Tibetan
་ལྟར་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དག་ནི་གཅིག་ལ་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་ཅིག་ཤོས་བསྒྲུབ་པ་དང༌། དགག་པ་མེད་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་དགག་པ་གང་ཡིན་པ་དངོས་པོ་གཞན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དངོས་པོར་འགྱུར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་དངོས་པོ་ རྣམས་རྐྱེན་དག་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། གསལ་བ་ཁོ་ནས་ཏེ། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ཁོ་ནའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་ཡང་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། དངོས་པོ་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསལ་བར་བྱ་བ་རྟག་པ་ཅི་ཡང་མེད་པས་གསལ་བ་ཡང་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་གསལ་བ་ཞིག་ཡིན་ན། ཅི་སྟེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའམ། དེའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་པའི་བདག་ཉིད་དམ། དབང་པོ་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའམ། ཡུལ་དེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་གྲང་ཞེས་རྣམ་པར་བརྟག་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ཉིད་ཉམས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྒྱས་པ་ནི་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ལ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྒྱས་པ་ཞིག་སྐྱེ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་སྔ་མ་འགག་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འདི་ལ་རྒྱས་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་འཆོལ་བར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་སྔོན་མེད་པ་ཞིག་མི་སྐྱེ་ན་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ཡང་སྔར་རྒྱས་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གིས་ཀྱང་བྱ་བར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡང་སྔར་གསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་གིས་རྟག་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་འགའ་ཞིག་མ་བཤིག་པའམ། མ་བསྐྱེད་པར་ནི་ནམ་ཡང་སྒྲིབ་པ་མེད་པར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་དེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་གི་ལུས་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་ནུས་པའམ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང༌། ཤེས་པ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ལ་སུས་ཀྱང་བགེགས་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འདི་ མི་ནུས་པའང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་ཡུལ་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲིབ་པ་ཡང་དག་པར་ཟད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་བགེགས་མེད་པ་དང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཡང་བྱ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བས་ན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རམ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་ལ་བཟློག་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ནུས་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལ་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་གསལ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ཆུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགའ་ཡང་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེད་མི་ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གཞན་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་རེས་འགའ་ཞིག་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་སྔོན་མེད་པ་ཞིག་ལེགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ལེགས་པར་བྱ་བ་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་བྱེད་ན་ནི་དེ་ལེགས་པར་བྱེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ཀྱང་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་བྱེད་པར་མི་སྲིད་དེ་ཞེས་ཀྱང་སྔར་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་ཡང་གལ་ཏེ་གསལ་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དེ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་ནུས་པའམ། ཡུལ་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར
Chinese
如是，常与无常互相舍弃而住立之体性，于一者成立与遮破，即于另一者成立与。若无遮破则无有，故若一者遮破为何，若为成立他物，则应如何言说耶？即成为事物。若非如是，则以无有差别之故，一切事物皆成为不可言说。是故，不定之理非为是也。何者诸事物 非从诸缘而生。若然，为何耶？唯由显明故。是故，思惟唯是不定之理者，亦是无有实义也。以一切常事物唯是显明之故，无有任何常者可显明，故显明亦为显明之故也。又，若诸缘之事物为显明者，为何耶？谓自之体性增长耶？或彼之障碍完全穷尽之自性耶？或诸根善调伏耶？或于彼境生起识之体性，如是分别也。其中，暂且第一品非为是，以恒常性堕入坏灭之过失故。若自之本体未增长者，是自之性而坏灭，且由显明之缘，生起先前未有之自之本体增长者，则彼时从彼生起自之体性增长也。若不如是，谓若自之先前本体不灭，则彼时于此增长，则承许二者相违之自之本体混杂也。若不生起先前未有之自之本体，则显明之缘成为无义也。诸事物之生起，亦以先前增长而显明之故，不合道理也。障碍完全穷尽亦非为是，以无有之本体，以事物无有性，任何亦不能作为故也。作为事物之本体，亦以先前已显明之故也。若有某者，于恒常事物之自性，不摧毁某种差别，或不生起，则任何时候亦不能无有障碍，不合道理也，以过于极端之过失故。于彼境生起识之障碍者，即是障碍，亦不合道理
English
Thus, the characteristics of permanence and impermanence, which exist by mutually abandoning each other, the establishment and negation of one is the establishment of the other. If there is no negation, then there is nothing. Therefore, if the negation of one is the establishment of another object, how should it be said? It becomes an object. If it is not like that, then because there is no difference, all objects will become unspeakable. Therefore, the uncertain reason is not so. Those things are not born from causes. If so, what is it? Only by clarity. Therefore, thinking that it is only an uncertain reason is also meaningless. Because all permanent things are only clear, there is nothing permanent to be clear, so clarity is also for clarity. Also, if the object of the causes is clear, what is it? Does the nature of oneself grow? Or is the nature of the obscuration completely exhausted? Or are the senses well subdued? Or is it the nature of the arising of consciousness in that object, so it is distinguished. Among them, for the time being, the first part is not so, because the constant nature falls into the fault of destruction. If one's own essence does not grow, it is destroyed by its own nature, and by the cause of clarity, if one's own essence that did not exist before arises and grows, then at that time, from that, one's own nature grows. If it is not like that, that is, if one's own previous essence does not disappear, then at that time, in this growth, it is admitted that the two contradictory essences of oneself are mixed. If one's own essence that did not exist before does not arise, then the cause of clarity becomes meaningless. The arising of things is also unreasonable because it was previously grown and clear. The complete exhaustion of obscuration is also not so, because with the essence of non-existence, with the non-existence of things, nothing can be done. The essence of acting as an object is also because it has already been clarified before. If someone does not destroy or generate some difference in the nature of a permanent object, then it is not reasonable to be without obstacles at any time, because of the fault of being too extreme. The obstacle to the arising of consciousness in that object is the obstacle, which is also unreasonable.
