Tibetan
་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིའི་དོན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་བག་ཆགས་སེམས་ལ་གནས་པ་དེའི་ཚེ། དེ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་ངོ༌། །ཞིང་ལ་ས་བོན་བཏབ་པས་རིའི་རྩེ་མོར་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་ན་དེའི་ཚེ་ཡང་འཛིན་པ་ཉིད་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕྱིར་བྱུང་ནས་ཡུལ་རྣམས་འགུལ་བ་ནས་དྲངས་ནས་ཅི་འཛིན་པ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་མ་བཟུང་ན་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རམ། གང་གི་ཕྱིར་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུས་དེའི་རྣམ་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་རྣམ་པ་སེམས་ལ་སྐྱེ་བ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཅི་སེམས་དེ་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་དམ་འོན་ཏེ་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཉིད་སེམས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཡུལ་གཟུང་བ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། གལ་ཏེ་ཐོག་མར་མེད་ལ་ཕྱིས་བྱུང་བས་ཡུལ་འཛིན་ཏོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དོན་འགག་པའི་ཕྱིར་དེ་གང་གིས་འཛིན་པ་ཡིན། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་ཕན་པར་བྱ་བ་དང་ཕན་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱིའི་དོན་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གང་ཞིག་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཕྱིའི་དོན་གྲུབ་པར་འདོད་དེ། འདི་ལྟར་ཇི་སྲིད་ཕྱིའི་དོན་གྱིས་རང་དང་འདྲ་བར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་བསྐྱེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེའི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་སྣང༌། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ལ་དོན་གཟུང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ལུང་གིས་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། ལུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལུང་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་ཚད་མས་ཕྱིའི་དོན་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མིག་དང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་ལན་སྨྲས་པ། མངོན་སུམ་དོན་ལ་ལུང་ཅི་དགོས། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།
Chinese
既然不需要不想要自身的样子，那么外境有什么用呢？像这样，外境是习气的果实。当习气存在于心中时，果实就从中产生。就像在田地里播种，不会在山顶上结出果实一样。如果心本身显现为境的样子，那么那时所执著的又是什么呢？说了名为“识”等等，这即是分别。识从外产生，从诸境动摇而引出，执著什么呢？如果不执著，难道就不会变成执著吗？因为习气的力量，那就是它的样子。因此，心的样子产生即是执著，而不是其他的。此外，心是从一开始就存在，还是不存在呢？有两种情况。如果一开始就存在，它的样子就是从心中产生的，那么后来产生的境被执著有什么必要呢？如果一开始不存在，后来产生而执著境，那就不是这样了。因为那时境已经灭绝，它又执著什么呢？如果是同时产生，因为没有利益和被利益的关系，怎么会变成所取和能取的对境呢？因此，已经显示了通过现量无法成立外境。有些人认为可以通过比量成立外境，就像这样，只要外境没有产生和自己相似的识，在那之前，它的样子怎么会显现呢？因此，境产生本身就被称为执著境。但那样也不对，就像梦等等一样，因为没有随顺和违逆的关系。因此，也不是通过比量成立的。如果说虽然通过现量和比量无法成立，但可以通过圣言成立，说了名为“圣言”等等。圣言是指佛陀薄伽梵的教言，通过量成立了对外境的真实证悟。就像薄伽梵也说过，依靠眼和色，产生眼识。这里回答说：现量于境何需圣言？说了这样的话。
English
Since there is no need to dislike one's own appearance, what is the use of external objects? Like this, external objects are the fruit of habit. When habit resides in the mind, the fruit arises from it. It's like planting seeds in a field, fruits won't grow on the top of a mountain. If the mind itself appears as the form of an object, then what is it that is grasped at that time? It is said that it is called 'consciousness' and so on, this is discrimination. Consciousness arises from the outside, and is drawn from the movement of objects, what does it grasp? If it doesn't grasp, wouldn't it become grasping? Because of the power of habit, that is its appearance. Therefore, the arising of its appearance in the mind is grasping, and not something else. Furthermore, does the mind exist from the beginning or not? There are two possibilities. If it exists from the beginning, and its appearance arises from the mind, then what is the need to grasp the objects that arise later? If it doesn't exist at the beginning, but arises later and grasps the object, then that is not the case. Because at that time the object has ceased, what does it grasp? If it arises simultaneously, since there is no relationship of benefiting and being benefited, how can it become the object of what is to be taken and what can take? Therefore, it has been shown that external objects cannot be established through direct perception. Some people think that external objects can be established through inference, like this, as long as the external object has not produced a consciousness similar to itself, how can its appearance appear before that? Therefore, the production of the object itself is called grasping the object. But that is also not right, like dreams and so on, because there is no relationship of following and opposing. Therefore, it is not established through inference either. If it is said that although it cannot be established through direct perception and inference, it can be established through scripture, it is said that it is called 'scripture' and so on. Scripture refers to the words of the Buddha Bhagavan, through which the true realization of external objects is established by valid cognition. Just as the Bhagavan also said that relying on the eye and form, eye consciousness arises. Here the answer is given: What need is there for scripture for direct perception of objects? Such words were spoken.
Tibetan
མངོན་སུམ་གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལུང་གིས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ལུང་གི་ཚིག་ཀྱང་ག་ལ་ཞེ་ན། མི་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་དབང་པོ་ལས་འདས་པའི་དངོས་པོ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལུང་གིས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྟོགས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་ཡོད་ན་དེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ལུང་གི་ཚིག་གིས་ཅི་ཞིག་བྱ། འོན་ཏེ་མེད་ན་དེ་ཡང་ལུང་གི་ཚིག་གིས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ལུང་གི་ཚིག་གིས་ཀྱང་ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཕྱིར་ཡང་སྟེ། །འདི་ལྟར་དྲང་བའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དགོངས་པ་ནི་གང་ལ་དགོངས་ནས་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བོ་གདུལ་བྱའི་ཡུལ་ནི་གང་དག་ལ་བསྟན་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་གང་ལ་བསྟན་པས་གྲུབ་པའོ། །རྒྱུ་ན་ནི་གང་གིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་འདིར་ནི་དགོངས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དགོངས་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། ཁ་ཅིག་གིས་བདག་མཐོང་བ་པོ་ཉིད་དང༌། ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་མཛད་དེ། འདི་ལྟར་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལ་དབང་པོ་རྣམས་ཡིད་མཐོང་བ་པོ་དང་ཡུལ་གང་ལ་གཞག་པར་བྱ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་སེམས་ ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སེམས་ཉིད་ལ་ཡུལ་དང་དབང་པོའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་གཞག་གི་ཕྱིའི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རང་གི་ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྐྱེན་གཞན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་སད་པར་བྱས་པས། རང་གི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། དབང་པོར་བརྗོད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་སེམས་ཡིན་ཏེ། བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ཡུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་ཇི་ལྟར་བྱེ་བྲག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་དག་བློ་ཡི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཕྱིའི་དོན་ཉི
Chinese
对于显而易见的事情，还需要什么经文呢？经文的词句又在哪里呢？ 说是“不显现”，凡是超越感官的对象，如来世等，不是显见的范围，就要遵循经文的教导来理解。 这将如此阐述：如果外境存在，那么显见本身就完全否定了它，经文的词句又有什么用呢？ 如果外境不存在，那么它也不能通过经文的词句来证明。 因此，为了这个缘故，说了“正直之义”等等。 经文的词句也不能证明外境存在，为什么呢？ 因为是正直之义的缘故。 像这样，所有被阐述为正直之义的，都可以从四个方面来解释： 其中的“意趣”是指依据什么意趣来运用词语的。“所化有情之境”是指对哪些人宣说的。“果”是指通过宣说而成就什么。“因”是指通过什么来考察想要表达的意义。 再次，这里说的是意趣。 这里是什么意趣呢？ 回答说：为了舍弃某些人认为的“我”就是见者和食者等等，所以宣说了色等诸蕴。 此外，世尊还做了这样的阐述：像这样，在确定了各自的对境之后，诸根，意，见者和对境应该安立在哪里呢？ 阐述说，是心的行境。 也就是说，心本身被安立为对境和诸根的体性，而不是外境。 那么是什么呢？ 说了“自种子”等等。 因为，通过唤醒其他缘的习气的力量的差别，从自种子阿赖耶识中，紧接着生起眼识，这被称为诸根。 因此，它本身也是心，由于习气的力量，生起蓝色和黄色等对境的形象，这是为了让人们认识到这是对境。 如果识在胜义中没有差别，那么诸根和对境的差别又如何区分呢？ 说了“这些是智慧的”等等。 眼睛和色等都是外境
English
What need is there for scripture for what is obvious? And where are the words of scripture? It is said, "unseen," that which is beyond the senses, such as the next world, is not within the realm of the obvious, and is understood by following the teachings of the scriptures. This will be explained as follows: If external objects exist, then the obvious itself completely refutes them, so what is the use of the words of scripture? But if they do not exist, then they cannot be proven by the words of scripture either. Therefore, for that very reason, it is said, "the meaning of straightforwardness," and so on. Even the words of scripture cannot prove that external objects exist. Why? Because it is the meaning of straightforwardness. Thus, all that is taught as the meaning of straightforwardness is to be explained in four ways: The "intention" is what intention is relied upon to apply the words. The "object of beings to be tamed" is to whom it is taught. The "fruit" is what is accomplished by teaching. The "cause" is what is used to examine the meaning that is intended to be revealed. Again, here, the intention is spoken of. What is the intention here? It is said: In order to abandon the view of some who believe that the self is the seer and the eater, and so on, the aggregates of form and so on are taught. Furthermore, the Blessed One taught: Thus, when the objects are determined separately, where should the faculties, the mind, the seer, and the object be placed? It is taught that it is the realm of the mind. That is to say, the mind itself is established as the nature of the object and the faculties, and not as an external object. What then? It is said, "one's own seed," and so on. Because, by awakening the difference in the power of the habitual tendencies of other conditions, the eye consciousness arises immediately from one's own seed, the all-ground consciousness, and this is called the faculties. Therefore, that itself is also the mind, and by the power of habitual tendencies, the appearance of objects such as blue and yellow arises, and this is to be understood as the object. If consciousness is not ultimately different, then how can the distinction between faculties and objects be differentiated? It is said, "these are of the intellect," and so on. The eye and form, and so on, are external objects.