Tibetan
ར་ཏེ། ཁྱིམ་སྟེ་རང་གི་གནས་སམ་ནགས་ནི་དགོན་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ལ་འཇུག་པས་ཏེ། འཇུག་འདོད་པ་དེས་བདག་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དམིགས་ནས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར། བློ་དང་དབང་པོ་དང་པོ་དང་ནི་ཡིད་རྣམས་སྤངས། །ལུས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་གལ་ཏེ་རང་དབང་བྱེད་གྱུར་ན། །གང་ཚེ་བློ་སོགས་སྤངས་ན་ཆུང་ཟད་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་འདིས་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་བདག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཟློག་ནས། འཇིག་རྟེན་དོན་ནི་གཙོ་བོར་བྱས། །བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུའོ། །རང་དོན་ཞར་མཛད་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པར་བྱས་པའོ། །ཐུགས་རྗེའི་བདག་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་དུའོ། །འཁོར་བ་ལས་གདོན་པའི་ཕྱིར་དང་ཆོས་རྣམས་ནི་བདག་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་སྐབས་ལྡན་ན་སྟེ། གནས་སྐབས་ཐོབ་པའོ། །ཁྱིམ་པར་གྱུར་བ་ནི་དགོན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པས་ཀྱང༌། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློས་རྣམ་པར་དཔྱད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ནི་བཅས་ནས་སུ། །གཡོ་བ་ནི་གཡོ་བའོ། །སྣའི་རྩེ་མོར་ཡིད་བསྡུ་བར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་ དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་གཅིག་གོ །ཀུན་བརྟགས་པ་དེ་ཡང་རྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་གྲུབ་བོ། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཞན་དབང་གི་སེམས་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་གཉིས་པ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གི་ཚེ་ཀུན་བརྟགས་པ་མེད་པ་དང༌། གཞན་གྱི་དབང་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་གི་གནས་སུ་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་ལ་དམིགས་ན་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྣའི་རྩེ་མོར་གཏད་པར་བྱའོ། །ད་ནི་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་ནི་ཕྱི་རོལ་ལོ། །ཉེར་གནས་པ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཕྱིར་བརྫུན་ནི་མི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་སླུ་བ་ནི་ཡུལ་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་རང་གི་སེམས་གང་དང་གང་གི་མིང་གི་སྣང་བ་དེ་དང་དེའི་མིང་གིས་དམིགས་པ་མདུན་དུ་བྱས་ནས་ནི་སྟེ། དེ་དག་ཉེས་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཁྱད་པར་བསྟན་པར་དམིགས་ཀྱིས་དགག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་འདོད་ཆགས་ཅན་དེས་འདོད་ཆགས་གནས་ལ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་རྟེན་གྱི་ངོ་བོ་མདུན་དུ་དམིགས་པར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡང་བ་སྟེ། སྡང་བའི་རྒྱུ་དགྲ་ལ་དམིགས་པར་མི་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཉེ་བ་དང་ལྡན་པ་ལས་ཞེ་སྡང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་མི་བྱ་སྟེ་གཏི་མུག་བསྐྱེད་པ་མུན་པ་དང་བཅས་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དམིགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རབ་ཏུ་དགག་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གྱིས་འཆད་དེ། ཆགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཅན་གང་ཞིག་ཡང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གནས་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་བུད་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གལ་ཏེ་དམིགས་པར་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་འདོད་ ཆགས་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཞེ་སྡང་ཅན་ལ་སྡང་བས་དང༌། །རྨོངས་པ་གཏི་མུག་གིས་ནི་ཉམས། །གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་གཏི་མུག་ཤིན་ཏུ་སྟེ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་བརྟན་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་བརྟན་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་ཐར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཉམས་བྱས་ནས། །ཉམས་པའི་སྒོ་ནི་དེ་དང་དེས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པས་རྣལ་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤངས་ནས་གཞན་དག་ཉིད་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྨོངས་པའང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྨོངས་པ་ནི་རྨོངས་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །འདུ་ཤེས་རྨོངས་པའི་ཕྱིར་ནི་རྨོངས་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །རྨོངས་པའི་དངོས་པོ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟེན་ཅིང་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་སྤངས་ནས་གཞན་བདག་
Chinese
然则，家即自己的处所，或森林即是寂静处。何菩萨欲入佛位，即欲入者，应缘无我之三摩地。缘彼而入于人无我。何以故？谓舍弃智、根、最初及意故。身体之作为，若能自主，则舍弃智等之时，少分亦无有。是故此等事物乃集合之自性。以此理，谓之无我之义。如是遮止我之分别念已，以世间之义为主要，即为自之义。自利为辅，非主要。大悲之主，即具悲心之菩萨。于世间，即有情之世间。为从轮回中解脱之故，及诸法入于无我之故。三种自性之体性，刹那顷亦得机会，即得处所。成为居家者，即使不依赖寂静处，亦能修习，修习之义即以智慧分别。结跏趺坐而坐，摇动即是摇动。应将意专注于鼻尖。如是，他之自在之体性有二，即所取与能取之体性，分别假立者，即遍计所执之自性，体性为一。彼遍计所执亦恒常无有，故于法上成立无我。于法上无我者，彼即是依他起之心，圆成实之自性，第二体性将显现。如是分别之菩萨，于何时遍计所执灭无，他之自在如幻，见为无自性之时，于圆成实之故，为无二之智慧，为有情之义，即修习之义。于自己之住所，以意缘法，则不能成一境性，故应专注于鼻尖。今以所缘之自在故，说受用等，受用即外境，近住者，即色等。如是，遍计所执之自性显现之故。
English
