Tibetan
། འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་སོ། །སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་ནི་ཤེས་པའོ། །སྔོན་གྱི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་བདག་པོར་བྱས་པ། རང་སོ་སོར་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ནི་བཟོད་པའོ། །འདི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ལམ་དུ་མདོ་སྡེའི་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱ་བ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་པ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པ་བདག་པོར་བྱས་ནས། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ ཤེས་རབ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་སྐྱེའོ། །གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཉེར་བརྒྱད་རབ་ཏུ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཤེས་པ་གང་གིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །འདི་སྐད་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་རྟེན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཤེས་པ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་རྟེན་དེ་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། འདི་ནི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་ར
Chinese
在世间最胜法的紧接着之后，是对于苦，知法的忍；对于苦，知法；对于苦，随知忍；对于苦，随知；对于集，知法的忍；对于集，知法；对于集，随知忍；对于集，随知；对于灭，知法的忍；对于灭，知法；对于灭，随知忍；对于灭，随知；对于道，知法的忍；对于道，知法；对于道，随知忍；对于道，随知。其中，苦是苦谛。以苦谛为依据而说法，是法。在加行道中，以谛为依据而修习法，是知。先前以分别作主，各自对苦谛现量体验，无漏的智慧是忍。如是说，在加行道中，经部等的法，以苦谛为依据，以分别的智慧，如理作意所摄持而作主，对于自相续的苦谛，现量体验苦的如实性，生起超世间的智慧，即是正确的见解之自性。以其见苦而应断除的三界烦恼二十八种，这即是苦上知法忍。苦上知法忍的紧接着之后，以知能现证解脱，这即是苦上知法。如是说，苦上知法忍，以断除见苦所断的烦恼，对于所依完全转变，紧接着以知能个别体验完全转变的所依，这即是苦上知法。苦上知法的紧接着之后，是随顺于苦知法忍和苦知法，这是有学和无学圣者们的法。
English
Immediately after the supreme worldly dharma, there is the forbearance of knowing the Dharma regarding suffering; knowing the Dharma regarding suffering; the forbearance of subsequent knowing regarding suffering; subsequent knowing regarding suffering; the forbearance of knowing the Dharma regarding the origin; knowing the Dharma regarding the origin; the forbearance of subsequent knowing regarding the origin; subsequent knowing regarding the origin; the forbearance of knowing the Dharma regarding cessation; knowing the Dharma regarding cessation; the forbearance of subsequent knowing regarding cessation; subsequent knowing regarding cessation; the forbearance of knowing the Dharma regarding the path; knowing the Dharma regarding the path; the forbearance of subsequent knowing regarding the path; subsequent knowing regarding the path. Among them, suffering is the truth of suffering. Teaching the Dharma based on the truth of suffering is Dharma. In the path of application, practicing the Dharma based on the truth is knowing. Previously mastered by discrimination, individually experiencing the truth of suffering directly, the wisdom without outflows is forbearance. It is said that in the path of application, the Dharma of Sutras, etc., based on the truth of suffering, mastered by the discriminating wisdom, gathered by proper attention, for the truth of suffering in one's own continuum, directly experiencing the suchness of suffering, the transcendental wisdom, the nature of correct view, arises. By seeing suffering, the twenty-eight afflictions of the three realms that should be abandoned, this is the forbearance of knowing the Dharma on suffering. Immediately after the forbearance of knowing the Dharma on suffering, the knowing that manifests liberation, this is knowing the Dharma on suffering. It is said that the forbearance of knowing the Dharma on suffering, by abandoning the afflictions to be abandoned by seeing suffering, for the complete transformation of the basis, immediately the knowing that individually experiences the completely transformed basis, this is knowing the Dharma on suffering. Immediately after knowing the Dharma on suffering, it follows the forbearance of knowing the Dharma on suffering and knowing the Dharma on suffering, this is the Dharma of the noble ones who are learners and non-learners.
