Tibetan
ས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། བརྟགས་པ་ཁོ་ནར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ལས་འབྲས་བུ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྙེད་བསྟན་པ་དེ་སྙེད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་ནི་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་ནི་མི་བརྗེད་པའོ། །ཆོས་མིན་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །དཀའ་ཐུབ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པའོ། །གཏོང་བ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ལུས་ལ་སོགས་པ་སྟེར་བའོ། །བསྡམས་པ་ནི་ལུས་དང་སེམས་མི་དགེ་བ་ལས་ལྡོག་པའོ། །དེས་བསྡམས་པ་ནི་གཉེན་པོས་དཀའ་བ་ལས་ལྡོག་པའོ། །དུལ་བ་ནི་སེམས་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །དུད་འགྲོ་ནི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའོ། །དམྱལ་བ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྦྱིན་ པ་ལ་སོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ལས་ཀྱིས་ཟས་སྐོམ་དང་བྲལ་བའི་ཡུལ་གནས་པ་ནི་ཡི་དྭགས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔས་བསྡུས་པ་ནི་མིའོ། །མཐོ་རིས་ན་གནས་པས་ན་ལྷའོ། །འབྱུང་བ་ནི་ས་ལ་སོགས་པའོ། །འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །ཕུང་པོ་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁམས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའོ། །ཐུབ་པས་སེམས་ཅན་ལ་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ནི་བསྟན་པའོ། །སྟོན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །ཉན་ཐོས་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བསྟན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་དམ་པ་ཁོ་ན་འབའ་ཞིག་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་པར་མི་མཛད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དང་པོའི་ལས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དང་པོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དང་པོའི་ལས་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱའོ། །དང་པོའི་ལས་ཅན་འཇིག་རྟེན་པ་དེ་དོན་དམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ཐབས་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐས་ལ་འཛེག་པའི་རིགས་པས་གསུངས་ཀྱི། ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བྱིས་པས་བརྗོད་པ་དང་འདྲ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་མཐར་ནི་ཐམས་ཅད་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བློ་ལ་གནས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ།
Chinese
所说的地也是分别的自性，应当理解为只是被测度的。不是只有业和果，为了说明世尊所开示的有多少，就有多少是世俗的进入。因此说了法等。其中，法是不忘记善业。非法与此相反。苦行是对痛苦毫不介意的忍耐。布施是对于所追求的，给予身体等。调伏是身体和心从不善中返回。以调伏来调伏，是以对治从困难中返回。寂静是心接近寂灭。畜生是牛等。地狱是住在无间地狱等处。以障碍布施等的业，住在缺乏饮食的处所，是饿鬼。以五蕴所集合的是人。住在高处，所以是天。地是地等。从地所变化的是色等。蕴是色和受等。界是眼等。能仁对有情随顺开示的是教法。导师是佛陀世尊。声闻是舍利子等。这些是世俗中开示的，说明这些全部是世俗，但不是胜义谛的意思。如果有人问：世尊为什么不只开示胜义谛，而开示世俗有什么必要呢？因此说了最初的业者等。最初对世尊的教法具有信心，称为最初的业者。为了让最初的业者、世间人进入无二的胜义智慧，方法是世俗，这是圆满正等觉佛陀以攀登阶梯的道理所说，但也不是成立世俗的自性存在。为了开示那个意义，因此说了如是等。如是，所有世俗的事物都像孩童所说的一样，不是唯一的自性，最终一切都会毁灭，因为无法进行分别，所以没有住在智慧中的意思。
English
That which is said to be the ground is also the nature of conceptualization; it should be understood as merely being examined. It is not just karma and its result; because it is taught that however much the Blessed One has taught, that much is the entry into the conventional. Therefore, it is said, "dharma" and so forth. Among these, dharma is not forgetting virtuous actions. Non-dharma is the opposite of that. Austerity is endurance that does not mind suffering. Giving is giving the body and so forth to what is sought. Restraint is turning the body and mind away from non-virtue. Restraining with restraint is turning away from difficulty with an antidote. Subduing is the mind being close to peace. Animals are cows and so forth. Hell is dwelling in the Avici hell and so forth. By the karma of obstructing giving and so forth, dwelling in a place devoid of food and drink is a hungry ghost. That which is assembled by the five aggregates is a human. Because it dwells in a high place, it is a god. Elements are earth and so forth. That which is transformed from the elements is form and so forth. Aggregates are form and feeling and so forth. Realms are the eye and so forth. That which the Able One teaches to sentient beings is the teaching. The teacher is the Buddha, the Blessed One. Hearers are Shariputra and so forth. These are taught in the conventional; it is taught that all of these are conventional, but it is not the meaning of the ultimate truth. If someone asks: Why does the Blessed One not only teach the ultimate truth, but what is the necessity of teaching the conventional? Therefore, it is said, "the first karmic one" and so forth. One who initially has faith in the teachings of the Blessed One is called the first karmic one. In order to lead that first karmic one, the worldly person, into the non-dual ultimate wisdom, the method is the conventional; this is what the perfectly enlightened Buddha, the Blessed One, has said with the reasoning of climbing a ladder, but it is not established that the conventional has its own nature. In order to teach that meaning, therefore, it is said, "Thus" and so forth. Thus, all conventional things are like what children say, they are not the nature of the ultimate truth, and in the end, everything will be destroyed, because it is impossible to analyze, so there is no dwelling in wisdom, is the meaning.
