Tibetan
ན་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ལ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་འདི་ཀུན་ནི་རྨི་ལམ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར། རྣམ་རྟོག་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཡིན། །གཉིས་དང་གཉིས་མེད་བདག་ཉིད་དེ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་བཞིན། །འདི་ལ་བརྟག་བྱ་མེད་རྟོག་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་མ་གཏོགས་པར་ཆོས་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤང་བ་ཙམ་ཞིག་བྱ་བར་ཟད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་གང་ཡང་བསྣན་མེད་ཅིང༌། །བསྩལ་བ་མེད་དེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལས་བསྩལ་བ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞན་བར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་མཐོང་བས་གྲོལ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔེ་རྙིང་ལས་གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་དག་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སྐབས་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད། གསེར་འདོད་པ་ཡིས་གསེར་ཡོད་པའི། །ས་ལ་ལེགས་པར་སྦྱོང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་རབ་ཏུ་བརྩོན་བྱས་ན། །གསེར་ནི་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་འདོད་པས། །སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ལ། །ལེགས་པར་རྣམ་འཇིག་རྣམ་པར་བརྩོན། །སྟོང་པ་ ཉིད་ལ་རེག་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་དཔེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་དཔེས་ཡོངས་སུ་ཞེས་པར་བྱ་བ་དང༌། སྤང་བ་དང༌། མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞིག་པས་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མཚན་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་གཞིག་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་འཇིག་པ་དེ་དང་དེས། །འདོད་པ་རྣམ་པར་བཤིག་བྱ་ན། །འདོད་ལས་འདོད་ཆགས་བྲལ་འཐོབ་ཀྱི། །འདོད་པ་མི་བསྟེན་པས་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི། །ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ཕྱིར་གཉིས་རྟོག་པ། །རྣམ་པར་འཇིག་པ་རྒྱུར་འདོད་དོ། །
Chinese
因此，既没有可以观察的事物，也没有观察者。因为这一切都是对不存在的事物的虚假安立，所以要确信这一切都如梦一般。因此说： “分别与无分别，是自性。 二与无二，是自性。 这一切都如梦。 于此无所观，无有分别。” 这是说，除了颠倒之外，连极微小的法也不存在。因此，仅仅是要舍弃颠倒。通过“任何事物都未曾增添，也未曾舍弃，因此”这句话，来成立那个道理。从这里没有什么可以舍弃，也没有其他可做的事情。如实地观察真实，如果如实地见到，就能解脱。因此说： “仅见诸法自性， 如是性即解脱。” 古老的范本中说，如果那些颠倒不是三摩地，那么将如何存在呢？这是结尾语。当下要说的意义是： “如欲得金者， 于有金之土， 善加精勤炼， 如是可得金。 如是欲得空， 于空性诸法， 善加勤奋毁， 可触及空性。” 通过这个比喻来成立，即通过比喻来说明遍计所执、依他起和圆成实这三种自性，以及需要遍计、舍弃和现证的事物。那么，为什么呢？就像声闻弟子们通过分析苦等无常、痛苦、空性、无我等，通过了悟人无我而进入无分别、无相的法界一样，为什么菩萨们不这样做呢？通过分析二取分别能做什么呢？因此说： “若以彼彼之分析， 破除贪欲之所欲， 从欲离贪乃可得， 非由不依欲而得。 如是为生无分别， 智慧故以二取之， 分析作为因缘想。”
English
Therefore, there is neither anything to be observed nor an observer. Because all of this is a false imputation on what does not exist, one should be certain that all of this is like a dream. Therefore, it is said: "Discrimination and non-discrimination are the nature. Two and non-two are the nature. All of these are like a dream. In this, there is nothing to observe, no discrimination." This is saying that apart from perversion, not even the slightest dharma exists. Therefore, it is only necessary to abandon perversion. The statement "Nothing has been added, and nothing has been taken away, therefore" establishes that very point. From this, there is nothing to be abandoned, and there is nothing else to be done. Look at reality as it is, and if you see it as it is, you will be liberated. Therefore, it is said: "Liberation is seeing only the self-nature of dharmas, Just as it is." An old manuscript says, if those perversions are not samadhi, then how will they exist? This is the concluding remark. The meaning of the present context is: "Just as one who desires gold, Diligent refines the earth where gold exists, And through great effort, Gold can be found. Likewise, one who desires emptiness, Towards dharmas that are the nature of emptiness, Diligent and thoroughly destroys, Will touch emptiness." This is established through the example, that is, through the example, the three natures of the completely imputed, the other-dependent, and the thoroughly established are explained, as well as the things that need to be imputed, abandoned, and realized. So, why is that? Just as the Shravakas, through analyzing suffering and so on as impermanent, painful, empty, selfless, etc., enter the realm of non-discrimination and signlessness through realizing the selflessness of the person, why don't the Bodhisattvas do the same? What can be done by analyzing the dualistic grasping? Therefore, it is said: "If, through this and that analysis, The desire of craving is destroyed, Freedom from desire is obtained from desire, Not by not relying on desire. Likewise, in order to generate non-discriminating, Wisdom, the analysis of dualistic grasping, Is regarded as the cause."
