Tibetan
། །གཡོ་མེད་གྱུར་ནས་ཕྱིར་ཡང་ནི། །འོད་ཟེར་སྟོང་པར་ཤར་བ་བཞིན། །འགལ་ཕྱིར་མུན་པ་འཇུག་པ་ཡས། །གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གནས་སྐབས་དེ་ཡང་འདི་འདྲ་བར། །ཤེས་མིན་སྟོང་ཉིད་དུ་བརྗོད་མོད། །འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་མེད་པ་པའི། །དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ལྟུང་བ་མིན། །མེད་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་དོན་དམ་དུ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། །ཡོད་དམ་མེད་པ་སུ་ཡི་ཡིན། །ཁྱོད་ཀྱིས་དྲན་པར་མི་བྱ་ཞེས། །སྨྲས་ན་བཀག་པ་འདི་དྲན་པ། །ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་ཡོད་མིན་པའི། །སྒྲ་ལས་གཞན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་དོན་རྣམས་ཤེས། །དོན་གྱི་བློ་ལས་རྣམ་རྟོག་ཀྱང༌། །གཉི་ག་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཡིན་ཕྱིར། །ཡོད་པ་གང་ཡིན་མེད་གང་ཡིན། །རྟེན་ནི་གང་ཞིག་བསྒོམས་པ་ཡིས། །མེད་པ་ཡང་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ། །དེ་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ། །དེ་བཞིན་ཡོད་དང་མེད་པ་དང༌། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་མེད་པར་བཞེད། །ལྟོས་པས་གྲུབ་པ་དེ་ཐམས་ཅད། །རིང་ཐུང་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་བཞིན། །སྐྱེས་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བ་ལ། །བདེ་བ་ཞེས་བྱར་རབ་ཏུ་བརྟགས། །བདེ་བ་ཉམས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་ལྟོས་པས་ཡིན། །ལྟོས་པ་ཉིད་ལས་ཀུན་འབྱུང་བར། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ། །གཅིག་ཉིད་ལ་ནི་མ་ལྟོས་པར། །གཞན་དག་ཁོང་དུ་ཆུད་མ་ཡིན། །གཞན་སེལ་བ་ཡིན་རྣམ་ཤེས་ནི། །སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་ པར་མེད་བྱེད་པར། །བསྟན་པ་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་པ་ཡིས། །ཁ་ཅིག་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་བསྐྱེད། །ཡི་གེ་ཚིག་དང་ངག་དང་ནི། །རྟགས་རྣམས་དང་ནི་ཚིག་དང་ནི། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་དང༌། །བརྫུན་ཕྱིར་རྗོད་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཚིགས་བཅད་ཚིག་རྐང་ལྔ་པའམ། །གསུམ་པ་རུ་ནི་ཅི་མི་འདོད། །རྗོད་བྱེད་བརྗོད་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས། །མཁའ་འགྲོའི་དམ་ཚིག་བཞིན་དུ་འགྱུར། །ཆོས་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན། །སྔོན་གྱི་མཁས་པར་རང་འདོད་པས། །སྒྲ་རྣམས་སྦྱར་བས་ཉོན་མོངས་ལ། །འཇིག་རྟེན་པ་དག་ཅི་ཕྱིར་བཙུད། །འདི་ནི་སྣ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། །མགོ་བོ་བསྐོར་བར་གྱུར་པ་ཡི། །ལག་ངར་བཀུག་པའི་ལག་པ་ཡིས། །དྲིས་ལ་སུ་ཞིག་སྟོན་པར་བྱེད། །སྒྲ་ཡི་བདག་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པ། །བདག་ཉིད་གུས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །སྒྲ་འདོན་པ་ཡི་སྦལ་ཚོགས་དང༌། །བྲག་གི་དཀྱིལ་གྱི་གབ་ཚེ་བཞིན། །གཞན་གྱིས་གཞན་ནི་རིག་པ་རུ། །འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །རལ་གྲི་གཞན་ལ་བརྒྱབ་པ་ཡིས། །གཞན་དག་
Chinese
從不動搖之後，又如 千道光芒升起一般， 因相違故黑暗無從進入， 暫時亦不得生起。 那暫時亦如是， 雖說為知與非知之空性， 然非墮入世間 不稱之義後。 無有性及有形性， 此於名言勝義中， 於無實物之法上， 有或無為誰之有？ 汝勿憶念如是云， 若言遮止此憶念， 云何如是無有之 從語音之外能了知？ 從分別念而知諸義， 從義之智亦生分別念， 二者皆是分別念之法， 何為有者何為無？ 以何所依修習故， 無有亦轉為有耶？ 若汝許為如是者， 如是亦得有性。 如是有與無有及， 安樂痛苦等視為無， 所有依待而成立， 如長短等之差別。 於士夫痛苦息滅時， 極為增益名為安樂， 安樂衰損即痛苦， 此二者是依待性。 從依待性而生一切， 應知此等皆是也。 若不依待於一者， 則不能領會其他。 異體遣除是識， 於境相作無有性， 以顯示等之成立， 某些產生真實之錯亂。 文字語句與言辭， 以及符號與詞語， 與作與行之關係， 以虛妄故不應說。 詩句五字句或， 三字句為何不欲求？ 能詮依待所詮故， 如空行之誓句般轉變。 諸法是應執取者， 往昔智者自許者， 以結合語音而於煩惱， 為何世間者投入耶？ 若說此為鼻子時， 成頭部轉動之， 以彎曲手臂之手， 詢問時誰將指示耶？ 語音自性之世間者， 自性不生恭敬耶？ 如發出聲音之蛙群， 以及岩石中間之隱蔽處。 以他者於他者之覺知， 以無關聯故不應理。 以劍砍向他者， 其他
English
After becoming unmoving, again like A thousand rays of light arising, Because of opposition, darkness cannot enter, Temporary states also cannot arise. That temporary state is also like this, Although it is said to be emptiness of knowing and not knowing, It does not fall into the meaning That is not known in the world. Non-existence itself and form itself, This, in conventional and ultimate truth, For phenomena that are without substance, Whose is existence or non-existence? Saying, "You should not remember," if You say that this prohibition is remembering, How can one understand, other than From the sound, that it is without existence? From conceptual thought, one knows meanings, From the wisdom of meaning, conceptual thought also arises, Since both are phenomena of conceptual thought, What is existent, what is non-existent? By meditating on what basis, Does non-existence also become existence? If you accept it as such, Then existence itself is also attained. Likewise, existence and non-existence, and Pleasure, pain, etc., are regarded as non-existent, All that is established by dependence, Like the distinctions of long and short. When the suffering of a person is pacified, It is greatly increased and called happiness, The decay of happiness is suffering, These two are dependent. Since everything arises from dependence, All these should be known. If one does not depend on one, Then others cannot be comprehended. Other-elimination is consciousness, Making the object of experience non-existent, By establishing showing and so forth, Some create true confusion. Letters, words, and speech, And signs and terms, The relationship between action and agent, Should not be spoken falsely. Why is a five-syllable or A three-syllable verse not desired? Since the expresser depends on the expressed, It changes like the vows of the dakinis. Phenomena are to be grasped, Those who claim to be wise in the past, Why do worldly people enter Afflictions by combining sounds? When this is said to be a nose, It becomes a turning of the head, With the hand of a bent arm, Who will point when asked? The worldly person who is the nature of sound, Does not naturally become respectful? Like a group of frogs making sounds, And a hiding place in the middle of a rock, Since there is no connection With another's awareness of another, it is unreasonable. By striking another with a sword, Others