Tibetan
འབྲས་བུའོ། །དེ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་འདོད་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་དང། རགས་པའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་མྱོང་བར་བྱེད་དེ། དེ་དག་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་མང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལས་གོང་དུ་ཐོས་བསམ་ལས་ འདས་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པ་ནས་ཡང་ཅི་ལྟར་བཙལ་བའི་རགས་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ལྷག་པར་གྲོལ་བའོ། །དེ་དག་དང་པོ་ཉིད་དུ་གོམས་པའི་ལས་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། རབ་ཏུ་དབེན་པ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་མཆོག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ནི་ལ་གོང་དུ་སྤོང་བ་དང་སོང་བའི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ཆུང་ངུ་དགའ་བ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས། དུས་དང་དུས་སུ་རབ་ཏུ་དང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས། རྨུགས་པ་དང་རྒོད་པ་བསལ་གྱི་བར་དུ་སེམས་ཀུན་དུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པར་བྱེད་པའོ། །དགེ་བའི་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ། དེ་དག་རབ་ཏུ་སྤངས་པ་ཉིད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ། དེ་དག་མི་འབྱུང་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་དཔྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོ་སྤྱོད་པ་བསྒོམ་པ་ལས། སྦྱོར་བ་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱི། འདོད་པ་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པར་ཕྱིན་པ་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའོ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་དངོས་གཞི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་སོ། །ཅི་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ས་འོག་མ་ཐམས་ཅད་རགས་པའི་མཚན་ཞེས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུའོ། །ཚད་བཟུང་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ཆུང་ངུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་ཚངས་རིས་སུ་སྐྱེ་བའོ། །འབྲིང་པོ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་ཚངས་པའི་མདུན་ན་འདོན་དུའོ། །ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་ཚངས་པ་ཆེན་པོར་སྐྱེ་བའོ། །དེ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། གཟུགས་མེད་པ་ལ་གནས་གཞན་མེད་པར་སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པའོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཆུང་ངུ་འབྲིང་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་མཐོ་བ་དང་དམའ་བ་དང་དམན་པ་དང་གྱ་ནོམ་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་དམའ་བ་དང་མཐོ་བ་ནི་ཚེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །དམན་པ་དང་གྱ་ནོམ་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་མང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །མིང་དུ་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོས་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སྙེད་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡང་མི་ཤེས་ན། སྙོམས་པར་འཇུག་པའམ་གྲངས་ཤེས་པར་ག་ལ་འགྱུར། ཅི་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་པོས་བསྡུས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལྷག་མ་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པས་བསྡུས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་རབ་ཀྱི་མཐའ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་པ་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་དང༌། གཞན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་དབྱེ་བ་མཐའ་མེད་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་མི་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའོ། །གཟུགས་མེད་པ་ནི་བཞི་སྟེ། འདི་ལྟར། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི་འདུ་ཤེས་གསུམ་དང་བྲལ་ཏེ། འདི་ལྟར། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང༌། རྩིག་པ་མཁར་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཕོ་བྲང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་རི་མཚོ་ཟླ་བ་ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཡང་བྲལ་བའོ། །གཟུགས་མེད་པ་དེ་རྣམ
Chinese
是果。于此，以等持作意，如实见欲之过患，且各别体验粗相。以彼等无实事之故，于初禅各别体验寂静之相。此乃各别觉知相作意。又当知多闻思。于此以上，超越闻思，从唯一修习之相，以意寂静之相，缘于相之止观修习，又如何寻求之粗细，此乃更加信乐，是为殊胜解脱。彼等最初串习之业，与舍道一同作意，是为极寂静。以其舍弃烦恼之最胜相故，且舍弃舍受之恶行故。彼瑜伽士于上，乐见舍弃及已舍弃之利益，极少寂静，具足喜乐。时时以极信解之作意，于昏沉掉举遣除之间，心常欢喜，此乃摄集喜乐。善妙之加行，以正具足之瑜伽士，于欲中行之烦恼，周遍缠缚，周遍行，彼等为了证悟极度舍弃之义，彼等不生之随顺，以不净之相作意，各别了知，是为观察作意。彼瑜伽士从对治行修习，加行是存有，然非为舍弃欲行之烦恼。初禅之加行至究竟，对治作意是为加行至究竟。彼无间入于真实初禅之等持，为了证悟，是故名为加行至究竟之果。如何为了获得初禅而作意，如是，为了获得非想非非想处，作意当如理作合。所有下地是粗相，是至无所有处之间。衡量安立者
English
It is the fruit. In this regard, with equanimity in mind, one truly sees the faults of desire, and individually experiences the coarse characteristics. Because those things are without substance, one individually experiences the peaceful characteristics in the first dhyana. This is the mindfulness of individually knowing characteristics. Furthermore, one should know much hearing and thinking. Above that, transcending hearing and thinking, from the aspect of solely practicing, with the mind's peaceful characteristics, focusing on the sign, the practice of calm abiding and insight, and how to seek the coarse and subtle, this is even more believing, it is called superior liberation. Those who are initially accustomed to karma, together with the path of abandonment, are mindful, it is extremely solitary. Because it abandons the most excellent aspect of afflictions, and because it abandons the evil deeds of equanimity. That yogi, above, delights in seeing the benefits of abandoning and having abandoned, extremely little solitude, endowed with joy and happiness. From time to time, with extremely faithful mindfulness, between the elimination of dullness and agitation, the mind is always joyful, this is the gathering of joy and happiness. The virtuous application, with the yogi who is perfectly endowed, the afflictions that act in desire, completely binding, completely acting, those, in order to realize the meaning of extreme abandonment, those that are in accordance with non-arising, with the sign of ugliness in mind, individually knowing, this is the mindfulness of investigation. That yogi, from practicing the antidote practice, the application is existence, but it is not for abandoning the afflictions of acting in desire. The application of the first dhyana reaches the ultimate, the antidote mindfulness is the application reaching the ultimate. Immediately entering into the samadhi of the actual first dhyana, in order to realize, therefore it is called the fruit of the application reaching the ultimate. How to be mindful in order to attain the first dhyana, likewise, in order to attain the realm of neither perception nor non-perception, mindfulness should be appropriately combined. All lower grounds are coarse characteristics, it is up to the realm of nothingness. The measurer establishes
Chinese
第一禅定小修圆满，生于梵众天。中修圆满，生于梵辅天。大修圆满，生于大梵天。如是等等，如前所说。 无色界无有异处而生，无有差别。小、中、大等至修习圆满，则知无色界众生有高下、胜劣之别。其中，下与高，由寿命等差别所致。劣与胜，由烦恼有无及多寡之别所致。 名之施设者：以初禅摄持之等持，如是等持，诸佛薄伽梵及得大神通之菩萨等入定。声闻及独觉，彼等持之名亦不能知，何况入定或知其数？如以初禅摄持，如是，余者以禅定及无色界摄持亦然。如是，谓依禅定波罗蜜多。清净者，谓初禅乃至于无所有处。如是禅定与无色定，及其他等持种种差别无量，凡不具菩提分法者，皆为世间法。 无色界有四，即：虚空无边处，识无边处，无所有处，非想非非想处。其中，虚空无边处远离三种想，即：青等色想，墙壁城池等障碍想，宫殿园林山河日月等差别想。识无边处远离虚空之想。无所有处远离识之想。非想非非想处亦远离无所有处之想。彼等无色
English
Having fully cultivated the small first dhyana, one is born in the Brahma host realm. Having fully cultivated the medium one, one is born in the retinue of Brahma. Having fully cultivated the great one, one is born as Great Brahma. And so forth, just as previously explained. In the formless realms, there is no other place, and there is no difference in births. By fully cultivating the small, medium, and great absorptions, one knows that among the births of those in the formless realms, there are high and low, inferior and superior. Among these, the low and high are due to differences in lifespan and so forth. The inferior and superior are due to differences in the presence or absence of afflictions, and their quantity. The establishment of names is as follows: The samadhi gathered by the first dhyana, such samadhi is entered into by the Buddhas, the Bhagavat, and the Bodhisattvas who have attained great power. If the Hearers and Solitary Buddhas do not even know the names of those samadhis, how could they enter into them or know their number? Just as it is gathered by the first dhyana, so too, the remainder is gathered by dhyana and the formless realms. Thus, it is said to rely on the perfection of dhyana. Purity is from the first dhyana, which is the ultimate limit, up to the realm of neither perception nor non-perception. Thus, dhyana and the formless realms, and other samadhis with endless distinctions, all those that do not possess the limbs of enlightenment are worldly. The formless realms are four, namely: the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. Among these, the sphere of infinite space is free from three perceptions, namely: the perception of forms such as blue, the perception of obstructions such as walls and cities, and the perception of differences such as palaces, gardens, mountains, rivers, the moon, and the sun. The sphere of infinite consciousness is free from the perception of space. The sphere of nothingness is free from the perception of consciousness. The sphere of neither perception nor non-perception is also free from the perception of nothingness. Those formless