Tibetan
རྣམ་རྟོག་ཡིད་མི་བྱེད་པས་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་མཚན་མ་མེད་པ་ཙམ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་དེ་རྣམ་པར་འཇིག་པར་བྱེད་དེ། །དེ་དག་གིས་དགོས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་དེར་འཇུག་པ་རིགས་སོ། །བྱང་ཆུག་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། འཇུག་པ་དེ་ནི་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དེ་སྐད་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་བྱ་བས་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཞེས་ན། ཐབས་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་དམིགས་པ་གང་ལ་ཡང༌། །སེམས་ནི་གདགས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བར་དུ་དམིགས་པ་གང་ལ་ཡང་སེམས་མི་འདོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པས་མཚན་མ་ མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་མི་གནས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར། ཀུན་ལ་མངོན་ཞེན་རྣམ་ཀུན་དུ། །སྤང་བར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་གོ །ཀུན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་གྱུར་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་ཡོངས་སྤངས་པས། །རང་གི་ངང་གིས་མི་རྟོག་སྟེ། །གཉིས་མེད་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་སྤྱོད། །འཕགས་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུར། །གཉིས་ཤིག་གཉིས་པོ་མེད་ལ་སྤྱོད། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དེའི་སྒྲིབ་པ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤང༌། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དེའི་སྒྲིབ་པ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤངས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དག །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། མཚན་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འཇུག་གོ །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འབྱོར་པ་ནི། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འཛིན། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ན། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་དབང་འབྱོར་བརྙེས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དག་པའི། །དེ་བཞིན་ཉིད་མཁྱེན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འབྱོར་བ་གང་གིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྐུ་གཉིས་ཀུན་དུ་སྟོན་པས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མ་ལུས་
Chinese
“非不作意分别”如是说。此谓声闻众，断除烦恼障，获得完全分离的无相之境；痛苦等相令事物坏灭。彼等一切时皆入于人无我，仅此便可入。菩萨众远离烦恼与所知障，获得完全分离的智慧，显现入于境法无我。此入若无二取分别之坏灭，则不能入，如是宣说。若云“不作意分别之行如何非耶？”为欲开示方便故，说“于任何所缘，心皆不应系缚”。谓何时于三摩地之影像间，心皆不系于任何所缘。如是，以无一切作意于相，故入于无相之界。是故瑜伽士名为不住之作意者。若云“无作意如何成耶？”故云：“于一切显现执着，一切时，唯应断除。于一切显现执着，一切时皆已断除故，自性不分别，于彼二无自性而行。圣者如何如何，于二一二无而行。如是如是彼之障，一切时皆当断除。如何如何彼之障，一切时皆已断除，如是如是彼真如，不分别智喜。”如是，以已断除显现执着之故，且以无相显现之故，分别作意不生。如是如是之富饶，一切时皆能摄持。以已断除一切障故，于一切相皆获自在。一切相皆清净之，了知真如之体性。如是说，以何富饶能任运成就，以二身普皆示现，故尽轮回际利益一切有情。
English
"It is not by not attending to conceptualization." It is said. This means that the Shravakas, having abandoned the obscurations of afflictions, attain only the state of being completely separated from characteristics. The aspects of suffering and so on cause the object to perish. They enter into the selflessness of the person in all ways, and it is reasonable to enter there by that alone. Bodhisattvas, being separated from the obscurations of afflictions and knowledge, enter into the selflessness of phenomena, the object of the wisdom that is completely separated and becomes manifest. That entry cannot be entered without the destruction of dualistic conceptualization, so it is taught. If it is said, "How is the action of not attending to conceptualization not so?" Because it is desired to show the means, it is said, "The mind should not be placed on any object at any time." That is, at any time, the mind does not attach to any object, even between the images of Samadhi. Thus, by the absence of all attention to characteristics, one enters into the realm of no characteristics. Therefore, that yogi is called one who has non-abiding attention. If it is asked, "How does the absence of attention occur?" Therefore, it is said: "Attachment to all, in every way, should be abandoned. Having completely abandoned attachment to all, in every way, naturally, there is no conceptualization, and one engages in that nature of non-duality. How, how does the noble one engage in the absence of two and one? In that way, in that way, its obscurations are completely abandoned. How, how are its obscurations completely abandoned? In that way, in that way, suchness is the non-conceptual wisdom of joy." Thus, because attachment to appearances has been completely abandoned, and because there is no appearance of characteristics, conceptual attention does not arise. In that way, in that way, the wealth completely holds all aspects. Because all obscurations have been abandoned, one attains mastery in all aspects. The nature of knowing suchness, in which all aspects are completely pure. It is said that by whatever wealth the two bodies are spontaneously accomplished and universally shown, the benefit of all sentient beings is not left behind as long as Samsara exists.