Tibetan
་པའོ། ། གང་ལས་ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་མི་སྐྱེ་བ་མི་འགག་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འདི་ནི་ཀུན་འབྱུང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ནི་འགོག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །ལམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པས། གང་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་འགག་པ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དེ་ནི་ལམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་འདི་སྔོན་མ་མཐོང་བ་གཞན་བལྟ་བར་བྱ་བ་ནི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཐོང་བའི་ལམ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གོ །གལ་ཏེ་གང་ཚེ་སྐད་ཅིག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ན་ཅི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ཞེ་ན་བརྗོད་དེ། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཡན་ལག་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་གདམས་ངག་དེས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཆེད་དུའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལམ་བསྒོམ་པ་ཅི་ལྟར་བཤད་ཅེ་ན། འདི་ཡང་འགྲོ་བ་འདོད་པ་རྣམས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་བཞུགས་པའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །བསམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རིགས་པའི་སྟོབས་ལས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་ཀྱང༌། མཐོང་བའི་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གསུངས་པ། གང་གི་ཚེ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་ལ་ལྟོས་པས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱིས་མངོན་དུ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཆེས་གསལ་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐོང་བའི་ལམ་བརྙེས་པའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་དང་པོ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་མངོན་དུ་རྟོགས་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པའི་ངོ་བོ་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་བརྗོད་པ་མེད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་མོ་ཞེས་སོ། །ཐོག་མ་མེད་པ་མ་རིག་པ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་བ་བརྒྱུད་པ་རྣམས་སུ་མ་མཐོང
Chinese
也。 从何处以烦恼等不生不灭而完全断除，此乃集谛完全了知。 何者缘起之自性无生无灭而完全断除，彼乃灭谛完全了知。 道即是缘起，何者自性无生无灭而完全断除，彼乃道谛完全了知。 如是了知法者，刹那间见缘起，此先前未见者，欲见其他是不可能的。 因此，见道乃是现证一刹那。 若于何时刹那间见彼真如，云何见道是十六刹那耶？答曰：彼智慧之体性虽一，然分支分门别类，安立为十六刹那。 如是之调伏众生，为以彼教授摄受之故。 若如是，云何说十六相为修道耶？此亦是为欲求往生者，以其他相安住于了知真如之义而完全观察后安立的。 真如即是本体。 以此思惟，虽以理之力量现证为一刹那，然见道现证说为十六刹那。 彼等所说，于何时以无分之故，法界清净自性一切皆现证，然依于决定生起，以一切往生之义现证，故现证一切法无自性，生起极明之智慧之时，菩萨获得见道如是说。 彼即应说，何者极喜地第一，色等诸法，从本以来无生而现证，故于无生法忍之体性，智慧与三摩地双运，不可言说，苦谛中法了知忍之刹那即是见道。 苦谛中法了知等乃是修道如是说。 无始以来与无明俱之轮回流转中未见。
English
Also. From where, by non-arising and non-cessation of afflictions, is completely severed, this is the complete knowledge of the origin. What is the nature of dependent arising, without arising and without ceasing, is completely severed, that is the complete knowledge of cessation. The path itself is dependent arising, whatever is the nature of non-arising and non-cessation is completely severed, that is the complete knowledge of the path. Thus, by knowing the Dharma, seeing dependent arising in an instant, it is impossible to see others that have not been seen before. Therefore, the path of seeing is the realization of one instant. If at any time one sees the suchness in an instant, how can the path of seeing be sixteen instants? It is said that the essence of that wisdom is one, but the branches are divided and classified into sixteen instants. Such a way of taming sentient beings is for the sake of being taken care of by that instruction. If so, how is it said that the sixteen aspects are the path of meditation? This is also established after fully observing for the sake of those who desire to go, residing in the meaning of knowing suchness by other aspects. Suchness is the essence itself. With this thought, although the realization is one instant by the power of reason, the realization of the path of seeing is said to be sixteen instants. Those who said, when, because of being indivisible, the pure nature of the Dharma realm is all realized, but depending on the arising of certainty, realizing with the meaning of going to all, therefore, when the wisdom of manifesting all dharmas as selflessness and generating the clearest wisdom arises, the Bodhisattva attains the path of seeing, thus it is said. That itself should be said, whoever is the first of the Extremely Joyful Ground, form and other dharmas, from the beginning, are realized without arising, therefore, in the nature of forbearance of non-arising dharma, the union of wisdom and samadhi, unspeakable, the instant of forbearance of knowing the Dharma in the suffering truth is the path of seeing. Knowing the Dharma in the suffering truth and so on is the path of meditation, thus it is said. Unseen in the cycle of beginningless ignorance and continuous transmigration.