Tibetan
ན་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་དོན་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྒྲའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཡི་གེ་ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡི་གེ་ནི་ཨ་ལ་སོགས་པའོ། །ཚིག་ནི་ཡི་གེའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་དང་ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པའོ། །ངག་ནི་ལྷ་སྦྱིན་བ་ལང་དཀར་པོ་ལ་དབྱུག་པས་རྒྱོབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟགས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་མ་ནིང་ངོ༌། །ཚིག་ནི་གཅིག་གི་ཚིག་དང་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་དང་མང་པོའི་ཚིག་རྣམས་སོ། །བྱ་བ་ནི་འཆང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །བྱེད་པ་ནི་ལས་ལ་སོགས་པའོ། །འབྲེལ་པ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། བརྫུན་ཕྱིར་རྗོད་པར་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་རིམ་གྱིས་བརྗོད་པ་ན་གང་གི་ཚེ་འཇིག་པ་དེའི་ཚེ། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དང་པ་དང་འདུས་པའི་ངོ་བོར་མི་དམིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདུས་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་བརྗོད་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་ལས་ལོགས་ཤིག་པའི་ཡི་གེ་དམིགས་པ་ནི་མེད་དེ། དེ་དག་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་འདི་ཙམ་ཞེས་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་མེད་པས་ཐུབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དང་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་ལག་པའི་ཐ་སྙད་དང་བརྡ་དང་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་པའི་ཡི་གེ་ལ་བརྟེན་པས་ཚིག་དང་ངག་དང་རྟགས་ལ་སོགས་པ་བདེན་པ་ཉིད་ཁོ་ན་བརྫུན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ད་ནི་ཞར་ལ་བྱུང་བའི་ སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་མི་རིགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚིགས་བཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་སྲིད་རྐང་པ་ལྔ་འམ་གསུམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་གྱུར་ན། དེ་སྲིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། རྗོད་བྱེད་བརྗོད་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་ཏེ། དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་རྐང་པ་བཞི་པར་ངེས་པ་ནི། མཁའ་འགྲོའི་དམ་ཚིག་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་འདོད་པས་བརྟགས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་སྒྲ་དང་དོན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གི་འདོད་པས་བརྟགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྕི་པ་དང་ཡང་བ་ལ་སོགས་པ་ཁོང
Chinese
因此，由于错误的认识，执着于无意义的事物，这就是所谓的意义。如果声音的认识已经成为量，怎么能说是错误的认识呢？因此提到了文字和词语等。文字是阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）等。词语是文字的组合，如瓶子、布匹和车辆等。言语是“天授，用棍子打白牛”等。符号是指男性、女性和雌雄同体。词语是指一个词、两个词和多个词。行为是指持有等。作者是指工作等。关系是指行为和作者的关系等。所有这些都不是真实的，因此不应该被表达。应该理解为不是表达。像这样依次表达时，当它消失时，由于没有要表达的意义，所以不是表达。不能区分最后、最初和组合的性质。因为组合是一个，所以依次表达不会发生。它的组成部分的微尘也不是真实存在的，因为它们不是实体。没有发现与声音分离的文字，因为它们是无限的，无法完全确定“只有这些”，因此无法忍受。从声音中理解意义也不是真实的，因为词语和意义的术语就像手的术语、符号和记忆等一样使用。依靠虚假的文字，词语、言语和符号等，只有真理才是虚假的意义。现在，为了表明附带出现的声音论典是不合理的，提到了诗句等。如果五个或三个音步能够理解意义，为什么不接受诗句呢？表达者依赖于被表达者，因为它是主要的。但是，如果不接受，那么确定为四个音步就像空行母的誓言一样，会根据自己的意愿来判断。瑜伽士们的符号不依赖于声音和意义，而是根据自己的意愿来判断。同样，沉重和轻盈等。
English
Therefore, due to mistaken cognition, clinging to meaningless things as meaningful is what is meant by that. If sound cognition has become a valid cognition, how can it be said to be mistaken cognition? Therefore, letters and words, etc., are mentioned. Letters are A (藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿), etc. Words are combinations of letters, such as vase, cloth, and vehicle, etc. Speech is like, "Devadatta, strike the white cow with a stick," etc. Signs refer to male, female, and hermaphrodite. Words are one word, two words, and many words. Actions are holding, etc. Agents are actions, etc. Relations are relations between actions and agents, etc. All of these are not true, therefore they should not be expressed. It should be understood that they are not expressions. When expressed sequentially like this, when it ceases, since there is no meaning to be expressed, it is not an expression. The nature of the last, the first, and the combination cannot be distinguished. Because the combination is one, sequential expression will not occur. The subtle particles of its parts are also not truly existent, because they are not substances. Letters separate from sound are not perceived, because they are infinite, and it is impossible to completely determine "only these," therefore it becomes unbearable. Understanding meaning from sound is also not true, because the terms of words and meanings are used like the terms of hand, symbols, and memory, etc. Relying on false letters, words, speech, and signs, etc., only truth is the meaning of false. Now, in order to show that the incidental treatise on sound is unreasonable, verses, etc., are mentioned. If meaning can be understood by five or three feet, why is a verse not accepted? The expresser relies on the expressed, because it is the main thing. However, if it is not accepted, then the determination of four feet becomes like the vows of the Dakinis, and it will be judged according to one's own wishes. The symbols of yogis do not rely on sound and meaning, but are judged according to their own wishes. Similarly, heaviness and lightness, etc.