Tibetan
ང་སོ་སོར་མངོན་སུམ་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་གང་གིས་སོ་སོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཅི་རིགས་པར་བཟོད་པ་རྣམས་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་རིག་པར་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ལམ་གྱི་ཡུལ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པས་བཟུང་བ་ངེས་པར་རྟོགས་པའོ། །རྗེས་སུ་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་བཟུང་བ་ངེས་པར་རྟོགས་པའོ། །བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་གནས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་དྲུག་པ་ནི་གང་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ནི་བཟོད་པ་དང་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་བཞིན་པ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ མཚན་མ་མེད་པ་ལ་གནས་པ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་སྟེ། སྔོན་མ་མཐོང་བའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་རྣམ་པ་བཞིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཡང༌། ཤེས་བྱ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་མ་བྱུང་བ་རྣམས་བྱུང་བ་ཙམ་གྱི་སྐད་ཅིག་ནི་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་བཞིས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཉམས་སུ་མོང་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལས་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་རང་གི་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་པས་ཐོབ་པའི་མཚན་མ་རྣམས་མིང་གི་ཚོགས་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་པར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཅིང་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གོམས་པས་གང་དང་པོ་ཉིད་དུ་གང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་གན
Chinese
我各自现量经历的无漏智慧是苦随知忍。随知忍那个，以哪个智慧各自经历，那是随知。 同样，其余的真谛也应按各自的情况理解忍和智。 超世间道的对境有两种，即：如是性和真实智。 其中，法知品道的对境是如是性。 随知品道的对境是真实智。 因此，以法之忍和智，如实性必定被证悟所摄持而必定被证悟。 以随之忍和智，真实智被完全了知所摄持而必定被证悟。 对于一切忍和智，瑜伽士应知安住于无相。 世尊说：“第六种人是安住于无相者。”应知那是正在进入忍和智，因为一切相都不能明显见到。 其中， 安住于无相，是见道十六刹那，因为先前未见的圣者们以四种行相见每一个真谛。 刹那也应知是对于所知境，智慧生起完全圆满。 未生之事物，不应知仅是生起之刹那。 一切道之真谛，应以四种行相随之证悟。 如此，即：安立、分别、经历、圆满。 其中，从安立来说：声闻等各自证悟究竟如何获得，在其之后，以获得的智慧，将获得的相，以名句的集合、词句的集合和显明句的集合来安立道之真谛。 分别是，具有现观的世间智慧，如其所安立般地分别并串习。 经历是，如是串习，最初即是所谓的超世间的见道，无所戏论之境
English
The uncontaminated wisdom that I personally experience directly is the forbearance of subsequent knowledge of suffering. That which is experienced individually by what wisdom is the subsequent knowledge of that forbearance of subsequent knowledge. Similarly, the remaining truths should be understood as forbearance and knowledge according to their respective circumstances. The objects of the transcendental path are of two kinds: suchness and true wisdom. Among them, the object of the path of the knowledge of Dharma is suchness. The object of the path of subsequent knowledge is true wisdom. Therefore, the forbearance and knowledge of Dharma necessarily grasp suchness through realization, and it is necessarily realized. The subsequent forbearance and knowledge necessarily grasp true wisdom through complete knowledge, and it is necessarily realized. For all forbearance and knowledge, the yogi should know to abide in the signless. The Blessed One said, "The sixth person is the one who abides in the signless." It should be known that this is entering into forbearance and knowledge, because all signs are not clearly visible. Among them, Abiding in the signless is the sixteen moments of the path of seeing, because the previously unseen noble ones see each truth with four aspects. A moment should also be known as the complete perfection of the arising of wisdom in relation to the knowable. Things that have not arisen should not be known as merely the moment of arising. All truths of the path should be subsequently realized with four aspects. That is to say: establishment, distinction, experience, and completion. Among them, from the perspective of establishment: how the Hearers and others attain the ultimate realization of their own kind, and after that, with the wisdom of attainment, the signs of attainment are established as the truth of the path by the collection of names, the collection of words, and the collection of clarifying phrases. Distinction is when worldly wisdom with direct perception distinguishes and habituates as it is established. Experience is when, through such habituation, the first is the so-called transcendental path of seeing, the realm of non-proliferation.