现证悟一切法皆不可言说，不可言说之自性，唯有生起能言说之智慧，故称为随法智。如是，于集、灭、道亦应如是证悟。其中，八忍
English
are the eight knowledges. Among them, the eight knowledges such as suffering, which are the nature of the uninterrupted path by abandoning afflictions, are called "patience." The path of liberation is also the eight knowledges that manifest the separation from afflictions, namely "Dharma" and "Subsequent Dharma." Among them, the definitive knowledge realized by the forbearance of Dharma-knowledge should be established as the four "Dharma-knowledges." The definitive knowledge realized by the forbearance of Subsequent-knowledge is also called "Subsequent-knowledge." The key instruction here is: by directly realizing that form and other phenomena are originally unborn, therefore not focusing on suffering and the nature of suffering, in the moment of the forbearance of Dharma-knowledge of suffering, it is called forbearance towards the unborn Dharma. This is the union of wisdom and samadhi, an inexpressible moment. After this worldly and transcendental wisdom, the wisdom that arises from one's own realization and that completely cuts off all things, manifesting in the way that all phenomena are emptiness, with the nature of emptiness being completely pure, is the Dharma-knowledge of suffering. Knowing that these forms and other phenomena, with the nature of emptiness being completely pure, cannot be expressed by things and non-things, and then, the transcendental wisdom that arises which is inexpressible, is the forbearance of Subsequent-knowledge. At that time, it is also directly realized that all phenomena of the three realms are inexpressible, because the wisdom reaches perfection in the second moment. Previously, the suffering of the desire realm was extremely great, and there was no supreme wisdom, so it was directly realized that the phenomena realized in the realm were all without self. Therefore, the cause that is the same as that meaning and its resulting effect, also seeking that meaning with wisdom, and following it, is patience, so it is called the forbearance of Subsequent-knowledge. Therefore, in this way, directly realizing that all phenomena are inexpressible, the nature of inexpressibility, only the wisdom that can express arises, so it is called Subsequent-knowledge. Likewise, one should realize the origin, cessation, and path in the same way. Among them, the eight forbearances