Tibetan
་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །བརྡ་སྤྲོད་པ་རབ་ཏུ་བརྟགས་པའི་སྒྲའི་སྦྱོར་བ་ཉོན་མོངས་ཤིང་དོན་མེད་པའང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་འགའ་ཞིག་ལག་པའི་ཐ་སྙད་དང་བརྡ་དང་དྲན་པའི་དབང་གིས་ཆོས་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་ཡུན་རིང་པོར་བྱུང་བ་བྱ་ཀར་ཎ་ལ་སོགས་བ་རྩོམས་པས། སྒྲ་རྣམས་སྦྱོར་བ་ཉོན་མོངས་ལ་སྟེ། སྒྲ་སྦྱོར་བ་དཀའ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་ཅི་ཕྱིར་བཙུད། །འདི་ནི་སྣ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡང་གང་མི་ཤེས་པ་འགལ་ཞིག་འདྲི་སྟེ། སྣ་གང་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། དེས་ཀྱང་སྣ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསལ་བར་བརྗོད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལ་དོན་གོ་བ་སྐྱེའོ། །མགོ་བོ་བསྐོར་བར་གྱུར་པ་ཡི། །ལག་ངར་བཀུག་པའི་ལག་པ་ཡིས། །སྣ་བཟུང་ནས་འདི་སྣ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དྲེས་ལ་སུ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད། འདི་ལྟར་ན་སའི་སྒྲ་བརྗོད་པས་དོན་རྟོགས་ན། ན་སི་ཀའི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དགོས་པ་མེད་པའི་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པ། །སྒྲ་དགོད་པའི་ཁྱད་པར་ཤེས་པས་བདག་ཉིད་དང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཇིག་རྟེན་པ། བདག་ཉིད་གུས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྲག་གི་དཀྱིལ་གྱི་གབ་ཚེ་བཞིན། །བྲག་གི་དཀྱིལ་གྱི་གབ་ཚེ་ནི་གབ་ཚེའོ། །དེ་ཡང་གང་གི་ཚེ་གསེར་གྱིས་བཀང་བ་བདག་གིས་ཐོབ་སྙམ་དུ་འགའ་ཞིག་སེམས་ནས་དེའི་ཚེ་གུས་པས་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་དེ། ཕྱིས་ ཕྱེ་བ་དང་ནང་ན་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཆུང་ཟད་མེད་པར་ཤེས་ནས་གུས་པ་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོས་འདོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་བརྡའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་ལ་གུས་པར་བྱེད་ཀྱི། ཇི་སྲིད་ཡང་བརྡའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་གུས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྔར་ནི་སྒྲ་བརྫུན་པའི་ཕྱིར། རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་བདེན་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དང་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པས་གཞན་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ། འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། དེའི
Chinese
应当通达。为了显示精通语法者的语音结合是烦恼且无意义的，所以说了“法”等。例如，有些人凭借手的名称、符号和记忆来理解法。因此，过去很久以前出现的作者，如迦陀衍那等，创作的语音结合是令人烦恼的。语音结合是困难之处，世间人为何要努力呢？这里说了“鼻子”等，又有人提出不明白的疑问，例如说“什么是鼻子？”。当他清楚地说“鼻子是这个”时，他就能理解意思。头被转动，手臂弯曲的手，抓住鼻子说“这是鼻子”，谁会愚蠢地去指示呢？如果说“sa”这个词就能理解意思，那么说“nasika”这个词有什么必要呢？为了显示执着于无意义的语音论典，是不尊敬没有智慧的人，所以说：语音的自性是世间人，通过了解语音的差别，自性和追随它的人，不会尊敬自性。为了显示同样的例子：如同岩石中间的宝藏。岩石中间的宝藏就是宝藏。当有人认为自己得到了装满黄金的宝藏时，就恭敬地用香和花供养它。后来，打开后发现里面没有丝毫有价值的东西，就非常不恭敬地丢弃它。同样，在没有完全理解符号名称的含义之前，会恭敬梵语。一旦通过符号理解了含义，就不会恭敬了。这就是要表达的意思。之前是为了说明语音是虚假的，所以不应该说。现在为了说明即使是真实的，也不应该说，所以说了“他人”等。因为他人不是原因，也不是它的自性，所以他人不是结果，也不是它的自性。因为没有关系，所以不合理。因为关系有两种：
English
It should be understood. In order to show that the combination of sounds by those who are proficient in grammar is troublesome and meaningless, "dharma" and so on are mentioned. For example, some people grasp the dharmas by means of the name of the hand, symbols, and memory. Therefore, the authors who appeared long ago, such as Katyayana and others, created troublesome sound combinations. Sound combination is a difficult place, why should worldly people strive for it? Here, "nose" and so on are mentioned, and someone asks a question that they do not understand, for example, saying "What is the nose?" When he clearly says "The nose is this," he can understand the meaning. The head is turned, the hand with the arm bent, holding the nose and saying "This is the nose," who would foolishly point it out? If the meaning can be understood by saying the word "sa," then what is the need to say the word "nasika"? In order to show that clinging to meaningless phonetic treatises is not respecting those without wisdom, it is said: The nature of speech is worldly people, by understanding the difference of speech, the self and those who follow it, will not respect the self. In order to show the same example: Like a treasure in the middle of a rock. A treasure in the middle of a rock is a treasure. When someone thinks that they have obtained a treasure filled with gold, they respectfully offer incense and flowers to it. Later, after opening it and finding that there is nothing of value inside, they discard it with great disrespect. Similarly, until the meaning of the symbolic name is fully understood, one will respect Sanskrit. Once the meaning is understood through symbols, one will not respect it. This is the meaning to be expressed. Previously, it was to explain that speech is false, so it should not be said. Now, in order to explain that even if it is true, it should not be said, "others" and so on are mentioned. Because others are not the cause, nor its nature, therefore others are not the result, nor its nature. Because there is no relationship, it is unreasonable. Because there are two kinds of relationships: