Tibetan
་གྱི་བར་དུ་སློབ་པའི་ལམ་དེ་རྣམས་ལ་སྔོན་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་ཀུན་ཤེས་པའི་དབང་པོ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་དབང་པོ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་དབང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་ལ་ནི། ཀུན་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་དབང་པོའོ། །འདི་ཡང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ས་གོང་མའི་ལམ་ནི་སྔོན་དུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོས་སྒོམ་པར་བྱེད་བཞིན་པ་ན། སྔོན་དུ་མ་གྱུར་པས་འོག་མའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་སྒོམ་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་བདག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེས་གསལ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་དབང་དུ་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཀུན་དུ་ལྡན་པ་ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་ཆད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྲལ་བ་ཐོབ་པ་ཐམས་ཅད་བརྙེས་པ་དང༌། གང་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྟོགས་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྟེན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཟད་པ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུ་སྟེ། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནས་ཅི་སྲིད་དུ་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་མོ། །དེ་ལ་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་ནི་ཉི་ཤུ་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟར། གང་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུ་མ་ནས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཀུན་དུ་གནས་ཤིང་རྗེས་སུ་བརྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྤྲོས་པ་ནི་བག་ཆགས་ཞེས་བརྗོད་དེ། གང་ལས་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མིང་དང་བཅས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཡང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་པ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་རིག་པ་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་དེ་ནི་རིག་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། ། གང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་དེ་ནི་ལས་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་སུ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཉོན་མོངས་པ་དྲག་ལ་ཆེ་བ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ལམ་གྱི་བར་ཆད་མཚམས་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བྲལ་བ་ཉིད་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
在（见道）和（修道）之间的修道之路，因为没有先前未有的觉知，所以全知的自在和具有全知的自在被称为阿罗汉的自在。对于无学道来说，是具有全知的自在。这也应以修道为重点来解释，因为当较高地的道路以先前已有的体性进行修习时，由于先前未有，较低地的善根也会被修习，因为获得了遍主之性。遍主是极其明显和显现的，应理解为自在。因为完全具备断除一切所听闻的，以及获得一切所舍弃的，并且断绝一切恶趣，在证悟金刚喻定之后，紧接着那个金刚喻定，作为所依完全转变，知晓灭尽，知晓不生，是无学的十法，即从无学的正见到究竟的无学的正定，以及无学的正解脱和无学的正智，是究竟的道。其中，一切恶趣有二十四种，如下：从无始以来的众多法，如眼等法的言说中，对显现执着的习气，普遍存在于阿赖耶识中并随之而行，那即是戏论，被称为习气。从中，眼等法的连同名称的显现执着反复生起，那被称为周遍行显现言说的恶趣。具有人我的识的习气，那是识的恶趣。烦恼的随眠是烦恼的恶趣。具有人我的业的习气，那是业的恶趣。异熟果不适宜，那是异熟果的恶趣。强烈的烦恼是烦恼的障碍恶趣。道的障碍，如无间罪等的道的障碍，那是业的障碍恶趣。远离证悟真谛本身，地狱等
English
In the path of training between (the path of seeing) and (the path of cultivation), because there is no prior unknowing, the all-knowing empowerment and the empowerment endowed with all-knowing are called the empowerment of the Arhat. For the path of no more learning, it is the empowerment endowed with all-knowing. This should also be explained with emphasis on the path of cultivation, because when the path of the higher ground is cultivated with the nature of what has been before, the roots of virtue of the lower ground will also be cultivated because of not having been before, because the nature of the pervasive lord is obtained. The pervasive lord is extremely clear and manifest, and should be understood as empowerment. Because it is fully equipped to cut off all that is heard, and to obtain all that is abandoned, and to cut off all evil destinies, after realizing the Vajra-like Samadhi, immediately after that Vajra-like Samadhi, as the basis is completely transformed, knowing the exhaustion, knowing the non-arising, are the ten dharmas of no more learning, that is, from the right view of no more learning to the ultimate right concentration of no more learning, and the right liberation of no more learning and the right knowledge of no more learning, is the ultimate path. Among them, all evil destinies are twenty-four kinds, as follows: From the beginningless multitude of dharmas, in the speech of dharmas such as the eye, the habit of clinging to manifestation, which universally abides in the Alaya consciousness and follows it, that is elaboration, called habit. From this, the manifestation of clinging to the dharmas such as the eye together with the name repeatedly arises, that is called the evil destiny of pervasive manifestation speech. The habit of consciousness with self, that is the evil destiny of consciousness. The dormancy of afflictions is the evil destiny of afflictions. The habit of karma with self, that is the evil destiny of karma. The unsuitable result of maturation, that is the evil destiny of the result of maturation. The intense affliction is the obscuration of affliction evil destiny. The obstacle to the path, such as the obstacle to the path of uninterrupted karma, that is the obscuration of karma evil destiny. Separated from the realization of the truth itself, hells and so on.