Tibetan
།དེ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་མིན་ཏེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་དཔྱད་དུ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཅུང་ཟད་གཞན་ཡང་སྟེ་དོན་དམ་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དཔྱད་དུ་མེད་པ་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པ། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་གསལ་བའི་དངོས་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བདག་ཉིད་ནི་གང་ཟག་གོ ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་གསལ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བསྟན་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་འགའ་ཞིག་འདོད་པས་ཡང་གང་གི་ཚེ། མིག་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་གང་ཟག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་གྲུབ་པའོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཞིག་མི་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་སེམས་ཉིད་གང་གི་ཚེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པར་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྩོད་པ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པས་བདེ་བར་གནས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་མི་དམིགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་འདི་ལ་ཤེས་བྱ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་གཉི་ག་མི་དམིགས་སོ། །གཞན་གྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་པའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཉེ་བར་བཅོམ་པར་མཐོང་སྟེ། བཞད་གད་བཞིན་ཏེ་ཁྲེལ་བགད་དང་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །འགོ་བ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཞིག་ཅེ་ན། ཞི་བ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་ལས་རྒྱལ་བར་མ་བྱ
Chinese
同样地，显示了不应说，即不是应说的。因为所取和能取的自性无法分析，所以是不可分析之义。稍微其他，即是真实义显明之义。现在为了显示安住于真如，所以说了“于彼虚空”等。如此安住于不可说、不可分析、稍微没有的地位，那就是虚空显明的实物，菩提萨埵的自性即是补特伽罗。 空性即是以彼空性，是真如的体性。空性是使之显明，即是使世间诸法无自性显明之义。所说的界和处，那就是自性空性。因为有些人认为自性是见者等，又在何时，眼等对于境各自决定之性领会之时，彼时补特伽罗的空性成立。如果眼等所缘的法不成为无我，则不是这样，因为人等自性的补特伽罗空性，以彼空性即是无二空性。如此心性在何时见到无二自性之时，彼时人与法成为无我而成立，因此对此没有争论。安住于异熟地的菩提萨埵，以其舍弃烦恼和所知障，没有烦恼而安乐住的二偈颂来显示，所以说了“如是”等。声闻道的补特伽罗以证悟无我而舍弃烦恼，不观察贪欲等的过患。同样地，如是所显示的菩提萨埵道，以舍弃所知和烦恼的二障，二者都不观察。见到依靠其他道的有情全部被贪欲等的差别所摧伏，如笑一般，即如羞笑一般被菩提萨埵见到。如何成为引导者呢？即是舍弃寂静，寂静是以等持战胜烦恼之敌而未作
English
Similarly, it is shown that it should not be said, that is, it is not something to be said. Because the nature of what is grasped and what grasps cannot be analyzed, it means that it is unanalyzable. Slightly other, that is, the meaning of the true meaning being clear. Now, in order to show dwelling in suchness, "in that space" and so on are mentioned. Thus, dwelling in the state of unspeakable, unanalyzable, slightly non-existent, that is the clear object of space, the nature of the Bodhisattva is the person. Emptiness is emptiness by that, it is the nature of suchness. Emptiness is what makes it clear, that is, it makes it clear that all phenomena in the world are without self-nature. What is said about the realms and sources, that is self-nature emptiness. Because some people think that self is the seer, etc., and also when, when the nature of the eye, etc., being determined separately for the object is understood, then the emptiness of the person is established. If the objects of the eye, etc., do not become selfless, then it is not like that, because the emptiness of the person of the nature of man, etc., with that emptiness is non-dual emptiness. Thus, when the nature of mind is seen as non-dual, then the person and the dharma become selfless and are established, therefore there is no dispute about this. The Bodhisattva who dwells on the ground of fruition, because he has abandoned the afflictions and the obscurations of knowledge, and dwells happily without afflictions, is shown by two verses, so he said, "Thus," and so on. The person of the Hearer's path, by realizing selflessness, abandons afflictions and does not observe the faults of desire, etc. Similarly, the Bodhisattva path shown in this way, by abandoning the two obscurations of knowledge and afflictions, does not observe either. Seeing that all sentient beings relying on other paths are subdued by the distinctions of desire, etc., like laughter, that is, like shy laughter, is seen by the Bodhisattva. How does one become a guide? That is, abandoning tranquility, tranquility is not done by winning the enemy of afflictions with samadhi.