Then, home is one's own place, or the forest is a quiet place. Whichever Bodhisattva wishes to enter the Buddha's position, that is, the one who wishes to enter, should focus on the Samadhi of selflessness. Focusing on that, one enters into the selflessness of persons. Why? Because one abandons intelligence, faculties, the first, and the mind. If the actions of the body can be autonomous, then when intelligence and so on are abandoned, even a small part is not present. Therefore, these things are of the nature of an assembly. By this reasoning, it is called the meaning of selflessness. Having thus prevented the thought of self, one makes the meaning of the world the main thing, which is the meaning of oneself. Making self-interest secondary, not primary. The lord of great compassion is the Bodhisattva who possesses compassion. In the world, that is, the world of sentient beings. For the sake of liberation from Samsara, and because all dharmas enter into selflessness. The nature of the three natures, even for a moment, one gets an opportunity, that is, one gets a place. Becoming a householder, even without relying on a quiet place, one can practice. The meaning of practice is to discriminate with wisdom. Sitting in the lotus position, shaking is shaking. One should focus the mind on the tip of the nose. Thus, the nature of other's freedom has two aspects, namely the nature of what is grasped and what grasps. Those that are falsely imputed are the nature of the completely imputed, and the nature is one. That completely imputed is also not constant, therefore, selflessness is established on dharmas. The selflessness on dharmas is the mind of other-dependence, the nature of the perfectly established, the second nature will appear. Thus, when the Bodhisattva who discriminates, when the completely imputed is extinguished, and the other's freedom is like an illusion, seeing it as without self-nature, then because of the perfectly established, it is non-dual wisdom, for the sake of sentient beings, that is, the meaning of practice. In one's own dwelling, if one focuses the mind on dharmas, one cannot achieve one-pointedness, therefore one should focus on the tip of the nose. Now, because of the freedom of the object of focus, one speaks of enjoyment and so on. Enjoyment is the external realm, those who dwell near, that is, form and so on. Thus, because the nature of the completely imputed appears.
Chinese
总的来说，虚假是指不真实的自性。同样，欺骗是指即使没有对境，也使人执着于它的意思。无论显现为何种景象，都要将自己心中所显现的任何名相，以其名相作为所缘而置于面前。这些都是要观想为具有过患的，这是总的指示所缘。现在为了通过所缘来遮止而特别指示，提到了贪欲等。任何具有贪欲的人，不应将贪欲的处所，即女人等作为所依的本体置于面前作为所缘。同样，嗔恨也是如此，不应将嗔恨的因，即敌人作为所缘。因为从亲近嗔恨之因会转变为嗔恨。不要愚痴，即不要将产生愚痴的、与黑暗相伴的、没有分别的、不存在的自性作为所缘，这是它的意思。以三颂来解释完全遮止的对境的详细指示，提到了“贪着”等。任何具有贪欲的人，如果与贪欲的处所相符，而以女人等事物作为所缘，那么，那时就会被贪欲所损害。同样，嗔恨者会被嗔恨损害，愚痴者会被愚痴损害。因为贪欲和愚痴非常强烈，是烦恼增长的殊胜原因，这是它的意思。同样，提到了“禅定不稳固故”。任何禅定稳固的人，不会被贪欲等烦恼所损害。又，任何禅定不稳固的人，因为没有解脱，被分别念所扰乱，从退失的门径，即以贪欲、嗔恨和愚痴等作为所缘，舍弃真实的禅定，而其他的，即转变为贪欲等处所的女人等事物，会被强烈地分别，这是它的意思。同样，提到了“愚痴也是”。愚痴是指愚痴的自性。因为认识是愚痴的缘故，是愚痴之因的缘故。愚痴的对境是指以没有分别的自性，舍弃缘起之事物，而执着于其他
English
In general, falsehood means the nature of being untrue. Similarly, deception means causing attachment to something even when there is no object. Whatever appears, one should take whatever name appears in one's mind and place it in front as the object of focus. These are to be contemplated as having faults, which is a general instruction on the object of focus. Now, in order to specifically instruct by negating through the object of focus, attachment and so on are mentioned. Anyone with attachment should not place the object of attachment, such as women, as the basis of the entity in front as the object of focus. Similarly, with hatred, one should not take the cause of hatred, such as enemies, as the object of focus. Because from being close to the cause of hatred, it will turn into hatred. One should not be deluded, that is, one should not take the nature of that which produces delusion, is accompanied by darkness, is without discrimination, and is non-existent as the object of focus, that is its meaning. The detailed instruction of the object to be completely negated is explained in three verses, mentioning "attachment" and so on. Any person with attachment, if in accordance with the place of attachment, takes things like women as the object of focus, then at that time they will be harmed by attachment. Similarly, the one with hatred will be harmed by hatred, and the one with delusion will be harmed by delusion. Because attachment and delusion are very strong, they are the excellent cause of the increase of afflictions, that is its meaning. Similarly, it is mentioned, "Because samadhi is unstable." Anyone whose samadhi is stable will not be harmed by afflictions such as attachment. Also, anyone whose samadhi is unstable, because there is no liberation, is disturbed by conceptual thoughts, from the path of degeneration, that is, by taking attachment, hatred, and delusion as the object of focus, abandoning true samadhi, and others, that is, things like women that have turned into places of attachment, will be strongly discriminated, that is its meaning. Similarly, it is mentioned, "Delusion also." Delusion refers to the nature of delusion. Because recognition is the cause of delusion, it is the cause of delusion. The object of delusion refers to abandoning the things that arise dependently with the nature of non-discrimination, and clinging to others.