Tibetan
བདག་ངོ་བོ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སྦྱོར་བའི་བར་ཆད་འདོད་པ་འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པ་ལྔས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་སྒྲིབ་པ་དེ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་གེགས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདོད་རྟོག་ལ་སོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཟས་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་དང་མང་དུ་སྦྱོར་བར་རུང་བ་དེ་ནི་ཟས་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་གཉིས་གཉིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བྱས་ནས་ལུས་སེམས་ངལ་བ་དེ་ནི་ལོག་གཡེམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་རྟེན་གཞན་དུ་བྱས་ཏེ་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཁམས་མི་མཉམ་པར་བྱས་པས་ལེགས་པར་རང་བཞིན་དུ་མི་གནས་པ་དེ་ནི་ནད་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །ཁམས་མི་མཉམ་པར་བྱས་པས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་དེ་ནི་རྒ་བའི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་འཆི་བཞིན་པ་ན་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་འཁྲུགས་པ་དེ་ནི་འཆི་བ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་མངོན་པར་བགྲོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་ལུས་ཉེས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་ངལ་བ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་གནས་ངན་ལེན་ལ་སོགས་པ་ཅི་ལྟར་སྲིད་པ་དེ་རྣམས་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནི་དེ་ནི་བརྟན་པོ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ནི་རགས་པ་གནས་ངན་ལེན་ཏོ། །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་ནི་འབྲིང་པོ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ནི་འབྲིང་བོ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ཏོ། །གང་མཐར་གྱིས་ གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་སྒོམ་པར་འཇུག་པའི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །གང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གནས་ངན་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་དེ་སྙེད་གནས་ངན་ལེན་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཅི་རིགས་པར་རྒྱུན་ཆད་པ་དེ་ནི་མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་མོ། །གནས་ངན་ལེན་འཕེལ་བ་ལ་ལྡན་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །གནས་ངན་ལེན་འགྲིབ་པ་ལ་ཐོབ་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །གང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མཐའ་སྤོང་བའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ནི། གང་ནས་བཟུང་སྟེ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་
Chinese
获得自性之体性，是为异熟之障，恶趣处。何者，于善法方面，连接之障碍，欲、希求等五种烦恼所压伏之障，是为业之障，恶趣处。何者，出家之障碍体性，欲念分别等所压伏者，是为分别之恶趣处。何者，食物极少或多皆可调配者，是为食物恶趣处。何者，行双运后，身心疲惫者，是为邪淫之恶趣处。何者，以他者为依而生起者，是为梦之恶趣处。何者，因诸界不调，不能安住于良好自性者，是为疾病之恶趣处。因诸界不调，不能成办者，是为衰老之恶趣处。何者，临终时，诸根皆错乱者，是为死亡之恶趣处。何者，因精进等而导致身体不适者，是为极度疲劳之恶趣处。如是宣说之恶趣处等，所有可能存在者，皆为非出离之法性者之稳固恶趣处。欲界之行是为粗分恶趣处。色界之行是为中分恶趣处。无色界之行是为中分恶趣处。何者，声闻与独觉之相违品，是为烦恼障之恶趣处。何者，渐次安住之等持之相违品，是为入定之障，恶趣处。何者，一切智智之相违品，是为所知障之恶趣处。如是所有之恶趣处，皆如其分而断除，是为究竟道。恶趣处增长，名之为具有获得。恶趣处减少，名之为获得。何者，修道之边际，舍道之阶段，是为金刚喻定。此等持若摄略，则有二，即连接道所摄，与无间道所摄。其中，连接道所摄者，即从何时起，为一切障碍所……
English
Obtaining the nature of self is the obscuration of maturation, the unfortunate place. Whatever obstructs the connection to virtuous aspects, such as desire and longing, the obscuration overwhelmed by the five afflictions is the obscuration of karma, the unfortunate place. Whatever is the nature of the obstacle to ordination, overwhelmed by desires and thoughts, is the unfortunate place of conceptualization. Whatever can be adjusted to be very little or a lot of food is the unfortunate place of food. Whoever experiences physical and mental fatigue after engaging in dualistic union is the unfortunate place of wrong conduct. Whatever arises by relying on another is the unfortunate place of dreams. Whatever does not properly abide in its own nature due to the imbalance of elements is the unfortunate place of disease. Whatever cannot be accomplished due to the imbalance of elements is the unfortunate place of aging. When all the senses are confused at the time of death, that is the unfortunate place of death. Whatever causes physical discomfort due to exertion, etc., is the unfortunate place of complete exhaustion. Such unfortunate places as those mentioned, all that can possibly exist, are the stable unfortunate places of those who are of the nature of non-liberation. Conduct in the desire realm is the coarse unfortunate place. Conduct in the form realm is the intermediate unfortunate place. Conduct in the formless realm is the intermediate unfortunate place. Whatever is the opposite of the Hearers and Solitary Realizers is the unfortunate place of the obscuration of afflictions. Whatever is the opposite of abiding in gradual absorption is the obscuration of entering into meditation, the unfortunate place. Whatever is the opposite of omniscience is the unfortunate place of the obscuration of knowledge. Thus, the complete cessation of all these unfortunate places, each according to its kind, is the ultimate path. The increase of unfortunate places is labeled as having attainment. The decrease of unfortunate places is labeled as attainment. Whatever is the limit of the path of meditation, the stage of abandoning the path, is the vajra-like samadhi. This samadhi, if summarized, has two aspects: that which is included by the path of joining and that which is included by the path of no obstruction. Among these, that which is included by the path of joining is from the time when all obscurations...