Chinese
确实如此。它能够使知识在自身上产生吗？或者，它的意识是意识的自性，并且因为知识的因缘没有不齐全，所以任何人都不能制造障碍。如果这 不能够，并且它的意识不是应当被意识的自性，那么，那时由于自身因缘没有不齐全，因此不会在那个境上产生意识，所以这理应不是阻碍在那个境上产生知识的障碍。如同障碍完全消失一样，知识产生的无障碍和非无障碍的体性，也理应不是可以成立的。因此，是因为不能够的缘故吗？或者，因为它的意识不是应当被意识的自性的缘故，即使是使之清晰的因缘对它进行阻碍和遮蔽，也不可能在那个境上产生意识。然而，如果承认能够，那么，即使存在阻碍，由于它的因缘没有不齐全，意识也会恒常产生，因此使之清晰的那些作用将变得毫无意义。因此，对于恒常的事物，由于丝毫不起作用，所以理应没有任何事物能够阻碍它。对于无常的事物，由于仅仅产生不能产生意识的刹那，仅仅是因的差别有时会成为阻碍，除此之外则不是。 所谓“使根变得良好”的观点也是不成立的，因为如果是使先前不存在的、成为它自身体性的事物变得良好，那么就会陷入成为无常的过失，就像先前一样。如果做的是使应当被变得良好的事物变成其他的意义，那么，那是不可能使之变得良好的，因为它丝毫不起作用。如果不是这样，就会导致非常荒谬的结论。先前已经论证过，任何事物都不可能对任何事物起作用。即使允许使根变得良好，如果作为应当被清晰的事物的自性，自身不能产生根的意识，或者那个境的意识不是应当被意识的自性，那么，那时就不会在那上面产生意识。
English
Indeed. Is it able to generate knowledge in its own body? Or, is its consciousness the nature of consciousness, and because there is no incompleteness in the causes and conditions of knowledge, no one can create obstacles. If this is not able, and its consciousness is not the nature of what should be conscious, then, at that time, because its own causes and conditions are not incomplete, consciousness will not arise on that object, so it should not be considered that this is an obstacle that hinders the generation of knowledge on that object. Just as the obstacle is completely exhausted, the nature of the absence and non-absence of obstacles to the generation of knowledge should not be considered as something that can be established. Therefore, is it because it is not able? Or, because its consciousness is not the nature of what should be conscious, even if the conditions that make it clear obstruct and obscure it, it is not possible for consciousness to arise on that object. However, if it is admitted that it is able, then, even if there is an obstacle, because its causes and conditions are not incomplete, consciousness will always arise, so the actions of those who make it clear will become meaningless. Therefore, for permanent things, since they do not have the slightest effect, it is not reasonable for anything to be able to obstruct them. For impermanent things, since they only produce moments that cannot generate consciousness, only the difference in causes will sometimes become an obstacle, but not otherwise. The view of "making the senses good" is also not valid, because if it is making something good that did not exist before and has become its own nature, then it will fall into the fault of becoming impermanent, just like before. If what is being done is to make what should be made good into another meaning, then it is not possible to make it good, because it does not have the slightest effect. If it is not like this, it will lead to a very absurd conclusion. It has already been argued that it is impossible for anything to act on anything. Even if it is allowed to make the senses good, if it is the nature of the object to be clarified, and it cannot generate the consciousness of the senses itself, or the consciousness of that object is not the nature of what should be conscious, then consciousness will not arise on it at that time.